Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Σε ψάχνω

Σε ψάχνω σε άδειες μέρες, βροχερές, μα σε κρύβουν οι σταγόνες της βροχής. Σε ψάχνω σε βρόμικους δρόμους, γεμάτους από τα σκουπίδια των ανθρώπινων επιθυμιών, μα στιγμές συνήθειας σε διώχνουν μακριά από μένα… Σε ψάχνω στο φόβο μου, μα η αυτοσυντήρηση μου θολώνει τη μορφή σου. Σε ψάχνω μέσα στο χρόνο, μα οι αιώνες φροντίζουν να σε απομακρύνουν από μένα, προσδιορίζοντας τη κάθε εποχή πότε με φασισμό, πότε με αίμα, μα πάντα με θλίψη. Σε ψάχνω στη θάλασσα που κάποτε αντίκρισα μέσα στα μάτια σου, όμως τα απόβλητα της εξέλιξης σε κρατούν στο βυθό.
Σε ψάχνω επίμονα στη μουσική αλλά η ψηφιοποίηση και το εμπόριο με κάνουν να μη μπορώ να σε αναγνωρίσω. Σε ψάχνω στα αισθήματα μου, αλλά η εποχή φροντίζει να μου τα σκοτώνει μη τυχών και σε βρω. Σε ψάχνω στη κάθε γωνιά του μυαλού μου, στη κάθε άκρη της σκέψης μου μα σε κρύβει ο παραλογισμός μου. Σε ψάχνω στα μάτια των ανθρώπων, μα το απλανές βλέμμα τους, παραμορφώνει την εικόνα σου.
Σε ψάχνω μέσα στις επιθυμίες μου, μα τα παράσιτα μιας διαφημιστικής καμπάνιας, παρεμβάλουν τα θέλω μου…
Σε ψάχνω μέσα στο αίμα μου, μα πριν σε βρω αυτό θα κυλήσει στο βωμό κάποιας πατρίδας, για χάρη κάποιας θρησκείας, έτσι για να γράψει η ιστορία κάποιες ακόμα ένδοξες σελίδες…
Σε ψάχνω στο παραμιλητό μου, μα η οχλαγωγία της πόλης δε μ’ αφήνει να ακούσω τι λέω…
Σε ψάχνω στα δάκρυα μου, μα η ντροπή δε μ’ αφήνει να σε προσεγγίσω…
Θα σε ψάχνω ακόμα και στον θάνατο μου… Κι ας ξέρω πως κάποιος νεκροθάφτης θα σπεύσει, να με φυτέψει βαθιά στη γη για λίγα χρήματα, πριν προλάβω να σε βρω..

1 σχόλιο:

Nikola Taska είπε...

Ξέρεις, λένε κλάψε στην ακτή, στη θάλασσα, ώστε τα δάκρυα σου να φαίνονται ελάχιστα μπροστά στο μεγαλείο του ωκεανού, ώστε να πάρει μακρυά τη θλίψη που περιέχεται στα δάκρυά σου...

Και με στεγνά μάτια μια άλλη μέρα ξεκινά... Μέχρι την επόμενη επίσκεψη σου στην ακτή...