Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Δίλημμα

Αυτοδιοικητικές εκλογές σήμερα και απανταχού στην επικράτεια, οι πολίτες σπεύδουν, προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Σπεύδουν να εκλέξουν τους τοπικούς άρχοντες, που από την επαύριο θα παλέψουν να δώσουν λύσεις στα μικρά ή μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας τους.
Ή μήπως όχι. Ή μήπως αναμένονται μεγάλα ποσοστά αποχής, ενώ και όσοι τελικά θα προσέλθουν στη κάλπη, θα το κάνουν με μισή καρδιά. Υπάρχει εξήγηση όμως για αυτή την εξέλιξη; Η εξέλιξη αυτή είναι απλός απόρροια των όσων συμβαίνουν στη χώρα τον τελευταίο ένα χρόνο, ή μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας παγιωμένης νοοτροπίας άσκησης της εξουσίας, η οποία ευθύνεται και για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα τον τελευταίο ένα χρόνο; Τι ρόλο θα διαδραματίσει και ως προς τη συμμετοχή, αλλά και ως προς το τελικό αποτέλεσμα το δίλημμα των ημερών;
Κατ’ αρχήν θα ήθελα να γράψω δυο λόγια σχετικά με αυτό το περιβόητο δίλημμα. Πλησιάζοντας η σημερινές εκλογές και καθώς η διαδικασία των υποψηφιοτήτων βρίσκονταν σε εξέλιξη, σύσσωμη η αντιπολίτευση έβαλε στο τραπέζι την άποψη ότι ψηφίζοντας τους “κυβερνητικούς” υποψηφίους θα δώσουν στη κυβέρνηση, την επομένη των εκλογών, έρεισμα ή πολιτική νομιμοποίηση για νέα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα. Όλο αυτό στη πορεία των ημερών έγινε τόσο έντονο που φτάσαμε στο περιβόητο αντιμνημονιακό μπλοκ. Εδώ βέβαια θα πρέπει να κρίνουμε την αντιπολίτευση όχι ως μία ολότητα, αλλά να δούμε τον κάθε χώρο ξεχωριστά.
Έτσι για το ΚΚΕ για παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι παίρνοντας αυτή τη στάση, στην ουσία είναι απόλυτα συνεπές με τη στάση του, όλα τα χρόνια που εγώ τουλάχιστο το θυμάμαι. Οπότε το κομουνιστικό κόμμα και εδώ θα κριθεί για τη συνολική του στάση απέναντι στα πράγματα. Σίγουρα όμως δε μπορεί κάποιος να το κατηγορήσει για πρόσκαιρο καιροσκοπισμό.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ δε μπορώ να πω και πολλά πράγματα, μιας και μέχρι πριν από λίγες μέρες δε μπορούσα να καταλάβω, ποιος είναι ο επίσημος και ποιος ο ανεπισήμως υποψήφιος. Ειδικά σε ότι αφορά την Αττική, Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε μια λογική λαϊκισμού άνευ προηγουμένου και δυστυχώς θα πω ότι τα μόνα χαρακτηριστικά τα οποία μπορεί να βρει κανείς στις επιλογές του, είναι αυτά της εκλογικής επιβίωσης. Αλλά… Το μόνο που τελικά κατάφερε να κάνει είναι να μπερδέψει και τους πολίτες αλλά πολύ περισσότερο τους μη οργανωμένους ψηφοφόρους του. Άποψη μου είναι ότι αυτό που θα μείνει για τον ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή την αναμέτρηση, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων, είναι ερωτήματα… Ερωτήματα όπως τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, από ποιους αποτελείται, πια η πολιτική του και ιδεολογική του θέση απέναντι στα πράγματα και εντέλει ποιος ο λόγος ύπαρξης του…
Για τη Δημοκρατική αριστερά δε μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα (επίσης), αλλά σε ότι αφορά τις αυτοδιοικητικές εκλογές οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε ότι είναι η μόνη παράταξη που κράτησε στο λόγο της ψηλά τη τοπική σημασία, την ουσία δηλαδή των αυτοδιοικητκών εκλογών.
Για το Λ.Α.Ο.Σ τα πράγματα είναι γνωστά. Ακόμη μία φορά ψαρεύει στα θολά νερά της περιχαράκωσης, του λαϊκισμού, της ξενοφοβίας και της καπηλείας της πατρίδας… Με μοναδικό στόχο τη προσωπική πολιτική επιβίωση των Lifestyle προβεβλημένων στελεχών του.
