Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Σε τούτη τη πατρίδα τι γυρεύω...

Σήμερα 5 Μαΐου 2010 και είθε να βιώσω άλλη μια μαύρη ημέρα σε τούτη τη πατρίδα. Είθε να προστεθεί στο μέλλον αυτού του τόπου, άλλη μία μαύρη επέτειος. Δυστυχώς για πολλά ακόμη χρόνια, τα παιδιά θα μαθαίνουν για έννοιες, όπως παρακράτος, προβοκάτσια, ακροδεξιά. Τα παιδιά θα συνεχίσουν να μαθαίνουν, για πατριώτες και για προδότες… Αλλά το πιο οξύμωρο είναι, ότι θα θεωρούν και αυτά στη συνείδηση τους, τους πατριώτες ως προδότες και τους προδότες ως πατριώτες…
Σήμερα λοιπόν τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, από άλλη μία οφθαλμοφανέστατη προβοκάτσια… Και ως εκ τούτου η οδύνη δε μπορεί παρά να είναι τεράστια. Γεγονός είναι είδη και η πρώτη προσβολή στη μνήμη τους, με την απόπειρα που έγινε να φορτωθούν οι δολοφονίες σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Και επειδή το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μακριά από το σημείο, τη στιγμή του συμβάντος, επέλεξαν το μπλοκ του ΠΑΜΕ το οποίο ήταν συγκριτικά πιο κοντά.. Στη συνέχεια είδαν ότι δε τους βγαίνει και κατηγόρησαν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ για ηθική αυτουργία… Ποιοι;;; Μα φυσικά ο αρχηγός και τα στελέχη του ΛΑΟΣ.
Και όλα τα παραπάνω τα γράφω εγώ, ο οποίος δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου, ενταγμένος σε αυτούς τους χώρους. Αντίθετα, πολλές φορές έως τώρα, έχω σταθεί ιδιαιτέρως κριτικός έως και επικριτικός απέναντι στα κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς και ιδιαίτερα απέναντι στο ΚΚΕ. Αλλά η κρίση μας απέναντι στα γεγονότα, δε μπορεί να γίνεται ούτε κατά το δοκούν, ούτε a la card. Και από τα όσα εγώ είδα, τα συμπεράσματα μου είναι τα παραπάνω.
Σήμερα συνέβη και κάτι ακόμη…Στη γενική απεργία είχαν δηλώσει συμμετοχή και οι δημοσιογράφοι. Προσωπική μου άποψη είναι, ότι οι μόνες μέρες που θα έπρεπε να μην απεργούν οι δημοσιογράφοι, είναι οι ημέρες των κινητοποιήσεων. Οι άποψη των ιδίων είναι ότι και αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι και έχουν δικαίωμα συμμετοχής σε μία γενική απεργία. Όμως σήμερα συνέβη κάτι, το οποίο θα χαρακτήριζα από παράδοξο έως και ύποπτο. Η απεργία έσπασε, προκειμένου να μεταδοθεί η είδηση της δολοφονίας των τριών συμπολιτών μας, με τον γνωστό τρόπο, με τον οποίο τα μέσα μεταδίδουν τέτοιου τύπου γεγονότα. Και εδώ θέλω να θέσω ένα ερώτημα… Ρε μάγκες μήπως το να απεργείτε μέρες σα τη σημερινή, συμφέρει μόνο τ’ αφεντικά σας και μιας και σήμερα που σας έσκασε η είδηση, που θα αμαύρωνε τη μεγάλη συμμετοχή και αγωνιστικότητα των πολιτών, σπεύσατε να σπάσετε την απεργία σας; Η μεγάλη συμμετοχή δεν ήταν μια σημαντική είδηση; Το ότι ο κόσμος δε συμφωνεί με τα μέτρα που επιβάλλονται και κατεβαίνει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί δεν είναι σημαντική είδηση;
Δεν μπορώ να μιλήσω για ποιότητα δημοκρατίας, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν υπάρχει δημοκρατία. Και για να εξηγηθώ, θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις που αναδεικνύονται με εκλογικούς νόμους, που τους δίνουν αυτοδυναμία, με εκλογικό ποσοστό κάτω του 51% δεν μπορεί να είναι, ούτε νόμιμες, ούτε δημοκρατικά εκλεγμένες. Σε αυτή τη περίπτωση υπάρχει ευτελισμός της δεδηλωμένης και ως εκ τούτου, δε την αναγνωρίζω. Έτσι λοιπόν καταλήγουμε σε κυβερνήσεις σχετικής πλειοψηφίας, καθιστώντας το πολίτευμα μας, ολίγον δημοκρατικό. Και τα αποτελέσματα είναι τα σημερινά… Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, μη έχοντας νομιμοποίηση από την απόλυτη πλειοψηφία, λαμβάνουν αντιλαϊκά μέτρα, αναγκαία ή μη, με αποτέλεσμα να χρειάζονται τη προβοκάτσια και το παρακράτος για να τα στηρίξουν.
Να δούμε και λίγο ποιος μπορεί να είναι ο ηθικός αυτουργός των σημερινών δολοφονιών; Ο σημερινός πρωθυπουργός, εδώ και χρόνια έχει φροντίσει να περάσει την εικόνα ενός ανθρώπου, ήπιου, χαμηλών τόνων, δημοκράτη και προοδευτικού. Υιοθέτησε δε μία ρητορική που περιείχε διαρκώς τις φράσεις “κοινωνική δικαιοσύνη” , “προστασία των αδυνάτων” ,“ενεργός πολίτης”. Όμως σήμερα, στην όντως πολύ δύσκολη κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα και για την οποία ευθύνεται και η δική του κυβέρνηση, με τους άστοχους και αδέξιους χειρισμούς της, ακολούθησε τη πεπατημένη… Θα πληρώσουν μας είπε, όχι οι έχοντες και κατέχοντες, όχι αυτοί που έκλεψαν τα χρήματα, αλλά αυτοί που δε μπορούν να ξεφύγουν και που δεν έχουν άλλη επιλογή. Ο ίδιος όμως ήταν που πριν λίγους μήνες έλεγε πως υπάρχει άλλος δρόμος. Φαίνεται πως αυτός ο δρόμος κατέστη αδιάβατος, από τις κακοτεχνίες των εθνικών εργολάβων που τους ανέθεσε να τον φτιάξουν… Όμως ο πρωθυπουργός δεν ήρθε από άλλο πλανήτη τον Οκτώβριο του 2009 για να κυβερνήσει την Ελλάδα…. Είναι στη πολιτική ζωή της Ελλάδας από το 1981 και επιπλέον κατάγεται, από τη πιο παραδοσιακή πολιτική οικογένεια της χώρας, με πατέρα και παππού, πρώην πρωθυπουργούς. Δε μπορεί να μην ήξερε ότι, το να φορτώσει το χρέος στους πολλούς, τη στιγμή μάλιστα, που αυτοί δεν έφεραν καμία ευθύνη, θα δημιουργούσε τεράστια κοινωνική ένταση… Και όταν δημιουργούνται ακραίες συνθήκες διαβίωσης, τότε υπάρχουν και ακραίες αντιδράσεις. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη χρήση προβοκάτσιας και παρακράτους, από τον πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς, οδηγούν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα για τον ηθικό αυτουργό. Και έρχονται και άλλα…
Θέλω να γράψω και άλλα πολλά… Για το γεγονός ότι καταδικάζουν μία ολόκληρη γενιά στη δυστυχία, λέγοντας της ότι πρέπει να ρίξεις το βιοτικό επίπεδο σου, για να σωθεί η πατρίδα, για τις ημέρες ευτυχίας που μας κλέβουν, για το γεγονός ότι μας κατάντησαν εισπράκτορες αποδείξεων, προκειμένου να μη μας ξεσκίσει η εφορία και για πολλά ακόμη… Όμως έχω είδη μακρηγορήσει, με αποτέλεσμα να κινδυνεύω να γίνω κουραστικός, σε όποιον μπει στον κόπο να διαβάσει τούτα εδώ τα λόγια…
Για συμπέρασμα, τα λόγια του Μάνου Ελευθερίου…

Σε τούτη τη πατρίδα τι γυρεύω
Με μισθοφόρους και πραιτοριανούς….

Δεν υπάρχουν σχόλια: