Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Clouds without trousers

Μια νύχτα σαν τις άλλες… Σκοτεινή… Μια νύχτα σα κάποιες νύχτες…Βροχερή… Μια νύχτα Σαββατιάτικη… σα τόσες άλλες Σαββατιάτικες νύχτες… Τελικά μια νύχτα διαφορετική… Μια νύχτα που το φεγγάρι κρύβουν τα σύννεφα… Όχι κύριε Μαγιακόφσκη… Τα δικά μου σύννεφα δε φορούν παντελόνια, μόνο σχηματίζουν μορφές, πολλές μορφές που διαρκώς αλλάζουν ικανοποιώντας τα κέφια του ανέμου. Άλλοτε καμουφλάρονται για να τα μπερδεύουμε με τα βουνά και άλλοτε με τη μορφή κάποιου δαίμονα…Και κλαίνε… Κλαίνε και τα δάκρια τους μικρά πρίσματα στην ατμόσφαιρα που διαθλούν τη θλίψη… Μα οι άνθρωποι μικροί, τρέχουν να κρυφτούν κάτω από τις στέγες και άλλοι ανοίγουν τις ομπρέλες τους… Μα ο άνεμος δε θα τους κάνει τη χάρη ούτε τώρα… Θα φέρει τις σταγόνες κάτω απ’ τις στέγες, θα διαλύσει τις ομπρέλες… Αστείο θέαμα… Άνθρωποι να τρέχουν παρασυρόμενοι απ’ τις ομπρέλες τους μέσα στη βροχή και τον άνεμο.
Εγώ όμως είμαι διαφορετικός… Λίγο διαφορετικός… Εγώ στέκομαι στη βροχή σε ένδειξη συμπαράστασης στη θλίψη του ουρανού… Λούζομαι τα δάκρυα του, αφουγκραζόμενος τον πόνο του και πολεμώ τη θλίψη που διαθλάτε στα δάκρυα του… Πως μπορώ να τον αρνηθώ, πώς να του στρέψω τη πλάτη και ν’ αρχίσω να τρέχω… Σ’ όλη μου τη ζωή λίγο ουρανό αναζητούσα… Και ποιος ξέρει; Μπορεί τελικά κι αυτός να κλαίει σε ένδειξη συμπαράστασης της δικής μου θλίψης…

Δεν υπάρχουν σχόλια: