Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Bar "Το Ναυάγιο"

Αν θες ν'αγιάσεις πρέπει ν'αμαρτήσεις,
ε, κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις...

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Το Χωριό

Καθόταν στο μπαλκόνι κι έπινε την μπύρα του. Του είχαν πει ότι εκείνο το χωριό ήταν μαγικό. Μόλις είχε επιστρέψει στο δωμάτιο του από τη βόλτα του. Προσπαθούσε να συγκεντρώσει τις σκέψεις του απ'αυτά που είδε. Είχε αρχίσει να αναλύει όλες τις εικόνες στο μυαλό του ψάχνοντας να καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε μαγικό αυτό το χωριό. Εκ πρώτης όψεως ήταν ένα τυπικό αφρικανικό θαλασσοχώρι, χτισμένο πάνω σ'ένα βράχο. Στα νότια του χωριού κείτονταν μια μαύρη παραλία περίπου 2 χιλιομέτρων. Οι ψαράδες του χωριού ήταν εκεί ολημερίς, ψαρεύοντας με το γρίπο τους. Όλοι βοηθούσαν, γιοι, κόρες, παιδιά, μεγάλοι, στην καθημερινή μάχη για την αναζήτηση τροφής. Η κάθε ψαριά λιτή αλλά μετά από δυο-τρεις προσπάθειες τα ψάρια αρκούσαν για το φαγητό των επόμενων δυο ημερών.

Αφού παρακολούθησε την ιεροτελεστία  μιας ψαριάς, έφυγε για να περπατήσει τους σκονισμένους δρόμους του χωριού. Από την αρχή αυτό που του έκανε εντύπωση, ήταν η αδιαφορία των χωρικών στο πέρασμά του. Ο μοναδικός λευκός σ'ένα χωριό νέγρων και κανείς δε γύρισε να τον κυττάξει. Ως ένα φάντασμα που κυκλοφορεί αόρατο ανάμεσα στους ζωντανούς. Μόνο κανά δυο σκύλοι έδειξαν ότι αντιλήφθηκαν την παρουσία του, γυρίζοντας το κεφάλι προς το μέρος του.

Στην αρχή αυτή η αδιαφορία τον ενοχλούσε, μετά από λίγο όμως άρχισε να νιώθει πιο άνετα. Από τη μια ήταν η διαφορά από τα υπόλοιπα μέρη που είχε επισκεφτεί όπου υπήρχε μια συνεχής παρενόχληση μικροπωλητών, καλλιτεχνών, ιερόδουλων και σκύλων. Τώρα μπορούσε να περπατήσει χωρίς να φορέσει το κοινωνικό του προσωπείο με το χαμόγελο και να αρνείται ευγενικά. Τώρα απλά περπατούσε. Κι όχι μόνο, μπορούσε να σταματήσει όποτε κι όπου ήθελε για να παρακολουθήσει από κοντά τους ανθρώπους χωρίς να νιώθει άσχημα για την παραβίαση του ιδιωτικού τους χώρου.

Έτσι μπόρεσε να δει από κοντά τη μάνα που θηλάζει το μικρό της, το οποίο ήταν μέσα σ'ένα πάνινο σάκο μπροστά στο γυμνό στήθος της, και τα χέρια της ελεύθερα να ετοιμάζουν τα λαχανικά για το μεσημεριανό φαγητό. Τον πατέρα, γυμνόστηθος κι αυτός, να καθαρίζει τα ψάρια από την πρωινή ψαριά σε μια ξεβαμμένη πλαστική λεκάνη ενώ ο πεντάχρονος γιος του έπαιζε με τα εντόσθια πριν τα πετάξει πίσω από τον τοίχο. Το μαθητή του σχολείου που φλερτάρει διακριτικά με τη συμμαθήτριά του, κι οι δυο ντυμένοι με τις μονόχρωμες ποδιές του σχολείου, τα χέρια τους που ενώνονταν για κλάσματα δευτερολέπτου σε μια διέγερση ηλεκτρική που φορτίζει τις ψυχές τους για τα επόμενα λεπτά, μέχρι την επόμενη "τυχαία" συνάντησή τους. Τους δυο γέροντες του χωριού να παίζουν ζάρια στην πλατεία με τον τοπικό τρόπο, ηλιοκαμένοι, βετεράνοι της ζωής και γύρω τους τα πιτσιρίκια να ακούνε με σεβασμό τις θυμοσοφίες της ζωής που συνόδευαν κάθε κίνηση του παιχνιδιού.

Και σ'όλη αυτήν την πορεία του, πόρτες ανοιχτές και μέσα να κυλά η καθημερινή ζωή των χωρικών μπροστά στα μάτια του. Και κάθε λίγα σπίτια, κόσμος μαζεμένος έξω απ'τις πόρτες, στηριγμένος στους τοίχους, κουβεντιάζοντας, ή απλά μοιράζοντας την παρέα τους, αντίδοτο στη ζέστη του αφρικανικού ήλιου. Συνέχισε την πορεία του και βίωσε ως αόρατος παρατηρητής όλες τις εκδοχές της καθημερινής ζωής αυτού του χωριού.

Καθώς επανέφερε στη μνήμη του όλες αυτές τις αναμνήσεις της ημέρας που πέρασε στο χωριό, δεν μπορούσε να διακρίνει ποια ήταν η μαγεία. Ήταν ένας άλλος τρόπος ζωής, σαγηνευτικός σίγουρα, αλλά μαγικός;

Η θάλασσα τράβηξε για άλλη μια φορά το βλέμμα του. Ο ήχος της ένωσης της με τη στεριά πάντα το σαγήνευε κι η θέα του ανοιχτού ωκεανού έσβηνε οποιαδήποτε άλλη σκέψη απ'το μυαλό του. Χάθηκε για αρκετά λεπτά σ'αυτήν την εικόνα μέχρι που το βλέμμα επανήλθε στην παραλία. Το ψάρεμα είχε τελειώσει, τα ψάρια είχαν μοιραστεί στις γυναίκες του χωριού, κι οι ψαράδες, μετά από μια δροσιστική βουτιά, έπιασαν να παίζουν ποδόσφαιρο στη μαύρη άμμο. Μια άλλη ζωή, ένας ρυθμός διαφορετικός, όπου η εργασία κι απόλαυση αναμειγνύονταν σε ίσες δόσεις, δίνοντας μια καθημερινότητα απλή, μα όμορφη.

Τότε σκέφτηκε εκείνη!

Περπατούσε με το φίλο του στην κεντρική αγορά της πόλης. Κόσμος πολύς, πολυχρωμία, έντονες αγοραπωλησίες, περίεργοι περαστικοί. Κάποια στιγμή, μέσα στην κυματώδη κίνηση του πλήθους, του φάνηκε ότι την είδε.. Δεν μπορεί , σκέφτηκε, το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια. Την είχε συναντήσει πρόσφατα, παρακολουθούσαν το ίδιο σεμινάριο. Από την πρώτη στιγμή, τα μάτια της το μαγέψανε. Στο πρώτο μάθημα δεν άκουσε ούτε λέξη, είχε βυθιστεί μέσα σ'αυτά τα μάτια κι ονειροπολούσε. Κι όταν στο τέλος που χαιρετηθήκανε, του χαμογέλασε ελαφρά, ένιωσε  μια γλυκιά ταραχή στην ψυχή του κι ήξερε ότι αυτή η ταραχή του δε θα ησύχαζε πλέον εύκολα. Τα επόμενα μαθήματα κύλησαν με παρόμοιο τρόπο και στο τέλος γίνονταν πάντα μια μικρή κουβεντούλα, πριν πάρει ο καθένας το δρόμο του. Στο τελευταίο μάθημα πριν τις διακοπές είχε αποφασίσει να της προτείνει να πιούνε ένα ποτηράκι μαζί μετά το μάθημα. Η απογοήτευσή του ήταν μεγάλη όταν έμαθε ότι ήταν άρρωστη και δε θα έρχονταν στο μάθημα. Δεν πειράζει, σκέφτηκε. Θα προσπαθούσε μετά τις διακοπές.

Πίστευε ότι η έντονη επιθυμία του να τη δει ήταν αυτή που του έδωσε την εντύπωση ότι την είδε. Συνέχισε τη βόλτα του κυττάζοντας τις χειροποίητες κατασκευές των τοπικών δημιουργών, όταν, λίγα λεπτά αργότερα, την ξαναείδε. Κι αυτή τη φορά ήταν σίγουρος. Μπορεί να την έβλεπε από πίσω και μάλιστα σε μια απόσταση αρκετών δεκάδων μέτρων, αλλά θα την αναγνώριζε παντού. Τη λυγερή κορμοστασιά της με τις υπέροχες διακριτικές καμπύλες της, τα μακριά μαύρα της μαλλιά, το σαγηνευτικό της βάδισμα, ο ακαταμάχητα ηδονικός τρόπος με τον οποίο κρατούσε το τσιγάρο της....

Όχι, ήταν σίγουρος ότι ήταν εκείνη. Πήρε το φίλο του κι άρχισε να κινείται γρήγορα προς το μέρος της, εξηγώντας του παράλληλα γιατί επιτάχυναν. Κάποια στιγμή έστριψε αυτή σ'ένα στενό κι από την αγωνία του μην τη χάσει άρχισε να τρέχει κανονικά. Όταν έφτασε στη στροφή είδε ότι ευτυχώς δεν είχε προχωρήσει πολύ. Όμως αυτή η αρχική του χαρά γρήγορα αναμείχθηκε με μια αγχώδη ταχυκαρδία όταν είδε ότι δίπλα της στεκόταν ένας άλλος, στον οποίο έδειχνε μεγάλη οικειότητα. Εκείνη τη στιγμή του δοκίμαζε ένα καπέλο. Μια έντονη απογοήτευση τον κυρίευσε κι οι γλυκιές ιστορίες που είχε φτιάξει στο μυαλό του έμειναν ξαφνικά χωρίς τέλος. Έκανε να πισωγυρίσει πριν το δει αλλά ήταν πλέον αργά. Τον είχε διακρίνει μέσα στο πλήθος κι του έγνευσε χαμογελώντας ενώ πλησίαζε προς το μέρος του. Τώρα δεν μπορούσε πλέον να το αποφύγει οπότε ετοιμάστηκε να το αντιμετωπίσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και κινήθηκε κι αυτός να τη συναντήσει. Του χαιρέτησε πολύ εγκάρδια, η καρδιά του μάλλον σταμάτησε να χτυπά για λίγα δευτερόλεπτα. Εξέφρασαν κι οι δυο τους την έκπληξή τους να συναντηθούν εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου. Της σύστησε το φίλο του κι εκείνη με τη σειρά της του σύστησε τον αδελφό της. Μια στιγμή, τι είπε; Ο αδελφός μου; Η χαρά του ξεχείλιζε και πάλι, ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του μέχρι τ'αυτιά του και δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Κάτι που έγινε αντιληπτό από μέρους της και του απάντησε με το πιο γλυκό χαμόγελο.

Οι επόμενες ημέρες κύλησαν πανέμορφα, μια νέα συνάντηση δημιουργούνταν. Αρχικά έβγαιναν κι οι τέσσερις μαζί αλλά οι δυο τους συζητούσαν όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Συζητήσεις ατέλειωτες, επί παντός επιστητού, για τα πάντα και για τίποτα, με θέα τον ωκεανό, συνοδεία του τραγουδιού της συνάντησής του με τη στεριά. Κάποια στιγμή καθώς περπατούσαν κι τέσσερις σ'ένα χωριουδάκι, της έκανε νόημα να επιβραδύνει το ρυθμό της. Όταν μείνανε κάμποσα μέτρα πίσω από τους συντρόφους τους, την έπιασε απαλά απ'το μπράτσο της και την τράβηξε σ'ένα στενάκι ψιθυρίζοντας στο αυτί της. Ώρα για σκασιαρχείο. Κι άρχισαν να τρέχουν στα δρομάκια του χωριού, πιασμένοι χέρι-χέρι και γελώντας δυνατά, μέχρι που σταμάτησαν σε μια ήσυχη γωνιά. Την κύτταξε τότε βαθιά στα μάτια και ξαναχάθηκε σε κόσμους μαγικούς. Έσκυψε και τη φίλησε απαλά στα χείλη. Ο χρόνος σταμάτησε, τα πάντα γύρω ήταν ακίνητα κι οι δυο τους αιωρούνταν εκεί άχρονοι, απέραντοι. "Σ'αγαπώ" την άκουσε να λέει μέσα στο κεφάλι του, ενώ ήταν ακόμη τα χείλη τους ενωμένα. "Κι εγώ σ'αγαπώ" αποκρίθηκε, ενώ ο ακίνητος χορός της φύσης γύρω τους έφτανε στο απώγειό του.

Εκείνο το βράδυ έκαναν έρωτα στην αμμουδιά, με το κύμα να χαϊδεύει απαλά τα πόδια τους και τ'άστρα να τους τραγουδούν ύμνους τραγικών ερώτων. Κι έκαναν έρωτα μέσα στον ωκεανό όπου όλοι οι ερωτικοί τους χυμοί γίνονταν ένα με τη μάγισσα θάλασσα.

Το επόμενο πρωί αυτός έπαιρνε το αεροπλάνο της επιστροφής. Αυτή είχε ακόμη δυο μέρες πριν γυρίσει πίσω. Στο αποχαιρετιστήριο φιλί στο αεροδρόμιο είχε ήδη αρχίσει να αδημονεί για τη συνέχεια στην πόλη τους που τους περίμενε.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια του. Ήταν ακόμη στο μπαλκόνι, μπροστά στον ωκεανό. Οι ψαράδες συνέχιζαν τη μπάλα τους και τα παιδιά που σχολούσαν απ'το σχολείο κατέβαιναν στην παραλία απολαμβάνοντάς της με διάφορους τρόπους. Το μυαλό του είχε αδειάσει από κάθε σκέψη. Μηχανικά σχεδόν, σηκώθηκε κι άρχισε να περπατά προς το νερό. Χωρίς να σταματήσει για να βγάλει τα ρούχα του, βούτηξε. Εκεί, μέσα στο νερό, ένας άλλος ήχος, η υποβρύχια μορφή του γνωστού τραγουδιού της συνάντησης του ωκεανού με τη στεριά. Αναδύθηκε, ένιωθε διαφορετικά, ανανεωμένος κι ανακουφισμένος. Άκουσε να το φωνάζουν. Ήταν οι ψαράδες που τον καλούσαν να παίξει μπάλα μαζί τους. Τελικά δεν πέρασα και τόσο απαρατήρητος, σκέφτηκε, κι άρχισε να τρέχει προς το μέρος τους, όταν διαπίστωσε κάτι διαφορετικό επάνω του. Τα χέρια του ήταν μαύρα, τα πόδια του επίσης.. Σταμάτησε να τρέχει κι έβαλε τα χέρια του στο πρόσωπό του. Ένιωσε τα χαρακτηριστικά του αλλαγμένα, αφρικανικά. Έμεινε για κάποιες στιγμές εκεί ακίνητος, μπερδεμένος, μη καταλαβαίνοντας τι συμβαίνει. Μετά σήκωσε το βλέμμα του και κύτταξε τους ψαράδες. Δεν ήταν πλέον αφρικανοί. Ήταν λογιών λογιών εθνοτήτων και φυλών. Μόνο ένας έμεινε ακόμη αφρικανός. Τον πλησίασε. "Είσαι στο χωριό σου" του είπε εκείνος χαμογελώντας του. Μπήκε στο παιχνίδι κι έπαιζε με τους άλλους για ώρα πολλή. Όταν, προς το σούρουπο σταμάτησαν να παίζουν, κοντοστάθηκε για μια στιγμή και γύρισε προς τον ωκεανό, ακούγοντας τους ψιθύρους πους έφταναν στ'αυτιά του.

Τον καλούσε και πάλι!

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

The Basic Laws Of Human Stupidity

by Carlo M. Cipolla
illustrations by James Donnelly

The first basic law of human stupidity

The first basic law of human stupidity asserts without ambiguity that:

Always and inevitably everyone underestimates the number of stupid individuals in circulation.

At first, the statement sounds trivial, vague and horribly ungenerous. Closer scrutiny will however reveal its realistic veracity. No matter how high are one's estimates of human stupidity, one is repeatedly and recurrently startled by the fact that:



a) people whom one had once judged rational and intelligent turn out to be unashamedly stupid.

b) day after day, with unceasing monotony, one is harassed in one's activities by stupid individuals who appear suddenly and unexpectedly in the most inconvenient places and at the most improbable moments.

The First Basic Law prevents me from attributing a specific numerical value to the fraction of stupid people within the total population: any numerical estimate would turn out to be an underestimate. Thus in the following pages I will denote the fraction of stupid people within a population by the symbol σ.

The second basic law

Cultural trends now fashionable in the West favour an egalitarian approach to life. People like to think of human beings as the output of a perfectly engineered mass production machine. Geneticists and sociologists especially go out of their way to prove, with an impressive apparatus of scientific data and formulations that all men are naturally equal and if some are more equal than others, this is attributable to nurture and not to nature. I take an exception to this general view. It is my firm conviction, supported by years of observation and  
experimentation, that men are not equal, that some are stupid and others are not, and that the difference is determined by nature and not by cultural forces or factors. One is stupid in the same way one is red-haired; one belongs to the stupid set as one belongs to a blood group. A stupid man is born a stupid man by an act of Providence. Although convinced that fraction of human beings are stupid and that they are so because of genetic traits, I am not a reactionary trying to reintroduce surreptitiously class or race discrimination. I firmly believe that stupidity is an indiscriminate privilege of all human groups and is uniformly distributed according to a constant proportion. This fact is scientifically expressed by the Second Basic Law which states that

The probability that a certain person be stupid is independent of any other characteristic of that person.

In this regard, Nature seems indeed to have outdone herself. It is well known that Nature manages, rather mysteriously, to keep constant the relative frequency of certain natural phenomena. For instance, whether men proliferate at the Northern Pole or at the Equator, whether the matching couples are developed or underdeveloped, whether they are black, red, white or yellow the female to male ratio among the newly born is a constant, with a very slight prevalence of males. We do not know how Nature achieves this remarkable result but we know that in order to achieve it Nature must operate with large numbers. The most remarkable fact about the frequency of stupidity is that Nature succeeds in making this frequency equal to the probability quite independently from the size of the group.

Thus one finds the same percentage of stupid people whether one is considering very large groups or one is dealing with very small ones. No other set of observable phenomena offers such striking proof of the powers of Nature.

The evidence that education has nothing to do with the probability was provided by experiments carried on in a large number of universities all over the world. One may distinguish the composite population which constitutes a university in five major groups, namely the blue-collar workers, the white-collar employees, the students, the administrators and the professors.

Whenever I analyzed the blue-collar workers I found that the fraction σ of them were stupid. As σ's value was higher than I expected (First Law), paying my tribute to fashion I thought at first that segregation, poverty, lack of education were to be blamed. But moving up the social ladder I found that the same ratio was prevalent among the white-collar employees and among the students. More impressive still were the results among the professors. Whether I considered a large university or a small college, a famous institution or an obscure one, I found that the same fraction σ of the professors are stupid. So bewildered was I by the results, that I made a special point to extend my research to a specially selected group, to a real elite, the Nobel laureates. The result confirmed Nature's supreme powers: σ fraction of the Nobel laureates are stupid.

This idea was hard to accept and digest but too many experimental results proved its fundamental veracity. The Second Basic Law is an iron law, and it does not admit exceptions. The Women's Liberation Movement will support the Second Basic Law as it shows that stupid individuals are proportionately as numerous among men as among women. The underdeveloped of the Third World will probably take solace at the Second Basic Law as they can find in it the proof that after all the developed are not so developed. Whether the Second Basic Law is liked or not, however, its implications are frightening: the Law implies that whether you move in distinguished circles or you take refuge among the head-hunters of Polynesia, whether you lock yourself into a monastery or decide to spend the rest of your life in the company of beautiful and lascivious women, you always have to face the same percentage of stupid people - which percentage (in accordance with the First Law) will always surpass your expectations.

The third (and golden) basic law

The Third Basic Law assumes, although it does not state it explicitly, that human beings fall into four basic categories: the helpless, the intelligent, the bandit and the stupid. It will be easily recognized by the perspicacious reader that these four categories correspond to the four areas I, H, S, B, of the basic graph (see below).
Figure 1 - The basic graph
If Tom takes an action and suffers a loss while producing a gain to Dick, Tom's mark will fall in field H: Tom acted helplessly. If Tom takes an action by which he makes a gain while yielding a gain also to Dick, Tom's mark will fall in area I: Tom acted intelligently. If Tom takes an action by which he makes a gain causing Dick a loss, Tom's mark will fall in area B: Tom acted as a bandit. Stupidity is related to area S and to all positions on axis Y below point O. As the Third Basic Law explicitly clarifies:

A stupid person is a person who causes losses to another person or to a group of persons while himself deriving no gain and even possibly incurring losses.

When confronted for the first time with the Third Basic Law, rational people instinctively react with feelings of skepticism and incredulity. The fact is that reasonable people have difficulty in conceiving and understanding unreasonable behaviour. But let us abandon the lofty plane of theory and let us look pragmatically at our daily life. We all recollect occasions in which a fellow took an action which resulted in his gain and our loss: we had to deal with a bandit. We also recollect cases in which a fellow took an action which resulted in his loss and our gain: we had to deal with a helpless person. We can recollect cases in which a fellow took an action by which both parties gained: he was intelligent. Such cases do indeed occur. But upon thoughtful reflection you must admit that these are not the events which punctuate most frequently our daily life. Our daily life is mostly, made of cases in which we lose money and/or time and/or energy and/or appetite, cheerfulness and good health because of the improbable action of some preposterous creature who has nothing to gain and indeed gains nothing from causing us embarrassment, difficulties or harm. Nobody knows, understands or can possibly explain why that preposterous creature does what he does. In fact there is no explanation - or better there is only one explanation: the person in question is stupid.

Frequency distribution

Most people do not act consistently. Under certain circumstances a given person acts intelligently and under different circumstances the same person will act helplessly. The only important exception to the rule is represented by the stupid people who normally show a strong proclivity toward perfect consistency in all fields of human endeavours.

From all that proceeds, it does not follow, that we can chart on the basic graph only stupid individuals. We can calculate for each person his weighted average position in the plane of figure 1 quite independently from his degree of inconsistency. A helpless person may occasionally behave intelligently and on occasion he may perform a bandit's action. But since the person in question is fundamentally helpless most of his action will have the characteristics of helplessness. Thus the overall weighted average position of all the actions of such a person will place him in the H quadrant of the basic graph.

The fact that it is possible to place on the graph individuals instead of their actions allows some digression about the frequency of the bandit and stupid types.

The perfect bandit is one who, with his actions, causes to other individuals losses equal to his gains. The crudest type of banditry is theft. A person who robs you of 100 pounds without causing you an extra loss or harm is a perfect bandit: you lose 100 pounds, he gains 100 pounds. In the basic graph the perfect bandits would appear on a 45-degree diagonal line that divides the area B into two perfectly symmetrical sub-areas (line OM of figure 2).
Figure 2
However the "perfect" bandits are relatively few. The line OM divides the area B into two sub-areas, B1, and B2, and by far the largest majority of the bandits falls somewhere in one of these two sub-areas.

The bandits who fall in area B1 are those individuals whose actions yield to them profits which are larger than the losses they cause to other people. All bandits who are entitled to a position in area B1 are bandits with overtones of intelligence and as they get closer to the right side of the X axis they share more and more the characteristics of the intelligent person.

Unfortunately the individuals entitled to a position in the B1 area are not very numerous. Most bandits actually fall in area B2. The individuals who fall in this area are those whose actions yield to them gains inferior to the losses inflicted to other people. If someone kills you in order to rob you of fifty pounds or if he murders you in order to spend a weekend with your wife at Monte Carlo, we can be sure that he is not a perfect bandit. Even by using his values to measure his gains (but still using your values to measure your losses) he falls in the B2 area very close to the border of sheer stupidity. Generals who cause vast destruction and innumerable casualties in return for a promotion or a medal fall in the same area.

The frequency distribution of the stupid people is totally different from that of the bandit. While bandits are mostly scattered over an area stupid people are heavily concentrated along one line, specifically on the Y axis below point O. The reason for this is that by far the majority of stupid people are basically and unwaveringly stupid - in other words they perseveringly insist in causing harm and losses to other people without deriving any gain, whether positive or negative.

There are however people who by their improbable actions not only cause damages to other people but in addition hurt themselves. They are a sort of super-stupid who, in our system of accounting, will appear somewhere in the area S to the left of the Y axis.

The power of stupidity

It is not difficult to understand how social, political and institutional power enhances the damaging potential of a stupid person. But one still has to explain and understand what essentially it is that makes a stupid person dangerous to other people - in other words what constitutes the power of stupidity.

Essentially stupid people are dangerous and damaging because reasonable people find it difficult to imagine and understand unreasonable behaviour. An intelligent person may understand the logic of a bandit. The bandit's actions follow a pattern of rationality: nasty rationality, if you like, but still rationality. The bandit wants a plus on his account. Since he is not intelligent enough to devise ways of obtaining the plus as well as providing you with a plus, he will produce his plus by causing a minus to appear on your account. All this is bad, but it is rational and if you are rational you can predict it. You can foresee a bandit's actions, his nasty manoeuvres and ugly aspirations and often can build up your defenses.

With a stupid person all this is absolutely impossible as explained by the Third Basic Law. A stupid creature will harass you for no reason, for no advantage, without any plan or scheme and at the most improbable times and places. You have no rational way of telling if and when and how and why the stupid creature attacks. When confronted with a stupid individual you are completely at his mercy. Because the stupid person's actions do not conform to the rules of rationality, it follows that:

a) one is generally caught by surprise by the attack; b) even when one becomes aware of the attack, one cannot organize a rational defense, because the attack itself lacks any rational structure.

The fact that the activity and movements of a stupid creature are absolutely erratic and irrational not only makes defense problematic but it also makes any counter-attack extremely difficult - like trying to shoot at an object which is capable of the most improbable and unimaginable movements. This is what both Dickens and Schiller had in mind when the former stated that "with stupidity and sound digestion man may front much" and the latter wrote that "against stupidity the very Gods fight in vain."

The fourth basic law

That helpless people, namely those who in our accounting system fall into the H area, do not normally recognize how dangerous stupid people are, is not at all surprising. Their failure is just another expression of their helplessness. The truly amazing fact, however, is that also intelligent people and bandits often fail to recognize the power to damage inherent in stupidity. It is extremely difficult to explain why this should happen and one can only remark that when confronted with stupid individuals often intelligent men as well as bandits make the mistake of indulging in feelings of self-complacency and contemptuousness instead of immediately secreting adequate quantities of adrenaline and building up defenses.

One is tempted to believe that a stupid man will only do harm to himself but this is confusing stupidity with helplessness. On occasion one is tempted to associate oneself with a stupid individual in order to use him for one's own schemes. Such a manoeuvre cannot but have disastrous effects because a) it is based on a complete misunderstanding of the essential nature of stupidity and b) it gives the stupid person added scope for the exercise of his gifts. One may hope to outmanoeuvre the stupid and, up to a point, one may actually do so. But because of the erratic behaviour of the stupid, one cannot foresee all the stupid's actions and reactions and before long one will be pulverized by the unpredictable moves of the stupid partner.

This is clearly summarized in the Fourth Basic Law which states that:

Non-stupid people always underestimate the damaging power of stupid individuals. In particular non-stupid people constantly forget that at all times and places and under any circumstances to deal and/or associate with stupid people always turns out to be a costly mistake.

Through centuries and millennia, in public as in private life, countless individuals have failed to take account of the Fourth Basic Law and the failure has caused mankind incalculable losses.

The fifth basic law

Instead of considering the welfare of the individual let us consider the welfare of the society, regarded in this context as the algebraic sum of the individual conditions. A full understanding of the Fifth Basic Law is essential to the analysis. It may be parenthetically added here that of the Five Basic Laws, the Fifth is certainly the best known and its corollary is quoted very frequently. The Fifth Basic Law states that:

A stupid person is the most dangerous type of person.

The corollary of the Law is that:

A stupid person is more dangerous than a bandit.

The result of the action of a perfect bandit (the person who falls on line OM of figure 2) is purely and simply a transfer of wealth and/or welfare. After the action of a perfect bandit, the bandit has a plus on his account which plus is exactly equivalent to the minus he has caused to another person. The society as a whole is neither better nor worse off. If all members of a society were perfect bandits the society would remain stagnant but there would be no major disaster. The whole business would amount to massive transfers of wealth and welfare in favour of those who would take action. If all members of the society would take action in regular turns, not only the society as a whole but also individuals would find themselves in a perfectly steady state of no change.

When stupid people are at work, the story is totally different. Stupid people cause losses to other people with no counterpart of gains on their own account. Thus the society as a whole is impoverished. The system of accounting which finds expression in the basic graphs shows that while all actions of individuals falling to the right of the line POM (see fig. 3) add to the welfare of a society; although in different degrees, the actions of all individuals falling to the left of the same line POM cause a deterioration.
Figure 3
In other words the helpless with overtones of intelligence (area H1), the bandits with overtones of intelligence (area B1) and above all the intelligent (area I) all contribute, though in different degrees, to accrue to the welfare of a society. On the other hand the bandits with overtones of stupidity (area B2) and the helpless with overtones of stupidity (area H2) manage to add losses to those caused by stupid people thus enhancing the nefarious destructive power of the latter group.

All this suggests some reflection on the performance of societies. According to the Second Basic Law, the fraction of stupid people is a constant σ which is not affected by time, space, race, class or any other sociocultural or historical variable. It would be a profound mistake to believe the number of stupid people in a declining society is greater than in a developing society. Both such societies are plagued by the same percentage of stupid people. The difference between the two societies is that in the society which performs poorly:

a) the stupid members of the society are allowed by the other members to become more active and take more actions; b) there is a change in the composition of the non-stupid section with a relative decline of populations of areas I, H1 and B1 and a proportionate increase of populations H2 and B2.

This theoretical presumption is abundantly confirmed by an exhaustive analysis of historical cases. In fact the historical analysis allows us to reformulate the theoretical conclusions in a more factual way and with more realistic detail.

Whether one considers classical, or medieval, or modern or contemporary times one is impressed by the fact that any country moving uphill has its unavoidable σ fraction of stupid people. However the country moving uphill also has an unusually high fraction of intelligent people who manage to keep the σ fraction at bay and at the same time produce enough gains for themselves and the other members of the community to make progress a certainty.

In a country which is moving downhill, the fraction of stupid people is still equal to σ; however in the remaining population one notices among those in power an alarming proliferation of the bandits with overtones of stupidity (sub-area B2 of quadrant B in figure 3) and among those not in power an equally alarming growth in the number of helpless individuals (area H in basic graph, fig.1). Such change in the composition of the non-stupid population inevitably strengthens the destructive power of the σ fraction and makes decline a certainty. And the country goes to Hell.

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες

Μια υπέρηχη ταινία, ωδή στον έρωτα, την πολιτική, το ποδόσφαιρο και τις καθημερινές καταστάσεις...

















Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Η Σπηλιά

Σηκώθηκα εκείνο το πρωινό να συνεχίσω την ημέρα μου όπως συνήθως. Όμως ένιωθα ότι κάτι είχε αλλάξει. Κάτι ήταν διαφορετικό γύρω μου. Το δωμάτιό μου φαινόταν πιο φωτεινό. Έφτιαξα τον καφέ μου, ήταν πιο γευστικός. Όλα ήταν ίδια και τόσο διαφορετικά. Βγήκα έξω, στο δρόμο. Η ατμόσφαιρα ήταν πιο λαμπερή, τα χρώματα πιο έντονα, οι άνθρωποι πιο πράοι, χαμογελαστοί, οικείοι. Ο ήλιος, ολόχαρος κι αυτός, ζέσταινε τη φύση, την ψυχή μου.

Τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε αλλάξει και μέσα μου. Δεν υπήρχε πλέον πόνος, κάθε αγωνία είχε εξαφανιστεί. Μια γαλήνη διαπερνούσε από άκρο εις άκρο την ψυχή μου. Υπήρχε μια ελευθερία, για την ακρίβεια μια αίσθηση απελευθέρωσης. Κινήσεις απελευθερωμένες, σκέψεις απελευθερωμένες, επιθυμίες απελευθερωμένες, απολαύσεις απελευθερωμένες. Κι όταν ξανάδα το χαμόγελο των ανθρώπων διαπίστωσα πως το ίδιο ένιωθαν όλοι. Απελευθέρωση!

Αρχικά σκέφτηκα μήπως ήταν όλα η ιδέα μου. Άρχισα να περιπλανιέμαι στους δρόμους, να μιλώ με κόσμο, να δοκιμάζω. Όλα έδειχναν ότι ήταν κάτι μόνιμο και κάτι που δεν αφορούσε μόνο εμένα. Περίμενα να περάσουν λίγες μέρες για να σιγουρευτώ. Όταν μετά από ένα μήνα όλα συνέχιζαν με το ίδιο τρόπο, πείστηκα ότι αυτή είναι η νέα μου πραγματικότητα κι αποφάσισα ν'αλλάξω τη ζωή μου.

Ξεκίνησα να ταξιδεύω. Παντού, σε κάθε χωριουδάκι ή μεγαλούπολη, σε κάθε νησάκι ή ήπειρο, στον κόσμο όλο. Απολάμβανα ότι είχε να μου προσφέρει αυτός ο κόσμος, τις διαφορετικές γεύσεις, τα πανέμορφα τοπία, τις όμορφες μουσικές, τις διεγερτικές συζητήσεις, τους μαγικούς έρωτες, του καλοκαιριού, της διπλανής πόρτας, του ενός βλέμματος και της μιας ζωής. Και συνέχιζα έτσι για χρόνια ολάκερα.

Μια μέρα, καθώς περνούσα από ένα χωριό απομονωμένο στην άκρη του κόσμου, είδα εκεί, στο τέλος του χωριού, πάνω στο βράχο κάτι θολό, σκοτεινό, σαν μια είσοδο σπηλιάς. Τι είναι αυτό; ρώτησα ένα χωρικό. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, μου απάντησε και συνέχισε την πορεία του. Δεν έδωσα παραπάνω σημασία κι εγώ, και συνέχισα το δρόμο μου. Και γνώρισα ακόμη κόσμο πολύ, κι έζησα ακόμη πιο όμορφες στιγμές. Αλλά κατά καιρούς η ανάμνηση αυτής της εικόνας επέστρεφε στο μυαλό μου. Όλα και πιο συχνά. Μέχρι που αποφάσισα, και για πρώτη φορά επέστρεψα σε μέρος που είχα ξαναεπισκεφτεί. Δυο φορές. Κάθε φορά πλησίαζα όλο και πιο κοντά στην "είσοδο". Αλλά δεν άλλαζε κάτι. Ήταν εκεί θολή, χωρίς να φαίνεται κάτι από πίσω. Κι η απάντηση από τους ανθρώπους ήταν πάντα η ίδια: Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Η εικόνα αυτής της θολής τρύπας είχε αρχίσει να στοιχειώνει τη σκέψη μου. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ένιωσα ξανά κατηφής. Και μια ανησυχία άρχισε να εγκαθίσταται στην ψυχή μου. Εγκαταστάθηκα μόνιμα πλέον στο χωριό και ξεκίνησα να ερευνώ. Κάνεις δεν είχε μιλήσει ποτέ γι'αυτήν τη σπηλιά. Όσοι την είχαν δει απαντούσαν τη γνωστή φράση: δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Οι υπόλοιποι απλά δεν την ήξεραν. Υπήρχε μόνο μια φωτογραφία της σ'ένα λεύκωμα του χωριού με μια λεζάντα: Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Πέρασαν μήνες, κάθε φορά πλησίαζα τη σπηλιά αλλά ποτέ δεν πήρα το θάρρος να μπω. Και στην ερώτησή μου αν έχει ποτέ μπει κανείς εκεί, η απάντηση ήταν μια: δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Μια μέρα πήγα, ως συνήθως, να πάρω τα τσιγάρα μου από το περίπτερο της γειτονιάς. Εκεί, για πρώτη φορά μετά από όλους αυτούς τους μήνες, δεν ήταν ο γνωστός περιπτεράς αλλά μια άλλη κυρία. Απορημένος, ρώτησα που ήταν. Μα δεν υπάρχει αυτός που λέτε, μου απάντησε. Πως δεν υπάρχει της είπα, από εδώ παίρνω τα τσιγάρα μου εδώ και μήνες και κάθε μέρα αυτός μου τα έδινε. Δεν υπάρχει αυτός που λέτε, μου ξαναπάντησε κι έκλεισε το παραθυράκι.

Για μια ακόμη φορά βρέθηκα ακριβώς μπροστά στη "είσοδο" της σπηλιάς. Και πάλι δεν μπορούσα να δω τίποτα μέσα. Ένα θολό σκοτάδι σε απόσταση εκατοστών από τα μάτια μου. Αυτή τη φορά πήρα την απόφαση να μπω. Πήρα μια βαθιά ανάσα, σήκωσα το αριστερό μου πόδι να μπω και...

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Αέναος Δίψα

Δίψασα! Και σου ζήτησα ένα ποτήρι νερό.
Και μου έφερες το πιο δροσερό νερό.
Δίψασα μια επόμενη φορά!
Και μου έφερες το πιο δροσερό νερό με το πιο γλυκό χαμόγελο!
Δίψασα μια τρίτη φορά,
αλλά το νερό που μου έφερες ήταν άγευστο, χλιαρό!
Ξαναδίψασα, αλλά δεν απάντησες, δε μου'φερες νερό.
Πέρασε καιρός, διψούσα αλλά δεν ήσουν εδώ.
Μέχρι που μια μέρα ξανάρθες,
και μου'φερες το πιο δροσερό νερό χωρίς να στο ζητήσω!
Και μου ξανάφερες το πιο δροσερό νερό με το πιο γλυκό χαμόγελο,
χωρίς καν να το ζητήσω!
Μετά συνέχισες να μου φέρνεις νερό,
μόνο που ήταν πάλι άχαρο, χλιαρό.
Δίψασα ξανά, ρούφηξα μια γουλιά, αλλά δεν ξανάπια το νερό σου!
Τώρα δε διψώ πια!

CultUra

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ιδιώτες Δημότες

Σ'αυτού λοιπόν του δήμου τους εκλογικούς καταλόγους είμαι εγγεγραμμένος...

Εκεί που πριν από χρόνια, όταν οι εκκλησιαστικοί άρχοντες του τόπου αποφάσισαν να κάνουν λιτανεία λόγω ανομβρίας, ο διευθυντής του λυκείου (και μετέπειτα δήμαρχος!!!) αποφάσισε να κλείσει το σχολείο και να στείλει τους μαθητές υποχρεωτικώς στη λιτανεία.

Εκεί τώρα κάποιοι ηλίθιοι, αλλά κατά τ'άλλα αξιότιμοι, συνδημότες μου αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, να κάνουν πορεία προς τη γειτονιά των Ρομά με συνθήματα του τύπου "Έξω οι γύφτοι από τη Χαλκηδόνα" και "Φωτιά, φωτιά, στον κάτω μαχαλά" και να πάνε να τους λυντσάρουν, αν τους άφηνε η αστυνομία. Με τη στήριξη του νυν δημάρχου...



Βλέπε επίσης: TVXS

Μπορώ να συζητήσω για τα πάντα σ'αυτή τη ζωή. Επίσης μπορώ να ανεχτώ πολλά πράγματα. Εκτός από ένα: την ηλιθιότητα!

Αυτός είναι ο Δήμος μου! Ωιμέ!

Προτιμώ, προτιμώ να μην ξέρω κανέναν.
Κι όσα έζησα, πέρα τα πέταξα!



Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Τα προβλήματα μας…

Μερικές φορές αισθάνομαι, με όλα όσα γράφω και συχνά πυκνά επαναλαμβάνω, ότι ανακυκλώνομαι. Χωρίς όμως να διεκδικώ κανένα τίτλο πολιτικού αναλυτή ή προφήτη, είναι η πραγματικότητα αυτή η οποία με επαληθεύει, εμένα και πολλούς άλλους, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Έτσι λοιπόν πέρασαν δύο σχεδόν χρόνια από τη διαπίστωση ότι η χώρα μας βρίσκεται σε μία πρωτοφανή κρίση και ακόμη πολίτες και πολιτική ηγεσία, δεν έχουμε καταφέρει να συμφωνήσουμε στο τις πταίει… ποιο είναι δηλαδή το πρόβλημα μας… Και πως άραγε θα μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα μας, χωρίς πρώτα να το προσδιορίσουμε… Το πρόβλημα μας λοιπόν είναι…
Πολιτισμικό. Η δικαιοσύνη και η ισονομία είναι δύο στοιχεία που άπτονται αποκλειστικά του πολιτισμού που μία κοινωνία κουβαλάει. Και αναφέρομαι στη δικαιοσύνη και ως θεσμό, αλλά και ως στοιχείο που κάθε άνθρωπος ο οποίος εντάσσεται σε μία κοινωνία, πρέπει να έχει ως απόρροια της παιδείας που έχει λάβει. Έτσι για παράδειγμα μόνο δικαιοσύνη και πολιτισμό δεν καταδεικνύει το πελατειακό κράτος, που βόλευε ημέτερους εις βάρος των πολλών. Επίσης δε ξέρω ποιος μπορεί να είναι ο πολιτισμός, αλλά και η αξιοπρέπεια εκείνου του συμπολίτη μας, που επέλεξε να προστρέξει στα λογής πολιτικά γραφεία, προκειμένου να επιτύχει για τον εαυτό του έναν διορισμό που δεν δικαιούνταν, επιλέγοντας με αυτόν τον τρόπο να ζήσει σε βάρος των συμπολιτών του. Και σήμερα που περνάει η λαίλαπα πάνω από όλους μας, αυτός αυτοαποκαλείται αγανακτισμένος, κατέβηκε για πρώτη φορά στο δρόμο και ζητάει από τους υπολοίπους να επιδείξουν αλληλεγγύη…
Πολιτειακό – Συνταγματικό. Και ενώ το σύνταγμα το οποίο συντάχθηκε κατά την εκκίνηση της μεταπολιτευτικής περιόδου, προβλέπει μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους για αποφυγή πολιτικών διώξεων, ενώ υπάρχει η μέριμνα του ακαδημαϊκού ασύλου, προκείμενου να διαφυλαχθεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, πράγματα με τα οποία συμφωνώ, για κάποιο περίεργο λόγο οι συντάκτες δε προέβλεψαν να συμπεριλάβουν την απλή αναλογική ως μοναδικό τρόπο εκλογής κυβερνήσεων. Και μάλιστα η στοιχειώδης δημοκρατική προσέγγιση θα έπρεπε να ορίζει την απλή αναλογική ως μη αναθεωρητέα… Είναι βέβαιο ότι η απλή αναλογική θα είχε οδηγήσει σε μία πολλή διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Το χειρότερο το οποίο θα μπορούσε να είχε προκύψει θα ήταν ο διπολισμός, κατάσταση σαφώς καλύτερη του δικομματισμού. Έτσι θα είχαμε κεντροαριστερό συνασπισμό με έντονο το στοιχείο του κοινωνικού κράτους το οποίο η αριστερά θα είχε τη δυνατότητα να επιβάλει και θα είχαμε και έναν κεντροδεξιό συνασπισμό όπου επίσης θα ήταν έντονο το στοιχείο του οικονομικού αλλά και κοινωνικού φιλελευθερισμού, έναντι της λαϊκής δεξιάς που σήμερα δεσπόζει σε αυτό τον χώρο… Το μεγαλύτερο όμως κέρδος είναι ότι θα είχαμε αποφύγει, το παρακάτω αδιέξοδο. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις οι οποίες εκλέγονται με μία σχετική πλειοψηφία, φρόντιζαν να διασφαλίζουν την εκλογή τους τροφοδοτώντας το πελατειακό κράτος με εξυπηρέτηση των κάθε λογής συντεχνιακών συμφερόντων. Με αυτό τον τρόπο έκαναν τα συνδικάτα μέρος της εξουσίας και από ένα σημείο και μετά, αντί για να τα ελέγχουν όπως επιδίωκαν, βρέθηκαν να ελέγχονται από αυτά. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να καταστεί αδύνατη η λήψη οποιασδήποτε απόφασης, η οποία θα αφαιρούσε κακώς δοσμένα συντεχνιακά πλεονεκτήματα, υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Έτσι για παράδειγμα φτάσαμε υπάλληλοι που δεν πατούν ποτέ στη δουλειά τους να αμείβονται με επίδομα έγκαιρης προσέλευσης !!! έτσι φτάσαμε το 50% σχεδόν των επαγγελμάτων στη χώρα να είναι κλειστά και να μη τολμά κανείς να τα πειράξει !!! Έτσι φτάσαμε ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ, όταν νιώθει ότι θίγεται, να κατεβάζει τους διακόπτες αγνοώντας τις επιπτώσεις στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Και αυτά είναι ελάχιστα μόνο παραδείγματα… Η ουσία όμως είναι ότι, οι με σχετική πλειοψηφία εκλεγμένες κυβερνήσεις, είχαν πρακτικά μειωμένη δυνατότητα διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων υπέρ του συνόλου. Και όλο αυτό και από άποψη αρχής, αλλά και από άποψη λειτουργικότητας καθιστά τη δημοκρατία μας προβληματική… Και ενώ στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, εμείς τσακίζουμε καθημερινά τα μούτρα μας προσκρούοντας σε αυτά.
Πολιτικό. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει τέσσερις βασικούς πυλώνες. Τα δύο κόμματα εξουσίας, τα υπόλοιπα κόμματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να έχουν κοινοβουλευτική παρουσία, τα ΜΜΕ και συγκεκριμένα εδώ και δεκαετίες οικονομικά συμφέροντα. Τα δύο τελευταία μάλιστα συχνά ταυτίζονται. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι βαθιά άρρωστο και δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που θα διαφωνήσει σε αυτή την επισήμανση. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ως αυτοσκοπό την εξουσία για την εξουσία, έχοντας σταματήσει να παράγουν ιδεολογία και όραμα (αν ποτέ τους παρήγαγαν) για τον τόπο. Τα μικρότερα κόμματα έχουν ως αυτοσκοπό τη παρουσία τους στη βουλή προκειμένου να καρπώνονται τη κρατική επιχορήγηση και να μπορούν να υπάρχουν. Να σημειωθεί εδώ πως ο κρατισμός ξεκινάει λοιπόν από το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Τα ΜΜΕ, έντυπα, ηλεκτρονικά και εσχάτως διαδικτυακά, εξυπηρετούν όταν πρόκειται για ιδιωτικά, τα συμφέροντα του τέταρτου πυλώνα που είναι τα οικονομικά συμφέροντα, των οποίων είναι ιδιοκτησία, ενώ όταν μιλάμε για κρατικά ΜΜΕ, αυτά εξυπηρετούν τη προπαγάνδα της εκάστοτε εξουσίας με τον πιο χυδαίο και συνάμα αστείο τρόπο. Έτσι λοιπόν έχουμε κόμματα εξουσίας εξαρτώμενα από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, τα οποία ανήκουν σε οικονομικά συμφέροντα, μιας και η προπαγάνδα των κρατικών δεν επαρκεί και έχουμε κρατικοδίαιτα μικρότερα κόμματα που ενίοτε διατυπώνουν ιδεολογήματα που μοναδικό σκοπό έχουν να αρέσουν στις μάζες. Τώρα ανάλογα με την αφετηρία κάθε μικρότερου κόμματος, άλλο επενδύει στον εθνικισμό και τον φόβο, άλλο σε ξεπερασμένα και αδιέξοδα δόγματα και άλλο σε στείρα άρνηση και πολιτική μπάχαλου… Κανένα όμως δεν καταφέρνει να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις. Γιατί όμως συμβαίνουν όλα τα παραπάνω με το πολιτικό μας σύστημα; Ο λόγος είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα δε φρόντισε να θωρακίσει τη δημοκρατία, με θεσμούς που θα ήταν πάνω από αυτό.
Οικονομικό; Το πρόβλημα μας δεν είναι οικονομικό. Η οικονομική δυσχέρεια που σήμερα αντιμετωπίζει ο τόπος είναι συνέπεια όλων των παραπάνω προβλημάτων. Μιας και όλα τα παραπάνω έχουν άμεση σχέση με τη διαχείριση του πλούτου και με τα κριτήρια που αυτή έγινε κατά τα προηγούμενα χρόνια. Το πρόβλημα μας δεν είναι οικονομικό γιατί και αν ακόμη σήμερα, με κάποιον μαγικό τρόπο το χρέος της χώρας μηδενίζονταν, με τα ελλείμματα που η οικονομία μας παράγει, σε κάποια χρόνια θα ήμασταν και πάλι στον ίδιο παρονομαστή… Και γελιέται όποιος νομίζει ότι το θέμα είναι απλός και μόνο η οικονομική διαχείριση. Η γενεσιουργός αιτία των ελλειμμάτων είναι όλα τα παραπάνω, η έλλειψη δηλαδή δικαιοσύνης, η δυσλειτουργική μας δημοκρατία και ένα διεφθαρμένο – Εξαρτώμενο πολιτικό μας σύστημα… Και όσο δεν αντιμετωπίζουμε τα παραπάνω θα συνεχίσουμε να υφιστάμεθα τη συνέπεια που δεν είναι άλλη από την οικονομική ύφεση.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Ακοινοψίες

Περπατούσε στην πόλη.
Γύρω θόρυβος πολύς. Αυτοκίνητα, άνθρωποι...
Αλλά δεν έβλεπε τίποτα!
Γύρισε σπίτι του. Ήταν κουρασμένος.
Άνοιξε την τηλεόραση να περάσει η ώρα.
Αλλά δεν έβλεπε τίποτα!
Βαρέθηκε. Πήγε να ξαλώσει.
Άνοιξε να διαβάσει ένα βιβλίο.
Άλλα δεν έβλεπε τίποτα!
Έκλεισε το βιβλίο για να κοιμηθεί.
Γύρισε στο πλάι κι αποκοιμήθηκε.
Εκείνο το βράδυ είδε πολλά όνειρα!
Ξύπνησε. Σηκώθηκε να πάει στη δουλειά.
Στο δρόμο την άκουσε να τον φωνάζει.
Γύρισε, αλλά δεν την έβλεπε!
Γιατί έχεις τα μάτια κλειστά; την άκουσε να λέει...

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Η Φούντα

Μορφή λευκή, μορφή αγνή, αγγελική
Ποια βασανισμένη ψυχή σ'έφερε στο διάβα μου;
Θέρμη στην καρδιά μου, χαμόγελο στα χείλη μου
Συναντηθήκαμε εκεί, ολόλευκο χνούδι
Αρχή και τέλος μαζί, άπειρο λευκό
Ταξίδεψες μαζί μου
Μετά βροχή, αέρας, λάσπη
Έσπασε το λευκό, μαράζωσε το χνούδι
Μορφή λευκή, μορφή αγνή, αγγελική
Ποια βασανισμένη ψυχή σε πήρε μακριά μου;

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Τέσσερα Παραδείγματα Για Το Πως Μια Καινούργια Ιδέα Αναστατώνει Τον Άνθρωπο Που Δεν Είναι Έτοιμος Να Τη Δεχτεί

Ι
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ. Είμαι συγγραφέας.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ. Εγώ λέω ότι είσαι σκ...ά!

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ στέκεται μερικά λεπτά συγκλονισμένος από αυτήν την καινούργια ιδέα και σωριάζεται νεκρός. Τον κουβαλούν έξω από τη σκηνή.

ΙΙ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ. Είμαι ζωγράφος.
ΕΡΓΑΤΗΣ. Εγώ λέω ότι είσαι σκ...!

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ πανιάζει, αρχίζει να τρέμει σαν το καλάμι και εντελώς απροσδόκητα πεθαίνει. Τον κουβαλούν έξω από τη σκηνή.

ΙΙΙ
ΣΥΝΘΕΤΗΣ. Είμαι συνθέτης.
ΒΑΝΙΑ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ. Εγώ λέω ότι είσαι σκ...!

Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ, βαριανασαίνοντας, καταρρέει. Εντελώς απροσδόκητα τον κουβαλούν έξω από τη σκηνή.

ΙV
ΧΗΜΙΚΟΣ. Είμαι χημικός.
ΦΥΣΙΚΟΣ. Εγώ λέω ότι είσαι σκ...!

Ο ΧΗΜΙΚΟΣ δεν είπε κουβέντα και σωριάστηκε στο πάτωμα.



Δια πένας Δανιήλου Χάρμς

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

ΜΑΥΡΕΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ

Στα μάτια σου η λάμψη και το σκοτάδι μαζί
Με σέρνουν στις παγίδες που έστεισες για μένα
Σε κάθε μου βήμα και μια φυλακή
Παλεύω μοναχός στη σκονισμένη αρένα

Αρπάζομαι απ' του πάθου σου την ένταση
Πλανιέμαι στα κρυσφύγετα της νύχτας
Τα χείλη σου με κλέβουν προς το Νότο σου
Και το πρωί στη Δύση με ξεβράζουν

Τα χείλη σου ξυράφια ακονισμένα ινιά
Οργώνουν τις κορφές της άγονης έμπνευσής μου
Μα πριν ξημερώσει τα βάζεις όλα φωτιά
Και πάλι με στάχτες σκεπάζεις το κορμί μου

Αρπάζομαι απ' του πάθου σου την ένταση
Πλανιέμαι στα κρυσφύγετα της νύχτας
Τα χείλη σου με κλέβουν προς το Νότο σου
Και το πρωί στη Δύση με ξεβράζουν

Ξωρκίζω με νότες τα δειλά ξωτικά
Τις μαύρες ανταύγειες στο κουρασμένο μυαλό σου
Γλυκιά μου Ερηνία σαλεύω κρυφά
Εκεί που μ'οδηγεί ο σκοτεινός πειρασμός σου

Αρπάζομαι απ' του πάθου σου την ένταση
Πλανιέμαι στα κρυσφύγετα της νύχτας
Τα χείλη σου με κλέβουν προς το Νότο σου
Και το πρωί στη Δύση με ξεβράζουν

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Καλή Αντάμωση Καλέ Μου Άνθρωπε!

Νιώθω τόσα πολλά. Κι όμως προσπαθώντας να τα περιγράψω νομίζω ότι απλά οι λέξεις μου δε φτάνουν για ν'αποδώσουν το μεγαλείο αυτής της ψυχής. Με άγγιξε όπως καμιά άλλη.

Το μόνο λοιπόν που θα πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Και καλή αντάμωση!


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

ΕΜΒΡΥΟ

Βαθιά κρυμμένος στη ζεστή σου σπηλιά
Σνομπάρεις το σύμπαν που περιστρέφεται γύρω σου
Γυρνάς την πλάτη στον ανούσιο κόσμο μας
Κλείνεις τα μάτια στο δικό μας φως

Όμως εγω
Ακούω τον ήχο σου
Τον υπέροχο ήχο σου
Ακούω τον ήχο σου
Και προσμένω
Τη στιγμή που θα βγείς

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Θα Ξεράσω Στα Πόδια Σου

Ξύπνησε! Ήταν πρωί και κάτι ήταν διαφορετικό γύρω του. Κύτταξε δίπλα του στο κρεββάτι. Δεν ήταν εκεί. Σηκώθηκε, γύρισε όλο το διαμέρισμα. Δεν ήταν πουθενά. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτή που έλειπε. Δεν υπήρχε η γνώριμη μυρωδιά, η γνώριμη απόγευση αλκοόλ, σεξ, τσιγάρων... Δεν υπήρχαν καθόλου ίχνη ότι κάποτε πέρασε από εκεί. Γύρισε στο κρεββάτι κι άρχισε να αναπολεί τον τελευταίο μήνα.

Τη γνώρισε πριν από ένα μήνα, ένα βράδυ εκεί έξω. Από τότε περνούσαν κάθε βράδυ μαζί. Ζούσαν μόνο τη νύχτα και την ημέρα συνέχιζαν τους συνήθεις κοινωνικούς τους ρόλους. Μάλιστα, ώρες-ώρες αναρωτιόταν πως επιβίωνε με τόση έλλειψη ύπνου. Κι όμως, ένιωθε πιο γεμάτος από ενέργεια από ποτέ. Οι νύχτες που βίωναν μαζί ήταν μια άλλη ζωή. Μια ζωή που δεν είχε ζήσει πριν, τόση πλούσια σε εμπειρίες, τόσο έντονη σε συναισθήματα, τόσο πλήρης οσμών, ήχων, οραμάτων. Ατέλειωτες ώρες στο κρεββάτι, κάθε γωνιά του κορμιού τους πλημμυρισμένη με αλκοόλ, λουσμένοι με σπέρμα, κολπικά υγρά και καπνό απ'τα τσιγάρα τους, οσμή τραχιά, γεύση στυφή, όξινη, τα κορμιά τους να γλιστράνε από ιδρώτα κι ηδονή. Το σεξ βίαιο, τραχύ, απαλό, επώδυνο, τα σημάδια εμφανή στο μετέπειτα. Κι όταν το αλκοόλ γινόταν βάρος, εμετός στο μπάνιο. Και στα διαλείμματα αυτής της ερωτικής τελετουργίας, ατέρμονες συζητήσεις για τα πιο απλά ως τα πιο περίπλοκα, τα πιο περίεργα, τα πιο υπερβατικά θέματα. Πιο είναι το αγαπημένου σου τραγούδι, πως τρως τα φασόλια, πως πίνεις τη βότκα, ποιος θεός δεν είναι εδώ, ποια πληγή δεν έκλεισε ποτέ, ποια γλώσσα δεν είναι μπλε, ποια σταγόνα δεν ήταν αρκετή, κλπ... Κι όταν ο δρόμος τους δεν τους οδηγούσε στο κρεββάτι αλλά στα μπαράκια, πίνοντας, φιλοσοφώντας, τραγουδώντας, χορεύοντας. Μια δυαδική μέθη σε αναζήτηση της τριάδας! Όλα υπό τη συνοδεία του νυχτερινού πέπλου μέχρι που ο ήλιος ανέτειλε. Και τότε επέστρεφαν στην καθημερινή τους ρουτίνα.

Τώρα όμως δεν την έβρισκε. Τα σεντόνια του καθαρά, το στόμα του υγρό, το αλκοόλ ακόμη στα μπουκάλια. Πήρε το τηλέφωνό του να της στείλει μήνυμα αλλά του κάκου, δεν έβρισκε το νούμερό της. Πήγε στον υπολογιστή του, τίποτα, ούτε ηλεκτρονική διεύθυνση, ούτε άλλο στοιχείο να προδίδει την ύπαρξή της. Άρχισε να αμφιβάλλει για την πραγματικότητα των αναμνήσεών του. Ίσως απλά να ήταν ένα όμορφο όνειρο. Έψαξε για φωτογραφίες της, τίποτα. Ρωτούσε φίλους και γνωστούς, τίποτα. Κανείς δεν ήξερε την Καρολίνα. Κι όμως ήταν τόσο ζωντανό αυτό που βίωσε. Είναι δυνατόν να είναι μόνο ένα όνειρο;

Εκείνη την ημέρα αποφάσισε να μην πάει στη δουλειά. Ήθελε να σκεφτεί, ν'αφουγκραστεί τις πιο μύχιες αναμνήσεις του. Ντύθηκε και βγήκε απ'το σπίτι. Άρχισε να επισκέπτεται τα μέρη που είχε βιώσει στιγμές μαζί της, τους περιπάτους πλάι στο ποτάμι, τα μπαράκια της πόλης, οι δικές τους γωνιές. Οι αναμνήσεις ήταν εκεί, ζωντανές. Το γέλιο της στα μάτια του, η ηδονή της μαρμαρυγή στο κορμί του. Συνέχισε να περπατά μέχρι που η μέρα διεκδίκησε τη θέση της απ'τη νύχτα. Σταμάτησε για μια στιγμή. Νόμισε ότι θα εμφανιστεί μπροστά του, έτσι ξαφνικά όπως έφυγε, και θα ζούσε μια ακόμη νύχτα ή χίλιες και παραπάνω μαζί της. Αλλά μάταια! Αυτή τη φορά δε φάνηκε ποτέ! Συνέχισε να περπατά όλη τη νύχτα σε μια απέλπιδα προσμονή, το κεφάλι σκυφτό, η ψωλή του μόνη, η ψυχή του άδεια.

Το ξημέρωμα το βρήκε κάτω από τη γέφυρα, εκεί όπου έκαναν έρωτα για πρώτη φορά, στις δυο το πρωί, δίπλα στην οξιά, τότε που η πρωινή αύρα ζάρωνε τους όρχεις του κι οι ερωτικοί χυμοί της θέριευαν το όργανό του σ'οργασμικές εκρήξεις. Και τότε αποφάσισε ότι δεν έχει και τόση σημασία αν τη γνώρισε πραγματικά ή αν απλά ήταν ένα όμορφο όνειρο. Αυτό που βίωσε ήταν αληθινό και συγκλονιστικό.

Γύρισε στο διαμέρισμα, έβαλε λίγα ρούχα σε μια βαλίτσα, πήρε το μπουκάλι βότκα και μπήκε στο αυτοκίνητό του. Άναψε τη μηχανή, ο δρόμος κυλούσε πίσω του χωρίς επιστροφή...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Ο φόβος ως καταναλωτικό προϊόν και ως μέσω συντηρικοποίησης της κοινωνίας



Καταρχήν θα ήθελα να ευχηθώ καλή επιτυχία στη νέα προσπάθεια, η οποία όπως κάθε τι καινούριο, γεννά προσδοκίες για μία αυθεντική φωνή, με μοναδικό στόχο την ελευθερία της έκφρασης, απέναντι σε μια πραγματικότητα που στόχο έχει μέσω του φόβου, να προλάβει την όποια κοινωνική αντίδραση.
Μου ζητήθηκε λοιπόν και εμένα να γράψω ένα post με θέμα τον φόβο… Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα ιδιαίτερα… Όχι γιατί δεν έβρισκα τι να γράψω, το αντίθετο, προβληματίστηκα για ποιον από όλους τους φόβους να γράψω… Και τη λύση ήρθε να μου δώσει η ίδια η πραγματικότητα. Κυριακή πρωί και έχω κατέβει στου Ψυρρή για έναν καφέ. Φεύγοντας συναντάω στο σύνταγμα κάποιους εκατοντάδες ανθρώπους οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τη φοροκάρτα η οποία λένε ότι θα φέρει τον αντίχριστο διαμέσω του 666 το οποίο θα περιέχεται σε αυτή… Και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “άλλος ένας φόβος…” Και αλήθεια τι τελικά επιτυγχάνει και αυτός φόβος; Μα φυσικά συντηρικοποίηση και αποπροσανατολισμό από τα όσα συμβαίνουν και από τα πραγματικά αίτια τους. Και σε τι αποσκοπεί όλο αυτό; Μα φυσικά στη προσπάθεια που κάνει ένας θεσμός, εν προκειμένου η εκκλησία, για να κατοχυρώσει τη παρουσία της στο γίγνεσθαι. Με ποιο τρόπο; Μα πουλώντας τον φόβο προς το ποίμνιο της.
Δε σκοπεύω να γράψω περισσότερα πράγματα για το παραπάνω περιστατικό, αφού μεταφέρω την εικόνα κάποιων εκατοντάδων ανθρώπων με Ελληνικές και Βυζαντινές σημαίες να φωνάζουν όχι στον αντίχριστο… Με αφορμή λοιπόν το παραπάνω περιστατικό αποφάσισα να γράψω για το πώς ο φόβος χρησιμοποιείται αφενός ως προς πώληση προϊόν, αφετέρου ως εργαλείο για την επίτευξη της συντηρικοποίησης της κοινωνίας.
Ξεκινώντας λοιπόν το κύριο μέρος αυτής της ανάρτησης, θα ήθελα να τονίσω το ότι ο φόβος στην Ελλάδα της κρίσης, είναι καταρχήν ένα εμπορεύσιμο προϊόν, το οποίο πωλείτε σε καθημερινή βάση, κατά κύριο λόγο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος, εάν κάνει το λάθος να ανοίξει τον τηλεοπτικό του δέκτη νωρίς το πρωί και παρακολουθήσει πέντε λεπτά από τις αντίστοιχες “ενημερωτικές” εκπομπές. Το παζάρι του φόβου συνεχίζεται βέβαια και στις πρωινές ραδιοφωνικές ενημερωτικές εκπομπές που οι άνθρωποι ακούν στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στις δουλειές τους. Συνεχίζεται δε και κορυφώνεται με τα απογευματινά δελτία ειδήσεων, που το μόνο που δε κάνουν είναι μετάδοση ειδήσεων… Και ολοκληρώνεται με τα νυχτερινά Talk shows…
Σε τι αποσκοπεί όμως η πώληση του φόβου και ποιο το κέρδος από αυτή; Είναι γνωστό ότι τα μέσα μαζικής επικοινωνίας στην Ελλάδα ανήκουν, ως ιδιοκτησία, στο κεφάλαιο. Επίσης μιας και τα μέσα εκπέμπουν ελεύθερα, χωρίς συνδρομή, βασική πηγή εσόδων τους είναι η διαφήμιση, η οποία επίσης ως προϊόν αναφέρεται στο κεφάλαιο. Έτσι για παράδειγμα αναπαράγοντας ειδήσεις, που μιλούν για υψηλή πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας εάν δεν ακολουθήσουμε τις προσταγές των δανειστών μας, μία εκ των οποίων λέει ότι, οι εργαζόμενοι πρέπει να αποδεχθούν μείωση των απολαβών τους και ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας τους καθώς και μείωση των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, καθίστανται οι πολίτες περισσότερο δεκτικοί και ελαστικοί και ως προς την αντίδραση τους αλλά και ως προς τη διαπραγματευτική τους θέση. Αλλά όλο αυτό τελικά εξυπηρετεί τους ιδιοκτήτες των μέσων και τους διαφημιζόμενους πελάτες τους…
Επίσης η πώληση του φόβου έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της τηλεθέασης μιας και ο καθένας θα ήθελε να μάθει τι άλλο πρόκειται να του συμβεί σε αυτή τη χώρα της όποίας έχει την ατυχία να είναι πολίτης. Και όσο η πώληση του φόβου αυξάνει τη τηλεθέαση ή την ακροαματικότητα, η τραγικότητα στη παρουσίαση των γεγονότων μπαίνει και αυτή στον ανταγωνισμό των μέσων, δημιουργώντας έτσι άλλον έναν φαύλο κύκλο.
Άλλος ένας καλός τρόπος κεφαλαιοποίησης του φόβου παρέχεται μέσω της πολιτικής προπαγάνδας που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέχουν προς την εξουσία. Έτσι για παράδειγμα μπορεί τα μέσα να αναπαράγουν μία είδηση για δραστική μείωση συντάξεων και τελικά να εμφανίζεται από τη κυβέρνηση κάτι το οποίο είναι πιο μετριοπαθές σε σχέση μα αυτό το οποίο τα μέσα αναπαρήγαγαν και τελικά να μένει η αίσθηση του “γλιτώσαμε τα χειρότερα”. Ο τρόπος κεφαλαιοποίησης σε αυτή τη περίπτωση έχει να κάνει με το μοίρασμα της πίτας που λέγεται κρατική διαφήμιση. Και κάπου εδώ μπαίνει και η έννοια της διαπλοκής…
Έτσι τελικά τα μέσα πωλούν το φόβο, τον οποίον κεφαλαιοποιούν μέσω των υπηρεσιών που αυτός προσφέρει σε πλούτο και εξουσία, πετυχαίνοντας και κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο. Τη περαιτέρω συντηρικοποίηση μιας είδη συντηρητικής κοινωνίας. Όταν για παράδειγμα υπάρχει καταιγισμός σχολίων από “έγκριτους” δημοσιογράφους και τηλεσχολιαστές για το πόσο επικίνδυνοι είναι οι μετανάστες οι οποίοι αυξάνουν την εγκληματικότητα, ότι θα είναι σε μερικά χρόνια πλειοψηφία μέσα την ίδια μας τη χώρα, ότι είναι φορείς παράξενων ασιατικών ασθενειών τις οποίες και θα μας μεταδώσουν και άλλα τέτοια, το μόνο που τελικά επιτυγχάνεται είναι μια κοινωνία ξενοφοβική που αποστρέφεται την οποιαδήποτε διαφορετικότητα. Και το αποτέλεσμα; Αυτοί οι άνθρωποι να μη νομιμοποιούνται ανεξαρτήτως αν έχουν τις προϋποθέσεις ή όχι και να αποτελούν μία εφεδρεία “μαύρου” και ανασφάλιστου εργατικού δυναμικού.
Και η περίπτωση των μεταναστών είναι μόνο μία περίπτωση συντηρικοποίησης. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για το φόβο της θέσης εργασίας του καθενός, που τελικά οδηγεί στην απέχθεια όσων αντιδρούν, άρα και πάλι συντηρικοποίηση, για το φόβο των αναρχικών που καταστρέφουν τις περιουσίες των πολιτών, με αποτέλεσμα την ανοχή προς μία όλο και αυξανόμενη αστυνομική παρουσία, φαινόμενο το οποίο είναι επίσης χαρακτηριστικό συντηρικοποίησης.
Και κάπου εδώ το παζλ ολοκληρώνεται… Πουλούν και μεταπωλούν το φόβο κεφαλαιοποιώντας τον εν τέλει σε χρήμα ενώ παράλληλα δημιουργούν μία συντηρητική κοινωνία η οποία προσπαθεί να καλύψει τις ανασφάλειες της στρεφόμενη προς στρατό, αστυνομία, εκκλησία και άλλους θεσμούς…
Όμως… Υπάρχει κάτι που δε λαμβάνουν υπόψη τους… Μια συντηρητική, φοβισμένη και ανασφαλής κοινωνία δε μπορεί παρά να αποτελείτε από δυστυχισμένους ανθρώπους. Γιατί δε νομίζω κάποιος να αισθάνεται φοβισμένος και ανασφαλής και παράλληλα να είναι και ευτυχισμένος… Και η δυστυχία είναι αβάσταχτος ζυγός και ως εκ τούτου είναι αξιωματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή αυτή η κοινωνία θα αντιδράσει. Και φοβάμαι ότι η αντίδραση δε θα είναι ούτε συντεταγμένη, ούτε οργανωμένη, αλλά ούτε θα έχει πολύ συγκεκριμένα ζητούμενα. Το πιο πιθανό είναι, να είναι αντίδραση τυφλής βίας…
Και επειδή δε πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ούτε από την εξουσία, αλλά ούτε και από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τα αφεντικά τους, για τους οποίους η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι νοιάζονται μόνο για το πώς θα κερδίσουν (οικονομικά ή πολιτικά) σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο, τη λύση θα πρέπει να τη δώσουν οι πολίτες.
Με ποιους τρόπους θα μπορούσαν άραγε οι πολίτες, δηλαδή όλοι εμείς, να αντισταθούν σ’ αυτό το φαινόμενο; Καταρχήν απαξιώνοντας το προϊόν τους. Πιο απλά μη τους ακούτε, μη τους βλέπεται, μη τους διαβάζεται. Βγείτε έξω, συναντήστε άλλους ανθρώπους και μιλήστε για τα προβλήματα σας και για το πώς τα βιώνεται. Ακούστε και τα δικά τους προβλήματα. Εύκολα θα διαπιστώσετε ότι τα προβλήματα όλων, έχουν κοινά αίτια. Παράλληλα θα διαμορφώσετε μια πιο σαφή εικόνα της πραγματικότητας. Αναζητήστε την ενημέρωση σε μικρά έντυπα που διάφορες ομάδες μοιράζουν στο δρόμο, ή σε έντυπα περιορισμένης κυκλοφορίας. Αναζητήστε στο διαδίκτυο όσο το δυνατόν περισσότερες πηγές ενημέρωσης και διαμορφώστε μια άποψη για τα πράγματα που θα είναι αποτέλεσμα πλουραλισμού ενημέρωσης. Να είστε σίγουροι πως αν το προϊόν πάψει να πουλάει, θα το αποσύρουν και άμεσα από τα ράφια.
Και μέσα στις διαδικτυακές σας αναζητήσεις μη παραλείψετε να συμπεριλάβετε μια επίσκεψη στο http://grfear.blogspot.com. Μια καινούρια προσπάθεια που ελπίζουμε να σηματοδοτήσει τη εβδόμη Φεβρουαρίου, ως ημέρα κατά του φόβου.

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη !!!

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Ο Σημαδεμένος

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 3 πρόσφατα γεγονότα που με σημάδεψαν. Το αν με πέτυχαν, θα το δείξει ο καιρός...

Πρώτον, η βουλγαρική εκκλησία αντιδρά έντονα στην ανέγερση αγάλματος του Απόλλωνα. Υποστηρίζει ότι ο μόνος φωτοδότης είναι το Άγιο Πνεύμα. Ρασοφόροι βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας το σύνθημα "ένας είναι ο Απόλλων, της Καλαμαριάς" κάτι που εξόργισε τον Άνθιμο ο οποίος κατηγόρησε τους βούλγαρους παπάδες για επεκτατικές βλέψεις κι ανταπάντησε: " Ο ΠΑΟΚ είναι ελληνικός". Στη διαμάχη αναμείχθηκε κι ο Ιερώνυμος προσπαθώντας να ηρεμήσει τα πνεύματα λέγοντας: "Μην ξεχνάτε και τον Απόλλωνα Αθηνών". Η όλη διαμάχη έφτασε προς επίλυση στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το οποίο εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: " Δεν ηγαμήσθε όλοι. Ημείς είμεθα χανούμια". Μετά απ'όλες αυτές τις αντιδράσεις η βουλγαρική κυβέρνηση αποφάσισε να δωρίσει το άγαλμα στη Νέα Απολλωνία.

Δεύτερον, ιατρός καταδικάστηκε στη Φινλανδία διότι θήλασε το στήθος ασθενούς. Στο δικαστήριο παράθεσε τα επιχειρήματά του αναφερόμενος σε μια παλιά αλλά αναγνωρισμένη διαγνωστική μέθοδο ενώ στο πλευρό του στάθηκαν εκπρόσωποι της πρώτης εταιρίας βυζοθεραπείας που υποστηρίζουν ότι ο θηλασμός διακρίνεται διαγνωστικό και θεραπευτικό. Στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, ο ιατρός ηξανέσθη κι ανεφώνησε: "Όποιος δεν έχει θηλάσει ρώγα-στιλέτο, δε δικαιούται δια να ομιλεί". Οι παρούσες εκπρόσωποι φεμινιστικών οργανώσεων αντέδρασαν στο άκουσμα του όρου ρώγα-στιλέτο λέγοντας ότι πρόκειται για όρο ελάχιστα θηληπρεπή κι αντιπρότειναν τον όρο θηλή-βέλος, με σαφείς αναφορές στη θεά Άρτεμη. Στο θέμα παρενέβη κι ο Πάπας ο οποίος σε μια σπάνια εκδήλωση προοδευτικού πνεύματος δήλωσε ότι κι ο Χριστός, που είναι κι ο μόνος θεραπευτής πιστοποιημένος με ISO από την καθολική εκκλησία, θήλαζε για διαγνωστικούς σκοπούς.

Τρίτον, στο μακρυνό Μαλάουι πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή νόμος που απαγορεύει τη ρύπανση του αέρα με αέρια. Διαμάχη έχει ξεσπάσει μεταξύ του γενικού εισαγγελέα και του υπουργού δικαιοσύνης. Αυτός ο τελευταίος υποστηρίζει ότι το κλάνειν δημοσίως εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου. Μαζί του σπεύδουν προς υποστήριξη διάφορες οικολογικές οργανώσεις. Το πιο μετριοπαθές πράσινο κόμμα του Μαλάουι συμφωνεί μεν αλλά προτείνει την εξαίρεση της γνωστής κλανιάς-φλογοβόλο θεωρώντας την καύση της αρκούντως οικολογικό μέτρο, που ταυτόχρονα συμβάλει στην κοινωνικοποίηση των παιδιών. Μαζικές συζητήσεις έχουν πλημμυρίσει τα τηλεοπτικά κανάλια με διάφορες ρηξικέλευθες προτάσεις να πέφτουν στο τραπέζι, όπως για παράδειγμα να μπει πορδομετρητής και να θεσπιστεί ανώτατο όριο πορδής. Ο γενικός εισαγγελέας από την άλλη υποστηρίζει με θέρμη το δικαίωμα στην ελεύθερη κλανιά λέγοντας μάλιστα ότι το επιχείρημά του στηρίζεται από τη συνταγματική επιταγή της ελεύθερης έκφρασης κι απορρέει από το γεγονός ότι οι διαφορετικές απόψεις είναι όσες κι κωλοτρυπίδες, και συνεπώς κι οι κλανιές. Εν τω μεταξύ, το κίνημα υπέρ της ελευθερίας του πέρδεσθαι γιγαντώνεται κι οι πλατείες είναι γεμάτες εθελοντές πόρδους, ενώ η κατανάλωση φασολιών έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Σε μια κίνηση εθνικής συμφιλίωσης, ο πρόεδρος της χώρας εξέδωσε διάγγελμα όπου παροτρύνει: "Κλαν μέτρον άριστον".

ΥΓ: Μόλις είδα ένα ακόμη γεγονός αλλά ελληνικό. Οργισμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού επιτέθηκαν στο θέατρο Τέχνης στην παράσταση "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης", αλλά τα ελληνικά γεγονότα έχουν πάψει προ πολλού να με σημαδεύουν...

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Η Αφροδίτη υπόσχεται...

Ζούσε! Κι ήταν τόσο όμορφα. Αυτή ακόμα δίπλα του. Η αναπνοή της, οργασμός στο μυαλό του. Το άρωμα του κορμιού της, πηγή ζωής.

Έξω μια καινούργια μέρα ξεκινούσε. Ο ήλιος κρυμμένος από παχιά σύννεφα προσπαθούσε να ανακτήσει τα κεκτημένα. Η μέρα κρύα, παγωμένη όμως η καρδιά του ζεστή. Ονειροπωλούσε! Ζούσε! Η φαντασία είχε γίνει ένα με την πραγματικότητα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο πια!

Ξαναζούσε τις περασμένες στιγμές. Περασμένες για λίγα λεπτά. Πόσο πάθος είχε μέσα της; Τα νύχια της είχαν ζωγραφίσει το κορμί του, το βλέμμα της την ψυχή του. Και παράλληλα, μια αμφιθυμία διαπερνούσε την ψυχή της σα μαινόμενος ταύρος. Τα αόρατα δάκρυά της έπεφταν καυτά στο γυμνό του κορμί. Την ήθελε, την είχε. Εκείνη τη στιγμή την αγαπούσε! Μοιράστηκε μαζί της σκέψεις, επιθυμίες, φιλιά. Και μετά την ένταση της νύχτας, αυτή παρασύρθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα.

Αυτός όμως ήταν δίπλα της, τα μάτια ορθάνοιχτα... Δεν τον έπαιρνε ύπνος. Κι όμως ένοιωθε τόσο ξεκούραστος. Απολάμβανε τη γέννεση μιας νέας ημέρας. Κι αυτή παθιασμένη ακόμη και στον ύπνο της, τον έσφιγγε δυνατά.

Είχαν γίνει ένα!

Την επόμενη ημέρα περπατούσε σκεφτικός στο δρόμο. Τι είχε συμβεί; Τι είχε ζήσει; Που σταματούσε η πραγματικότητα και που ξεκινούσε η φαντασία;

Κύτταξε το αριστερό του μπράτσο που το φαγούριζε. Κι είδε τότε τις ζωγραφιές της...

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Ελπίδα VS Πραγματικότητα…

Μιας και φέτος δεν έγραψα τις καθιερωμένες ευχές, αλλά και συστάσεις σχετικά με τις ημέρες των εορτών που προηγήθηκαν, να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά και με υγεία.
Με αφετηρία το εορταστικό κλήμα των ημερών που προηγήθηκαν, που μόνο εορταστικό δεν ήταν, ξεκινάω να κάνω κάποια σχόλια για όλα όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα. Μιας και πρόθεση μου, είναι να αναφερθώ αρκετά σε θέματα που αφορούν τα της οικονομίας, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι ουδεμία σχέση έχω με οικονομικές σπουδές, καθώς και ότι ελάχιστες είναι οι γνώσεις μου ως προς την επιστήμη των οικονομικών, αν βέβαια κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την οικονομία ως επιστήμη… Έτσι τα όσα σχόλια, επισημάνσεις και παρατηρήσεις μου θα βασιστούν στην απλή λογική και τίποτα παραπάνω…
Θα ξεκινήσω από κάτι γενικό, το οποίο μπήκε στη ζωή μας εσχάτως τον τελευταίο ένα χρόνο και είναι ο όρος ύφεση, τον οποίο όλοι οι παροικούντες τούτου του δύσμοιρου τόπου έχουμε εμπεδώσει επαρκώς… Τον τελευταίο ένα χρόνο και ειδικά μετά από την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, η ύφεση έχει πλήξει σφοδρά την Ελληνική οικονομία. Θα διαχωρίσω τα αίτια σε δύο περιπτώσεις… Η πρώτη περίπτωση είναι αυτή που όλοι μας γνωρίζουμε. Μία σειρά φοροεισπρακτικών μέτρων, που πάρθηκαν από τη κυβέρνηση, στα πλαίσια των υποχρεώσεων των όρων του μνημονίου που αυτή διαπραγματεύτηκε και αυτή εξειδικεύει με συγκεκριμένα νομοσχέδια και αποφάσεις. Αύξηση συντελεστή Φ.Π.Α για τρίτη φορά σε λιγότερο από ένα χρόνο, τεράστια αύξηση στα καύσιμα, με ότι αυτή συμπαρασύρει και μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις… Παράλληλα ένα εργασιακό νομοσχέδιο, που το μόνο που δε προβλέπει, είναι το μαστίγωμα των υπαλλήλων ώστε η αποφυγή του να λειτουργήσει ως κίνητρο, στην αύξηση της αποδοτικότητας, σπασμωδικά μέτρα στιγμιαίας αύξησης εσόδων όπως περαίωση, ημιυπαίθριοι χώροι, προσεχώς τέλη πράσινων κτηρίων (λες και άμα πληρώσεις για το παλιό κτίριο αυτό θα γίνει αυτόματα πιο φιλικό για το περιβάλλον), μείωση των δαπανών για υγεία και παιδία και πολλά ακόμη που αν απαριθμήσω, θα γράφω για τις επόμενες τρεις ώρες…
Όλα τα παραπάνω είναι όμως η μεριά της ύφεσης… Η άλλη μεριά είναι ο τρόμος… Και εξηγούμε… Εάν κάποιος κάνει το λάθος να παρακολουθήσει τον δημόσιο διάλογο, όπως αυτός διεξάγεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταλήγει στο συμπέρασμα πως στο εύρος των επιλογών του υπάρχουν μόνο τρεις… Ή να αποδεχθεί τη διαμορφούμενη κατάσταση ως μοναδική διέξοδο (;;;), ή να βρει τη ταράτσα κάποιας πολυκατοικίας και να πηδήσει… Ή να μεταναστεύσει…Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση την οποία αυτή τη φορά θα κάνω… Καταρχήν τα μέσα ως κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που είναι, πουλάνε ένα προϊόν… Το προϊόν που θα έπρεπε να πουλάνε, είναι διαπαιδαγώγηση, ενημέρωση και ψυχαγωγία… Αντ’ αυτών όμως πουλάνε ευτελισμό αντί διαπαιδαγώγησης, τρόμο αντί ενημέρωσης και Life Style αντί ψυχαγωγίας… Σε αυτό το σημείο θα σταθώ λίγο περισσότερο στο δεύτερο, δηλαδή στον τρόμο. Ξεκινώντας από την πρωινή ζώνη των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, πηγαίνοντας στα δελτία ειδήσεων και καταλήγοντας στα νυχτερινά Talk Shows βλέπει κανείς μια παρουσίαση της πραγματικότητας ως μονόδρομο, από τα ίδια ανακυκλούμενα πρόσωπα. Επίσης βλέπει την αναπαραγωγή “ειδήσεων” για μέτρα και αποφάσεις που “έρχονται” και τα οποία είναι η ίδια η καταστροφή. Αυτό που τελικά γίνεται, είναι στη πορεία να έρθουν κάποια μέτρα, τα οποία είναι φυσικά πιο ήπια από τις προβλέψεις των ΜΜΕ. Σκοπός αυτής της τακτικής είναι αφενός στο τέλος να μένει η εικόνα του “γλιτώσαμε τα χειρότερα” που τελικά με όλα αυτά τα μέτρα τα χειρότερα είναι εδώ, αφετέρου να πουλάνε φόβο στον κόσμο δίνοντας υπεραξία σε αυτόν και μετατρέποντας τον σε προϊόν προς κατανάλωση… Όλο όμως αυτό έχει τελικά ως αποτέλεσμα την εκούσια ή ακούσια λήψη προληπτικών μέτρων από το σύνολο της κοινωνίας… Έτσι υπάρχει προληπτική μείωση προσωπικού και μισθών στον ιδιωτικό τομέα, ακόμα και αν δεν συντρέχουν λόγοι, με αποτέλεσμα τη περαιτέρω αύξηση της ανεργίας,υπάρχει η μη χρηματοδότηση της αγοράς από τις τράπεζες, οι οποίες προφανώς βρήκαν την ευκαιρία να εισπράξουν τους καρπούς της τοκογλυφικής τακτικής που άσκησαν τα προηγούμενα χρόνια ή πιο απλά να εισπράξουν τα κεφάλαια που έδωσαν μαζί με τους τόκους… Και όλα τα παραπάνω συμβαίνουν είτε με άλλοθι τον φόβο που διασπείρεται είτε κάποιες λιγότερες φορές υπό τον πανικό, τον οποίο αυτός ο φόβος δημιουργεί…
Ένας λόγος λοιπόν που τα ΜΜΕ στην Ελλάδα λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ότι θεωρούν ότι ο φόβος είναι το προϊόν που στη παρούσα συγκυρία μπορούν να μοσχοπουλήσουν. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Τα μέσα στην Ελλάδα δεν εξαρτώνται απλός απ’ το κεφάλαιο, αλλά ανήκουν σε αυτό… Επίσης μιας και αυτά στη πλειοψηφία τους δεν είναι συνδρομητικά, έχουν ως κύρια πηγή εσόδων τη διαφήμιση, ανάγκη της οποίας έχουν κατά κύριο λόγο τα προϊόντα του κεφαλαίου… Έτσι λοιπόν ο φόβος και ο πανικός εκτός από προς πώληση προϊόντα, αποτελούν και σημαντικές υπηρεσίες προς τους ιδιοκτήτες και πελάτες τους. Και φυσικά όλα τα παραπάνω στοιχειοθετούν και το γιατί τα ΜΜΕ στην Ελλάδα είναι ο βασικότερος πυλώνας της διαπλοκής… Όλο όμως αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί με έναν πολύ απλό τρόπο. Θα μπορούσε η κυβέρνηση να ανακοινώσει για ένα μεγάλο σχετικά διάστημα όλα τα μέτρα που προτίθεται να πάρει και φυσικά να μην επιφυλάσσει στη πορεία εκπλήξεις… Έτσι αναγκαστικά η συζήτηση θα γίνονταν επί πραγματικών δεδομένων και όχι με εικασίες… Τη συζήτηση περί δημόσιας διαβούλευσης θα την αγνοήσω πρώτον γιατί τελικά τα μέτρα είναι προαποφασισμένα και δεύτερον γιατί οι μετέχοντες στη διαβούλευση, είναι εκ προϊμοίου πουλημένοι… Αλλά αυτό θα είχε ένα πολιτικό κόστος, μιας και βολεύει η επίκληση έκτακτων αναγκών και επίσης θα προϋπόθετε την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου σχεδίου και στόχευσης, πράγματα ανύπαρκτα στη πολιτική ζωή της χώρας. Επομένως η μόνη διέξοδος είναι η απαξίωση από εμάς τους ίδιους τους πολίτες αυτού του προϊόντος… Πιο απλά… ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ…
Μετά την ύφεση… πάμε να δούμε λίγο και το επιδιωκόμενο… Το αντίθετο λοιπόν της ύφεσης, είναι η πολυπόθητη ανάπτυξη… Όρος ο οποίος έχει επίσης μπει για τα καλά στη ζωή μας. Κατ’ αρχήν στο άκουσμα της λέξης ανάπτυξη, μου γεννώνται δύο θεμελιώδη ερωτήματα… Το πρώτο είναι με ποιο τρόπο και το δεύτερο υπέρ ποίου… Ξεκινάω διατυπώνοντας μερικές σκέψεις σε σχέση με το πρώτο ερώτημα. Εάν έχω καταλάβει καλά (αν όχι διορθώστε με) ως ανάπτυξη ορίζουμε τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Έτσι λοιπόν, λένε ότι αυξάνοντας το ΑΕΠ αυξάνεται και φορολογική βάση από την οποία αντλεί έσοδα το κράτος. Οι τρόποι με τους οποίους λένε, ότι μπορεί να αυξηθεί ο ρυθμός ανάπτυξης είναι με την αύξηση των επενδύσεων. Γι αυτό λένε ότι πρέπει η χώρα να προσεγγίσει μεγάλες επενδύσεις. Αλλά τα εργαλεία για τη προσέγγιση επενδύσεων είναι η χαμηλή φορολογία και τα χαμηλά λειτουργικά κόστη, δηλαδή το χαμηλό κόστος μισθοδοσίας. Όμως εάν βάλουμε χαμηλή φορολογία στις μεγάλες επενδύσεις, τα έσοδα δε θα είναι δυσανάλογα μικρότερα από το ποσοστό της ανάπτυξης; Επίσης αν μειώσουμε τη μισθοδοσία δε θα έχουμε λιγότερα έσοδα από τη φορολόγηση των μισθωτών καθώς και λιγότερα ασφαλιστικά έσοδα και από τον μισθωτό αλλά και από την επιχείρηση; Επίσης κόστος λειτουργίας μιας εταιρίας αποτελεί μόνο το μισθολογικό κόστος; Για παράδειγμα το κόστος μεταφορών και μετακινήσεων που απορρέει από την τεράστια αύξηση της φορολογίας των καυσίμων, δεν είναι ένα μεγάλο κόστος για τις επιχειρήσεις; Θα μπορούσα και εδώ να γράφω για πολύ ώρα, για αντικρουόμενους παράγοντες που καθιστούν τη συζήτηση περί ανάπτυξης, υπό αυτούς τους όρους, ατέρμων και το τελικό αποτέλεσμα έναν φαύλο κύκλο… Και τελικά ποιος είναι αυτός που καρπώνεται το αποτέλεσμα της ανάπτυξης; Σίγουρα όχι οι πολίτες… Μιας και ούτε κοινωνικό κράτος έχουν μιας και αυτό δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από τα φορολογικά έσοδα των μεγάλων επενδύσεων, και τελικά εργάζονται περισσότερο για όλο και μικρότερη αμοιβή… Και επειδή τα έσοδα μέσω φορολόγησης της ανάπτυξης (της οποίας η φορολόγηση είναι αντιαναπτυξιακή) δεν επαρκούν για τη κάλυψη των αναγκών… Έχουμε δύο λύσεις… Η μία είναι ο δανεισμός… Από ποιους;;; Μα από τους επενδυτές τους οποίους φορολογήσαμε χαμηλά… Η άλλη είναι οι έμμεσοι φόροι κατανάλωσης όπως ο Φ.Π.Α ή οι ειδικοί φόροι καυσίμων. Αλλά οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι και πλήττουν κατά κανόνα τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα.
Και εδώ θέλω να δώσω ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι, έχουμε τέσσερις τετραμελής οικογένειες… Στη πρώτη οικογένεια ο ένας από τους δύο γονείς είναι άνεργος και μαζί με το επίδομα ανεργίας οι μέσες μηνιαίες καθαρές αποδοχές είναι 1500 Ευρώ, Η δεύτερη οικογένεια έχει και τους δύο γονείς εργαζόμενους με μέσους μισθούς περίπου στα 1000 ευρώ ο καθένας, άρα σύνολο καθαρών αποδοχών 2000 Ευρώ, στη τρίτη οικογένεια τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα με τις καθαρές αποδοχές να κυμαίνονται στις 3500 ευρώ το μήνα και στη τέταρτη οικογένεια ο ένας από τους δύο είναι πολύ “επιτυχημένος” επαγγελματίας και τα καθαρά μηνιαία εισοδήματα ανέρχονται στις 10.000 Ευρώ μηνιαίος… Για χάρη του παραδείγματος ας υποθέσουμε ότι η κάθε μία από αυτές τις οικογένειες χρειάζεται προ Φ.Π.Α 20 ευρώ κατά μέσω όρο την ημέρα για ανάγκες διατροφής, απορρυπαντικών, γραφικής ύλης για τα παιδιά και γενικότερα για τις πολύ βασικές ανάγκες. Δηλαδή 600 περίπου ευρώ το μήνα. Επίσης ας υποθέσουμε ότι η κάθε μία από αυτές τις οικογένειες χρειάζεται 170 Ευρώ προ Φ.Π.Α για καύσιμα προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες μετακίνησης της οικογένειας… Έτσι κάθε μία από αυτές τις οικογένειες θα πληρώσει σε Φ.Π.Α για τα είδη πρώτης ανάγκης 78 Ευρώ (με Φ.Π.Α 13%) και για τι μετακινήσεις 39,1 ευρώ (με Φ.Π.Α 23%), σύνολο δηλαδή 117 ευρώ και δέκα λεπτά. Έτσι η πρώτη οικογένεια με εισόδημα 1.500 ευρώ, θα πληρώσει το 7,8 % του εισοδήματος της σε Φ.Π.Α. Η Δεύτερη οικογένεια με εισόδημα 2.000 Ευρώ, θα πληρώσει το 5,86% του εισοδήματος της σε Φ.Π.Α. Η τρίτη οικογένεια με 3.500 θα πληρώσει το 3,35% του εισοδήματος της και τέλος οι οικογένεια με καθαρές αποδοχές 10.000 ευρώ το μήνα το 1,17%. Συμπέρασμα… Οι οικογένεια με εισόδημα 1.500 μηνιαίος φορολογείτε ποσοστιαία, 7 φορές παραπάνω από αυτή που έχει εισόδημα 10.000 ευρώ, 2 φορές παραπάνω από αυτή που έχει εισόδημα 3.500 ευρώ και 1,5 φορές παραπάνω από αυτή που έχει 2.000 Ευρώ εισόδημα…
Παίρνοντας τώρα υπόψη μας το γεγονός ότι τα φορολογικά έσοδα του κράτους είναι κατά 60% από το Φ.Π.Α και το 40% από όλους τους υπόλοιπους φόρους, μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματα, ότι είμαστε έτη φωτός μακριά από κάθε έννοια φορολογικής δικαιοσύνης, πως η ανάπτυξη που επικαλούνται ωφελεί τους λίγους έχοντες και κατέχοντες και ότι το τεράστιο βάρος της κρίσης που επικαλούνται, καλούνται να σηκώσουν τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Αλλά το βασικότερο συμπέρασμα είναι πως το πρόβλημα δε μπορεί να λυθεί ούτε από το ίδια πρόσωπα τα οποία το δημιούργησαν, αλλά ούτε από το ίδιο σύστημα και τα εργαλεία του.
Επειδή έχω είδη γράψει αρκετά και φοβάμαι ότι θα γίνω κουραστικός, περνάω σιγά στον επίλογο της σημερινής μου ανάρτησης, προτρέποντας όλους μας, να δούμε την αλήθεια μέσα από τη πραγματικότητα που εμείς ζούμε και όχι αυτή που μας παρουσιάζουν τα εξαρτώμενα μέσα τους και να κατανοήσουμε ότι η ακολουθούμενη πολιτική δεν είναι η λύση στο πρόβλημα αλλά το μέσο της περαιτέρω υποβάθμισης του βιοτικού μας επιπέδου. Στο τέλος – Τέλος κανείς δεν θα μας επιστρέψει πίσω το χρόνο που περνάει και στον οποίο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει ένας από εμάς αγγίζει τη δυστυχία… Και αν δεν είμαστε ακόμη εμείς… Όπου να ‘ναι έρχεται και η δική μας ώρα… Επίσης θα πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε φόβο… Ο φόβος είναι αυτός που σηκώνει στο μυαλό μας συρματοπλέγματα μεγαλύτερα από αυτό που θέλουν να βάλουν στον Εύρο. Και στόχος των συρματοπλεγμάτων είναι να κρύψουν την ελπίδα… Αλλά αυτή δε πεθαίνει τελευταία… Γιατί πολύ απλά δε πεθαίνει ποτέ !!!

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Εργασιακές Σχέσεις

Όσο περνούσε ο καιρός την ήθελε όλο και πιο πολύ, την ερωτεύονταν παράφορα. Την έβλεπε κάθε μέρα στη δουλειά. Κι όμως αυτή η καθημερινή τριβή δε μείωνε καθόλου τα συναισθήματά του. Και τώρα βρίσκονταν στο σημείο που του ήταν αδύνατο να είναι μαζί της στον ίδιο χώρο. Η έλξη ήταν τρομερή, αφόρητη. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε τίποτα άλλο. Έμπαινε σ'ένα κόσμο ονειρικό, όπου κάθε της κίνηση ήταν γι'αυτόν μια πλημμυρίδα αισθήσεων, ένα μούδιασμα στα λαγόνιά του αλλά και στο μυαλό του. Εστίαζε το βλέμμα του πάνω της, στα χείλη της που χόρευαν στα μάτια όταν αυτή μιλούσε, στα χέρια της που έψαχναν ελαφρώς αδέξια να βρούνε μια θέση ηρεμίας, το λαιμό της, το στήθος της που λικνίζονταν στο ρυθμό της αναπνοής της. Κι αυτός παρέλυε, ανίκανος να κινηθεί παρά την τρομερή επιθυμία του να την πλησιάσει, να την αγγίξει.

Όλα ξεκίνησαν πριν από λίγα χρόνια. Την είχε πρωτοσυναντήσει σ'ένα συνέδριο. Βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι εργασίας και συνέχισαν μετά στον τυπικό μπουφέ με τα μεζεδάκια. Εκεί αντάλλαξαν τις πρώτες κουβέντες και τις πρώτες ματιές. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη αλλά πολύ συμπαθής. Πέντε χρόνια μεγαλύτερή του, οι πρώτες ρυτίδες γύρω απ'τα μάτια της του χαμογέλασαν φιλικά. Η αλήθεια είναι ότι τότε δεν ένιωσε κάτι το ερωτικό, μια συμπαθής φυσιογνωμία σκέφτηκε κι άδειασε το ποτήρι του. Πιθανότατα η επαφή του μαζί της θα είχε σταματήσει εκεί αν, για επαγγελματικούς λόγους, δεν είχαν ανταλλάξει ηλεκτρονικές διευθύνσεις. Τον πρώτο χρόνο αντάλλασσαν μηνύματα πάντα με επαγγελματικό περιεχόμενο και τυπικές εκφράσεις. Με τον καιρό όμως άρχισαν να χρησιμοποιούν πιο οικείες εκφράσεις, κι ενώ το περιεχόμενο έμενε πάντα επαγγελματικό, τα μηνύματα γίνονταν όλο και πιο φιλικά. Μέχρι που μια μέρα, μετά από κάποιο αστείο του, άρχισαν να μιλάνε για πιο προσωπικά θέματα, μουσική, εξωεπαγγελματικές ενασχολήσεις. Και τα μηνύματα γινόντουσαν όλο και πιο προσωπικά.

Μια μέρα, που σκεφτόταν την επόμενη απάντησή του, συνειδητοποίησε ότι είχε αποκτήσει μια καλή φίλη. Και συνέχιζαν τις ανταλλαγές μηνυμάτων. Και μιλούσαν όλο για πιο προσωπικά, υπαρξιακά θέματα. Της μίλησε για τα πάντα, για τις σχέσεις του, για το τι έψαχνε ή νόμιζε πως έψαχνε στην ζωή, για τις πιο κρυφές του επιθυμίες. Κι αυτή μοιράστηκε μαζί του τις πιο μύχιες σκέψεις της. Αλλά δεν ήταν μια απλή ανταλλαγή απόψεων. Του έλεγε τη γνώμη της, του άνοιγε νέες πόρτες σκέψης και πράξης. Κι αυτός με τη σειρά του της πρόσφερε δυο λόγια που πάντα την ικανοποιούσαν.

Και συνέχιζαν έτσι. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε περάσει απ'το μυαλό του ερωτική σκέψη. Κάποια στιγμή αποφάσισαν να συναντηθούν, να μιλήσουν δια ζώσης. Την ξαναείδε λοιπόν δυο χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση. Κι όλα κύλησαν ομαλά και φυσικά σαν δυο καλοί φίλοι που ξαναβρέθηκαν μετά από καιρό και μιλάνε για τα πάντα. Συνέχισαν τις συναντήσεις τους, περίπου μια φορά στο δίμηνο. Και φυσικά μιλούσαν ακατάπαυστα στις ηλεκτρονικές τους συζητήσεις. Ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι θα δουλέψουν στον ίδιο χώρο εργασίας.

Η πρώτη του αντίδραση ήταν μια αγνή, απέραντη χαρά. Βέβαια κάποια στιγμή πέρασε απ'το μυαλό του μια μικρή ανησυχία: τι επίπτωση θα είχε αυτή η επαγγελματική τους σχέση στη φιλική τους σχέση; Αλλά δεν τον απασχόλησε για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα. Θα έβλεπε επιτέλους τη φίλη του κάθε μέρα. Ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί. Απολάμβαναν τα μεσημβρινά διαλείμματα μαζί, ακόμη κι αν δε μιλούσαν πολύ. Ένιωθαν κι οι δυο λίγο άβολα να μιλούν για προσωπικά θέματα στον εργασιακό χώρο. Έτσι απλά έπιναν μαζί τον καφέ τους μοιράζοντας τις σιωπές τους.

Μια μέρα, όπως όλες οι άλλες, εκεί που προχωρούσε στη δουλειά και διασταυρώθηκαν οι δρόμοι τους, συνέλαβε τον εαυτό του να κάνει μια απειροελάχιστη παύση λίγων κλασμάτων του δευτερολέπτου για να μυρίσει το άρωμά της. Και τότε το συνειδητοποίησε: Ήταν παράφορα ερωτευμένος μαζί της. Άρχισε να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του, βρήκε μια γωνιά κάπου απόμερα και κάθισε να συνέλθει. Όλα ήταν τόσο ξεκάθαρα τώρα: το πως έφευγε απ'τη δουλειά με τη γλυκιά προσμονή να την ξαναδεί την επόμενη ημέρα, το πόσο εκπληκτικά όμορφα ένιωθε όταν την πρωτόβλεπε το πρωί, το πόσο σκυθρωπός ήταν όταν δεν την έβλεπε γιατί έλειπε. Το πως περίμενε μια ματιά της, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελό της για να μπορέσει να συνεχίσει, το πόσο ευχαριστιόνταν τα μικρά της μηνύματα στον υπολογιστή του, στο κινητό του, στο γραμματοκιβώτιό του. Διαπίστωσε ότι εν τέλει ζούσε πλέον μόνο γι'αυτές τις στιγμές.

Κι έτσι κύλησαν οι επόμενοι μήνες... Όταν ήταν μαζί της, έκανε τη δουλειά του μηχανικά και το μυαλό του ήταν συγκεντρωμένο πάνω της. Ήταν πλέον η πηγή της ζωής του! Αλλά τι θα έκανε; Τι θα μπορούσε να κάνει; Για λίγο σκέφτηκε να της μιλήσει. Άλλωστε ήταν πάντα ειλικρινείς μεταξύ τους. Θα της έλεγε πως ένιωθε κι ό,τι ήθελε προκύψει. Αυτό ήταν! Αύριο θα της ζητούσε να μιλήσουν και θα της τα έλεγε όλα!

Δεν κατάφερε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ. Το ίδιο ερώτημα τον βασάνιζε, να μιλήσει ή όχι. Τελικά κατέληξε ότι δεν πρέπει να της πει τίποτα. Τι να έλεγε άλλωστε; Ήξερε ότι ήταν σε μια μακροχρόνια σχέση, έφτιαχναν το δικό τους σπίτι κι είχε μάλιστα γνωρίσει το σύντροφό της που του ήταν πολύ συμπαθής. Τι θα μπορούσε να περιμένει από μια τέτοια ερωτική διακήρυξη; Το πιθανότερο να του εξηγούσε ότι ήταν γι'αυτήν ένας πολύ καλός φίλος. Και μ'αυτή τη φράση θα την έχανε για πάντα, ακόμη και σαν φίλη. Υπήρχε βέβαια και μια μικρή πιθανότητα να του απαντούσε ότι ήταν κι αυτή ερωτευμένη μαζί του. Ακόμη χειρότερα! Διότι όλα θα ήταν όμορφα. Θα μπορούσε να την αγγίξει, να μυρίσει τα μαλλιά της, να γευθεί τα χείλη της, να νιώσει μέσα του τον έρωτά της. κι όλα θα κυλούσαν πανέμορφα. Μέχρι που μια μέρα θα ξυπνούσε, θα την έβλεπε δίπλα του στο κρεββάτι και θα σκεφτόταν: μα, ροχαλίζει κι αυτή τελικά! Κι όταν αυτή θα άνοιγε τα μάτια της, θα του χαμογελούσε και θα του έλεγε καλημέρα, αυτός θα σκέφτονταν πάλι: κι επιπλέον βρωμά η ανάσα της. Θα σηκωνόντουσαν να πάνε στη δουλειά και κάποια στιγμή, σε κάποιο διάλειμμα θα το ρωτούσε αν θέλει κάτι απ'το σουπερμάρκετ που θα πήγαινε μετά τη δουλειά κι ενώ θα της απαντούσε, ναι θέλω καρότα, θα σκεφτόταν: μα γιατί δε μ'αφήνει να πιω τον καφέ μου στην ησυχία μου. Και το βράδυ στο σπίτι, ενώ θα έκαναν έρωτα θα σκεφτόταν: άντε να τελειώνω να κοιμηθώ!

Όχι, ήταν καλλίτερα να μην της πει τίποτα! Να συνεχίσει να λιώνει από ερωτική επιθυμία όταν τη βλέπει, με όλες του τις αισθήσεις να νιώθουν χίλιους μικρούς οργασμούς στη θέα της. Και να γυρίζει το βράδυ στο κρεββάτι του περιμένοντας την επόμενη πλατωνική συνάντησή τους!