Πάμε στην αξιωματική αντιπολίτευση… Η Ν.Δ λοιπόν αφού βρήκε το μυστικό της εξόδου από τη κρίση, απλά δε το λέει στους υπόλοιπους, μη τυχών και της κλέψουμε την επιτυχία, βγήκε σε όλους τους τόνους και φώναξε ΟΧΙ στο μνημόνιο… Αλλά όπως λέει και ο αρχηγός της θα σεβαστεί τις υποχρεώσεις της Ελλάδας που απορρέουν από το μνημόνιο… Μόνο που το κόμμα της Ν.Δ είναι ένα κυβερνητικό κόμμα… Τα λεγόμενα οι θέσεις, οι προτάσεις αλλά και τα κυβερνητικά πεπραγμένα έχουν μία διαφορετική βαρύτητα… Η Ν.Δ λοιπόν με τη στάση της απαξίωσε εντελώς τη σημασία των αυτοδιοικητικών εκλογών. Αυτό το έκανε με δύο τρόπους. Κατ’ αρχήν με την επιλογή των υποψηφίων της. Στην Αττική με τον Κο Κικίλια (δε σχολιάζω περαιτέρω…) στο δήμο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για μία ακόμη φορά με την επιλογή και στήριξη των δύο κυρίων τίποτα που οι δύο αυτοί δήμοι έχουν πληρώσει πολλάκις και στην κεντρική Μακεδονία με την επιλογή της προσβολής της δημόσιας αισθητικής που φέρει το όνομα Παναγιώτης Ψωμιάδης…
Εδώ θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οι τρεις από τις τέσσερις περιπτώσεις που αναφέρω θα είναι κατά πάσα πιθανότητα νικηφόρες για τη ΝΔ. Η απάντηση δεν είναι αν θα είναι νικηφόρες η όχι, αλλά η βελτίωση της ζωής στις περιφέρειες και στους δήμους που θα κερδίσει… Και η έως τώρα εμπειρία, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και Νομαρχία Θεσσαλονίκης, δεν είναι η καλύτερη…
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο η Ν.Δ απαξιώνει τον χαρακτήρα και τη σημασία αυτών των εκλογών, είναι ο αντιμνημονιακός χαρακτήρας που έσπευσε να προσδώσει σε αυτές τις εκλογές, για ψηφοθηρικούς προφανώς λόγους… Δεν είχε να πει τίποτα ο κύριος Σαμαράς, σχετικά με τις τοπικές κοινωνίες, την αποκέντρωση των εξουσιών, την αναδιοργάνωση της διοίκησης, τις γειτονιές, τη διαχείριση των πόρων από τους Ο.Τ.Α και τέλος πάντων όλα όσα έχουν να κάνουν με τους θεσμούς των Δήμων, των Νομαρχείων και των Περιφερειών;
Για πάμε και στη κυβέρνηση. Θα ξεκινήσω με κάτι γενικό. Η εκάστοτε κυβέρνηση, είναι αυτή που διαχειρίζεται την εξουσία, είναι αυτή που παίρνει τις αποφάσεις και τελικά είναι αυτή που θέτει την ατζέντα της συζήτησης. Η Σοσιαλιστ(ρ)ική κυβέρνηση του (μετα)μοντέρνου κυρίου Παπανδρέου λοιπόν σήκωσε εύκολα το γάντι, μετά τη γκάφα ολκής που έκανε ο Κος Σαμαράς, και ζήτησε μέσω αυτών των εκλογών νομιμοποίηση για τη ζοφερή συνέχεια της καθημερινότητας μας… Γνωρίζοντας προφανώς από τις δημοσκοπήσεις την υπεροχή της, θέλησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός των αυτοδιοικητικών εκλογών για να μπορεί και αύριο να ισχυρίζεται ότι έχει τη στήριξη της κοινωνίας… Έθαψε όμως παράλληλα τη σημασία της δικής της μεταρρύθμισης που ονόμασε Καλλικράτη… Πέταξε στα σκουπίδια τη ρητορική της περί άλλης αντίληψης για την εξουσία, περί αποκέντρωσης, περί κοινωνίας των πολιτών, βάζοντας τελικά τους πολίτες να πουν ναι ή όχι στο μνημόνιο. Μόνο που ακόμη και έτσι δεν είπε την αλήθεια σε σχέση με το πώς η χώρα οδηγήθηκε στο μνημόνιο, πια είναι η ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και το ποιους έχει επιλέξει να χτυπήσει, προκειμένου να εκπληρώσει τους στόχους του μνημονίου. Σε σχέση με την επιλογή των υποψηφίων, επέλεξε να βρει κοινό τόπο με άλλες δυνάμεις σε δύο δήμους που είχε χαμένους (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) αλλά επέλεξε καθαρά κομματικούς υποψηφίους εκεί που θεωρούσε ότι έχει το Δήμο ή τη Περιφέρεια στο τσεπάκι.
Τελικά όμως και μετά από όλα τα παραπάνω, μένουν αναπάντητα κάποια βασικά ερωτήματα… Τι θα γίνει με τα σκουπίδια στις γειτονιές; Τι θα γίνει με τις λακκούβες στους δρόμους; Τι θα κάνουν οι υποψήφιοι σχετικά με τη διαφθορά στους Ο.Τ.Α; Πως θα διανεμηθούν οι πόροι στο καινούριο σχήμα που λέγεται Καλλικράτης; Ποιος είναι ο πιο ικανός να διαχειριστεί αυτούς τους πόρους; Τι θα γίνει με την ενίσχυση των επιχειρήσεων μιας και το ΕΣΠΑ ας πούμε περνάει στις Περιφέρειες; Μπορούν οι Ο.Τ.Α να επιβάλουν στα όρια τους την ανταγωνιστικότητα, χτυπώντας φαινόμενα αδικαιολόγητης ακρίβειας και αισχροκέρδειας; Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα θα μείνουν για ακόμη μία φορά αναπάντητα…

Δεν υπάρχουν σχόλια: