Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Ελληνικό Μπάσκετ 2010….

Ως Θεσσαλονικιός και Αρειανός ο οποίος βίωσε τις χρυσές εποχές του Γκάλη, με τις επιτυχίες και του Άρη αλλά και της Εθνικής, δε μπορώ παρά να είμαι βαθύτατα στενοχωρημένος με τα όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο Άθλημα.
Κατ΄ αρχήν να πούμε ότι το Μπάσκετ είναι το μόνο άθλημα που σταθερά εδώ και 20 χρόνια χαρίζει τίτλους και σε συλλογικό αλλά και σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Χωρίς να υπερβάλω θα έλεγα ότι το Μπάσκετ είναι η μόνη δραστηριότητα στην οποία η Ελλάδα είναι άκρως ανταγωνιστική…
Στη Χώρα λοιπόν που το μπάσκετ, έχει χαρίσει διακρίσεις, τίτλους και πρωτιές, κάποιοι αθλητές παίζουν σε επαγγελματικό επίπεδο χωρίς ασφάλιση (κύριε υπουργέ δε κατανοώ γιατί δεν αφορά και τα αθλητικά σωματεία η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού), καθώς επίσης εάν ένα σωματείο δε πληρώνει έναν αθλητή, αυτός δε δικαιούται στο μέσον της σεζόν, να πάει και να αγωνιστεί σε ένα άλλο σωματείο, το οποίο θα τον πληρώνει, αλλά εάν θέλει να φύγει είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει τη τύχη του στο εξωτερικό !!!
Τα Παραπάνω δεν είναι παρά δύο, από τα πολλά παρόμοια δίκαια αιτήματα, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών (ΠΣΑΚ). Και δεν είμαι ο μόνος που αναγνωρίζει το δίκαιο των αιτημάτων τους. Όλοι οι προπονητές έχουν αναγνωρίσει τα αιτήματα τους ως δίκαια, επίσης τα περισσότερα από τα ίδια τα σωματεία της Α1 κατηγορίας, αλλά και η ίδια η πολιτεία η οποία αρνείται (όπως και σε άπειρα ακόμη θέματα), να δώσει μία λύση.
Μετά από όλα αυτά λοιπόν το συνδικαλιστικό όργανο των αθλητών (ΠΣΑΚ) αποφάσισε να κατέβει σε απεργιακές κινητοποιήσεις, πράγμα που με βάση τα παραπάνω, φαντάζει απολύτως λογικό. Πρόεδρος λοιπόν του ΠΣΑΚ είναι ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, αθλητής και αρχηγός του ΠΑΟΚ, αντιπρόεδρος ο Γιάννης Μπουρούσης, αθλητής του ΟΣΦΠ και μέλη όλοι οι Έλληνες αθλητές καλαθοσφαίρισης μηδέ εξαιρουμένων και αυτών του Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού…
Χθες λοιπόν ήταν η μέρα διεξαγωγής της πρώτης αγωνιστικής, του πρωταθλήματος της τρέχουσας σεζόν… Και οι Έλληνες καλαθοσφαιριστές είχαν κηρύξει την απεργία τους. Χθες λοιπόν οι Έλληνες Αθλητές των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού έσπασαν την απεργία (αναγνωρίζοντας όμως το δίκαιο των αιτημάτων των συναδέλφων τους…) και κατέβηκαν να παίξουν απέναντι σε μεικτές εφήβων και ξένων…
Και ξεκινάω παραθέτοντας δηλώσεις τους που ψάρεψα από τον Ηλεκτρονικό τύπο… Ο κύριος Παπαλουκάς χθες μετά τον αγώνα είπε: "Οι Έλληνες παίκτες επιλέξαμε να παίξουμε γιατί ήταν πολύ σημαντικό ματς. Τα παιχνίδια ή γίνονται ή δεν γίνονται. Αν χάναμε μπορεί να μας στοίχιζε την πρώτη θέση"
Ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος αν θυμάμαι καλά ήταν αυτός που το καλοκαίρι αρνήθηκε τα ν εκατομμύρια που του πρόσφερε ο Παναθηναϊκός για να πάει στα ν+1 εκατομμύρια που του πρόσφερε ο Ολυμπιακός (όπου ν τείνει στο άπειρο…).
Κάτι ανάλογο συνέβη χθες και στον αγώνα Παναθηναϊκού - ΠΑΟΚ. Οι δε αθλητές του παναθηναϊκού λειτούργησαν με τόσο καθαρή συνείδηση απέναντι στ’ αφεντικά τους που νίκησαν το Mix εφήβων και ξένων του ΠΑΟΚ με 47 πόντους διαφορά… Συγχαρητήρια κύριοι για τη πολύ μεγάλη νίκη σας… Και οι δηλώσεις και εδώ ανάλογες.
Λοιπόν παιχταράδες μου… Ακούστε τι καταλαβαίνω εγώ, ένας άνθρωπος που αγαπάει το μπάσκετ και που είναι στη καθημερινή βιοπάλη για την επιβίωση του, από όλα τα παραπάνω… Η αλήθεια είναι ότι, στην απειλή των συλλογών σας για διακοπή συμβολαίου και επομένως για μη αποπληρωμή του τρέχοντος μηνός του συμβολαίου σας κάνατε πίσω… Πουλήσατε συναδέλφους και συναθλητές σας για τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια σας… Κύριε Παπαλουκά όντως, αν χθες χάνατε μπορεί να σας στοίχιζε τη πρώτη θέση. Και η Καβάλα αν χθες έχανε μπορεί να της στοίχιζε τη κατηγορία… Και ο Άρης αν χθες κέρδιζε, μπορεί να αποκτούσε πλεονέκτημα για τη τρίτη θέση που οδηγεί στην Ευρολίγκα… Αλλά είναι αυτά πιο σημαντικά από έναν άνθρωπο που παίζει επαγγελματικά μπάσκετ χωρίς ασφάλιση ???
Κύριε Μπουρούση πως αισθάνεστε ως αντιπρόεδρος αυτών που σας εξέλεξαν για το πούλημα που τους ρίξατε ??? Για τους δε αθλητές του Παναθηναϊκού που φρόντισαν να διαμορφώσουν και μία διαφορά 47 πόντων ότι και να σκεφτώ είναι λίγο…
Η αλήθεια λοιπόν παιχταράδες μου είναι ότι είστε κακομαθημένα πλουσιόπαιδα, που για το μόνο πράγμα που νοιάζεστε είναι το πορτοφόλι και τα συμβόλαια σας… Και αν βγαίνατε ευθέως να το παραδεχθείτε, δε θα είχα κανένα λόγο να γράφω σήμερα αυτά τα λόγια… Απόγονοι των μισθοφόρων Γιαννάκη και Φασούλα, που ξεπουλήσατε εκατοντάδες συναθλητές σας για τα φράγκα σας… Και οι δηλώσεις σας περί δικαίων αιτημάτων είναι αυτές που καθιστούν τη στάση σας ακόμη πιο αποκρουστική… Δούλοι του χρήματος και των αφεντικών σας… Αλλά μην είστε γελασμένοι… Ακόμη και στο ευρύ φίλαθλο κοινό των συλλόγων που αγωνίζεστε, ντροπή μοιράσατε. Γιατί και αυτοί άνθρωποι που παλεύουν στη καθημερινότητα τους για να βγάλουν πέρα είναι. Και μιλάω για υγιείς φιλάθλους…
Και κάτι ακόμα… Συχνά – Πυκνά στις κατά καιρούς δηλώσεις σας αναγνωρίζεται ότι είστε πρότυπα (τρομάρα σας) για τις νεότερες γενιές. Τι μήνυμα περνάτε λοιπόν προς τους νεότερους; Ότι αν αγαπάς το Μπάσκετ, αλλά δεν είσαι παίκτης πρώτης γραμμής ώστε να παίξεις σε Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό θα παίζεις απλήρωτος χωρίς ασφάλιση; Ή μήπως ότι πάνω από όλα είναι το εγώ και όχι το εμείς;

