Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Don't Be Afraid Of The Dark

Αυτό το σκοτεινό που βλέπεις μπροστά σου δεν είναι τούνελ. Είναι λαβύρινθος, Και η διαδρομή είναι ατέρμων… Και εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα… Θα μπεις μέσα, θα ψάχνεις την έξοδο, αλλά δε θα τη βρίσκεις. Και θα ψάχνεις και θα προσπαθείς, αλλά μάταια…
Αλλά και εκεί μέσα που θα είσαι, θα σου φταίνε και πάλι οι άλλοι… Οι νυν, οι προηγούμενοι… Τη δική σου ευθύνη δεν θα την αναλογιστείς ούτε και τώρα… Γιατί έτσι έμαθες, γιατί έτσι σε βολεύει….
Όμως αισθάνομαι την υποχρέωση να σου δώσω μία πληροφορία… Εσύ είσαι η αιτία για όλο αυτό…. Μη ρωτήσεις το γιατί…. Η απάντηση που θα πάρεις είναι σκληρή και δεν την αντέχεις.
Είδες τον πρωθυπουργό που ψήφισες, να σου αναγγέλλει το σκοτάδι, από το όμορφο Καστελόριζο, με φόντο τη γαληνεμένη θάλασσα. Δε μπόρεσες όμως να δεις το ναυάγιο που κρύβει στο βυθό της.
Κάτσε λοιπόν τώρα στο καινούριο σπίτι σου, που αγόρασες με δανικά από τη τράπεζα που έλεγε ότι σε αγαπάει και είναι εκεί για να σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου. Ψάξε τώρα να βρεις τους τρόπους που θα τη ξεπληρώσεις…
Πλύνε τώρα το ακριβό σου Γερμανικό αυτοκίνητο και καμάρωσε το ακινητοποιημένο στο parking, γιατί αν τολμήσεις να το κινήσεις, δεν θα έχεις να πληρώσεις τη δόση του.
Νόμιζες ότι η ευτυχία, διακανονίζεται σε δόσεις με σταθερό και κυμαινόμενο επιτόκιο… Τώρα ζήσε τη διακανονισμένη δυστυχία σου.
Μέτρα τα κέρματα, για να συμπληρώσεις τα δίδακτρα του ακριβού ιδιωτικού σχολείου, που έστειλες το παιδί σου, γιατί δεν ήθελες να είναι στην ίδια τάξη με το παιδί του αλλοδαπού. Και σκέψου όμως και κάτι… Μήπως να μάθαινες στο παιδί σου να πιστεύει λίγο παραπάνω στον άνθρωπο ;;; Μήπως να του έλεγες ότι το παιδάκι του αλλοδαπού είναι διαφορετικό, αλλά όχι κατώτερο; Μήπως κάπως έτσι θα το βοηθούσες αύριο, μεθαύριο να αναζητεί την ευτυχία σε πιο ουσιαστικά πράγματα;
Κάθισε στον ακριβοπληρωμένο καναπέ σου και παρακολούθα τα δελτία ειδήσεων των οκτώ, στην ακριβή πλάσμα τηλεόραση σου με τις επιβλητικές 42 ίντσες της… Αφουγκράσου όλο το φόβο που θέλουν να σου μεταδώσουν, οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι δημοσιογράφοι με τους έγκριτους καλεσμένους τους. Αφουγκράσου τη μιζέρια τους μέχρι τη τελευταία σταγόνα.
Και ήλπιζε… Ήλπιζε κρυφά σε αυτούς που είναι στο δρόμο και που έως τώρα αποκαλούσες αλήτες και κωλόπαιδα… Ήλπιζε ότι θα τα καταφέρουν και θα σε βγάλουν από τον λαβύρινθο… Κοντά σε αυτούς και εσύ δηλαδή… Δε ξέρω αν το κατάλαβες ;;; Αλλά σε λέω καιροσκόπο… Μήπως όμως να έκανες τη χάρη στον εαυτό σου να κατέβεις και εσύ μία βόλτα στο δρόμο και να σταθείς δίπλα τους;;; Γιατί αν δε πας, μόνοι τους δε θα τα καταφέρουν…
Και μία συμβουλή… Τόσο καιρό σου πουλούσαν με το αζημίωτο τη δήθεν ευτυχία…. Τώρα θα προσπαθήσουν να σου πουλήσουν κάτι που έχεις ακόμη περισσότερη ανάγκη… Την ελπίδα… Μην αγοράσεις γιατί θα έχει τοκογλυφικά επιτόκια και θα είναι και κάλπικη…
Η ελπίδα δεν αγοράζεται… Η ελπίδα είναι στο πεζοδρόμιο δίπλα σε όσους αντιστέκονται… Αν θέλεις να τη βρεις πήγαινε εκεί και συνάντησε τη…. Αυτή σε περιμένει όμορφη και χαμογελαστή… Το μόνο που ζητά, ως γυναίκα, είναι να αισθανθεί ότι τη διεκδικείς και ότι τη θέλεις πολύ…

2 σχόλια:

Nikola Taska είπε...

Ελπίδα; Ναι, τη διεκδικώ και τη θέλω πολύ...

Πόσο πάει;

chmarni είπε...

Με ποιον τρόπο ;;;