Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Όμορφη Ζωή

Ξύπνησα. Άνοιξα τα μάτια κι ανακάθισα στο κρεβάτι. Το στόμα μου ξερό, με τη γνωστή πλέον απόγευση αλκοόλ και σεξ. Μια ακόμη βραδυά μίζερων αναμνήσεων, θολών αναζητήσεων και γλυκιάς απογοήτευσης. Όλα είχαν γίνει ρουτίνα πλέον. Η δουλειά φυσικά, αλλά κι η καθημερινή ζωή. Το διάβασμα για τη δουλειά, το διάβασμα γι'απόλαυση, η αγορά μουσικής, η ακρόαση μουσικής, ο καφές με συναδέλφους, με φίλους, η ξεκούραση, ο έρωτας. Και πέρα απ'αυτά, ακόμη κι η αναζήτηση, το απρόσμενο, το απροσδόκητο. Τίποτα δε με εξέπληττε πλέον. Και τίποτα δε με ικανοποιούσε. Τα'χα δοκιμάσει σχεδόν όλα. Τα'χα δαμάσει σχεδόν όλα. Ευτυχία, δυστυχία, πόνος φυσικός και ψυχικός, χαρά, λύπη, θρήνος, δημιουργία. Όλα ρουτίνα πλέον.

Σηκώθηκα κι έριξα λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μου. Ακόμη κι αυτό ρουτίνα. Έκανα ένα καφέ και βγήκα στο μπαλκόνι. Άναψα ένα τσιγάρο. Στυφό, αηδία, ρουτίνα. Ήπια μια γουλιά απ'τον καφέ. Μια απ'τα ίδια. Σιχάθηκα πλέον. Σιχάθηκα τα τσιγάρα μου, τον καφέ μου. Τις μικρές, και μεγαλύτερες, στιγμές. Γύρισα να μπω μέσα στο δωμάτιο. Ήταν εκεί. Κοιμόταν. Γυμνή, ιδρωμένη. Ακόμη κι αυτή τη σιχάθηκα. Τον έρωτά μας. Και την προηγούμενη, και την επόμενη. Σιχάθηκα. Σιχάθηκα την ίδια μου τη ζωή. Αλλά σιχάθηκα και το θάνατό μου. Ακόμη κι αυτός μια ρουτίνα, αηδία.

Ξαναβγήκα στο μπαλκόνι. Άρχισε να βρέχει. Σιχάθηκα και... Αλλά, όχι. Συνήθιζα να σιχαίνομαι και τη βροχή. Αλλά όχι πλέον. Πήρα τον καφέ και τα τσιγάρα μου και βγήκα έξω στο δρόμο. Κάθισα στη μέση του δρόμου με τα πόδια σταυρωτά κάτω απ'τη βροχή μέχρι που έγινα μούσκεμα. Άναψα το τσιγάρο κι ήπια απ'τον καφέ. Μια άλλη γεύση στο στόμα μου.

Όχι, δε σιχαίνομαι τη βροχή!

6 σχόλια:

Vasilis είπε...

Είναι ελπιδοφόρο που βρέθηκε κάτι που να μην το σιχαίνεται.

Μια απορία: Πώς γίνεται να σιχαθείς το θάνατο αφού όλοι πεθαίνουμε μόνο μια φορα;

Nikola Taska είπε...

Πάντα αναζητείς την ελπίδα στα κείμενά μου. Γιατί;

Ακόμη μια απορία: Πως γίνεται να σιχαθείς τη ζωή αφού όλοι ζούμε μόνο μια φορά;

Vasilis είπε...

Πάντα; Δεν θυμάμαι να το ξαναέκανα. Ίσως το κάνω υποσυνείδητα όντας οπτιμιστής.

Η ζωή έχει διάρκεια και την σιχαίνεσαι εύκολα αν δεν σου κάθεται όπως θα ήθελες. Ο θάνατος διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα και αυτό ήτανε.

Ανώνυμος είπε...

Μοιάζεις σαν ένα παιδάκι που βαρέθηκε τα παιχνίδια του και ελπίζει στα κρυφά να βγει ένα καινούριο που δε μοιάζει με κανένα. Και μελαγχολείς γιατι κι εκείνο θα παλιώσει.
Ίσως αντί να ψάχνεις γύρω σου διαφορετικές μορφές, να δεις για την ουσία μέσα σ'αυτά που έχεις μπροστά στα μάτια σου - μπορεί να εκπλαγείς από το πόσες μορφές μπορεί αυτή να πάρει.
Μάθε επιτέλους να παίζεις με τα παιχνίδια σου! μας τάραξες στα έξοδα....
Οι γονείς σου.

chmarni είπε...

Θα μπορούσε κάποιος να σιχαθεί τον θάνατο, έχοντας βιώσει τους θανάτους άλλων αθρώπων γύρω του.
Τώρα σχετικά με τη ζωή, εγώ καταλήγω ότι δεν έχει νόημα ούτε να τι σιχαίνεται κανείς, αλλά ούτε και να την αγαπάει . Το μόνο που μπορεί κανείς να κάνει είναι να τη ζήσει... Έτσι αν τα πράγματα έρθουν σύμφωνα με τις επιθυμίες, τότε κανείς βιώνει την ευτυχία... Αν πάλι όχι τότε έχει μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση... Και οι προκλήσεις μπορεί να κρύβουν από πίσω τους συναισθήματα δικαίωσης !!!
Αλλά στο τέλος τέλος δε ξέρω αν ακόμη και αυτά που γράφω, έχουν κάποιο νόημα... Μήπως τελικά το μόνο που υπάρχει, είναι φυσικές διεργασίες που τείνουν στο απόλυτο τίποτα; Μήπως τα πάντα είναι μάταια; Ποιος άραγε θα μπορούσε να τα βάλει με την ένοια του ολικού μηδενός ;;;

ελίτσα είπε...

Στον Βασίλη
Το τέλος της ζωής διαρκεί λίγο
Η διαδικασία του θανάτου μπορεί να έχει ξεκινήσει προ πολλού