ΥΓ1. Κύριε Γιαννακόπουλε δηλώσατε ότι του χρόνου ο Παναθηναϊκός θα παίζει σε άλλη Λίγκα… Στο καλό και να μας γράφετε… Φροντίστε όμως να μη πάρετε στην ίδια Λίγκα μαζί σας και τον Ολυμπιακό… Καμία Λίγκα δε μπορεί να αντέξει 5 – 6 μεταξύ σας αγώνες το χρόνο… Ούτε καν η Ελληνική… Αν θυμάμαι καλά το περσινό πρωτάθλημα δεν τέλειωσε…

ΥΓ2. Αν και Αρειανός, θα πω ότι ήταν λάθος οι χθεσινές αποδοκιμασίες, στο Αλεξάνδρειο, κατά του Λάζαρου Παπαδόπουλου… Εδώ θα πρέπει να κριθεί ως πρόεδρος του ΠΣΑΚ και όχι ως αθλητής του ΠΑΟΚ.

Τα Δάκρυα της Δύσης

Κυττούσε μπροστά! Δεν έβλεπε τίποτα. Τα μάτια του στόχευαν το άπειρο. Ο ήλιος έδυε. Το ελαφρό αεράκι ανέμιζε απαλά τα μαλλιά του. Ο χρόνος είχε σταματήσει κ το ηλιοβασίλεμα έγινε αέναο. Τα δυο δάκρυα που κυλούσαν απ'τα δυο του μάτια σταμάτησαν το ταξίδι τους στη μέση, έμειναν εκεί ακίνητα στα δυο μάγουλά του. Όλα γύρω του σταμάτησαν. Όμως μέσα του οι σκέψεις, τα συναισθήματα έτρεχαν δαιμονισμένα, έβραζαν κι έψαχναν διέξοδο.

Κύτταξε τριγύρω!. Ένιωθε μια παρουσία αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Κι όμως, μια οικεία θαλπωρή άρχισε να τον αγκαλιάζει. Κι ένιωθε όπως τότε, μαζί της. Αλλά δεν την έβλεπε πουθενά. Μια θαλπωρή, μια θέρμη που γίνονταν όλο και πιο έντονη. Τόσο έντονη που κάποια στιγμή λιποθύμησε, εκεί σ'αυτόν τον άχρονο τόπο.

Όταν συνήλθε ο χρόνος είχε ξαναρχίσει την κίνησή του. Ήταν αλλού, αλλά που; Περπατούσε, αλλά ένιωθε τις κινήσεις του διαφορετικές. Ώσπου περνώντας μπροστά από μια βιτρίνα την είδε. Είδε την αντανάκλασή της κι αυτά τα μάτια που μέσα τους μπορούσες να χαθείς χωρίς επιστροφή. Ήταν μέσα της, έβλεπε με τα μάτια της. Κι άρχισε σιγά-σιγά να νιώθει το χτύπο της καρδιάς της, τα αισθήματά της. Που πήγαινε; Η καρδιά της είχε αρχίσει να χτυπά πιο γρήγορα.

Και τότε τον είδε. Είδε τον εαυτό του, γυρισμένο πλάτη κι αυτή να τον πλησιάζει. Θυμήθηκε την προγραμματισμένη τους συνάντηση. Και τώρα μπορούσε να νιώθει αυτά που ένιωθε αυτή καθώς τον προσέγγιζε. Μια ταραχή, σεξουαλική, συναισθηματική, υπαρξιακή. Κι ένας μικρός δισταγμός στο βάθος. Τον πλησίασε και το χτύπησε απαλά στον ώμο. Γύρισε...

Το πρόσωπό του ήταν θολό, εκτός εστίασης, σαν δυο πρόσωπα να προσπαθούσαν να συγχωνευθούν σ'ένα. Και σιγά-σιγά άρχισε να τα διακρίνει: Ένα πρόσωπο απαλό, γαλήνιο, οικείο, μ'ένα χαμόγελο ειλικρινές κι ένα βλέμμα ζεστό να εμπνέει σιγουριά κι αγάπη. Το άλλο πρόσωπο, φαινομενικά ίδιο. Κι όμως τόσο σκληρό, επιθετικό, μ'ένα χαμόγελο σαρκαστικό κι ένα βλέμμα ανεπιθύμητα διεισδυτικό και υπεροπτικό. Και παρόλα αυτά εμφανισιακά το ίδιο πρόσωπο... Κι αυτή μέσα της ένιωθε τα αντίστοιχα συναισθήματα, αγάπη και μίσος, πόθο κι απέχθεια, φόβο κι ανακούφιση. Όμως στις κινήσεις τίποτα δεν πρόδιδε αυτό το αμάλγαμα συναισθημάτων. Χωρίς στιγμή δισταγμού συνέχισε την πορεία της προς τα χείλη του. Φιλήθηκαν...

Κρακ! Μ'ένα ήχο γυαλιού που σπάει, όλα έσβησαν γύρω του. Τώρα βρισκόταν μέσα σ'ένα απόλυτο σκοτάδι. Ένα κενό πλήρες. Εκεί, σ'αυτόν τον άχρονο άτοπο, ήταν κενός και συνάμα πλήρης συναισθημάτων και σκέψεων. Δεν ένιωθε εξωτερικά ερεθίσματα αλλά ούτε κι εσωτερικά. Δεν ήταν πουθενά και ποτέ. Ξάφνου επέστρεψε! Τα δυο του δάκρυα συνέχισαν να κυλούν. Κύτταξε γύρω του και συνειδητοποίησε ότι ήταν ξανά στο σώμα του και την περίμενε. Όπου να'ναι θα έφτανε και θα το χτυπούσε απαλά στον ώμο. Κι αυτός θα γυρνούσε και θα της χαμογελούσε.

Τα δυο του δάκρυα άφησαν τα μαγουλά του και χτύπησαν στο έδαφος. Ένιωσε το χέρι της στον ώμο του. Γύρισε... Το πρόσωπό της θολό, τρεμόπαιζε, πάσχισε να εστιαστεί.

Φιλήθηκαν και κίνησαν αγκαλιά με τον ήλιο να δύει μπροστά τους...