Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Ο φόβος ως καταναλωτικό προϊόν και ως μέσω συντηρικοποίησης της κοινωνίας



Καταρχήν θα ήθελα να ευχηθώ καλή επιτυχία στη νέα προσπάθεια, η οποία όπως κάθε τι καινούριο, γεννά προσδοκίες για μία αυθεντική φωνή, με μοναδικό στόχο την ελευθερία της έκφρασης, απέναντι σε μια πραγματικότητα που στόχο έχει μέσω του φόβου, να προλάβει την όποια κοινωνική αντίδραση.
Μου ζητήθηκε λοιπόν και εμένα να γράψω ένα post με θέμα τον φόβο… Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα ιδιαίτερα… Όχι γιατί δεν έβρισκα τι να γράψω, το αντίθετο, προβληματίστηκα για ποιον από όλους τους φόβους να γράψω… Και τη λύση ήρθε να μου δώσει η ίδια η πραγματικότητα. Κυριακή πρωί και έχω κατέβει στου Ψυρρή για έναν καφέ. Φεύγοντας συναντάω στο σύνταγμα κάποιους εκατοντάδες ανθρώπους οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τη φοροκάρτα η οποία λένε ότι θα φέρει τον αντίχριστο διαμέσω του 666 το οποίο θα περιέχεται σε αυτή… Και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “άλλος ένας φόβος…” Και αλήθεια τι τελικά επιτυγχάνει και αυτός φόβος; Μα φυσικά συντηρικοποίηση και αποπροσανατολισμό από τα όσα συμβαίνουν και από τα πραγματικά αίτια τους. Και σε τι αποσκοπεί όλο αυτό; Μα φυσικά στη προσπάθεια που κάνει ένας θεσμός, εν προκειμένου η εκκλησία, για να κατοχυρώσει τη παρουσία της στο γίγνεσθαι. Με ποιο τρόπο; Μα πουλώντας τον φόβο προς το ποίμνιο της.
Δε σκοπεύω να γράψω περισσότερα πράγματα για το παραπάνω περιστατικό, αφού μεταφέρω την εικόνα κάποιων εκατοντάδων ανθρώπων με Ελληνικές και Βυζαντινές σημαίες να φωνάζουν όχι στον αντίχριστο… Με αφορμή λοιπόν το παραπάνω περιστατικό αποφάσισα να γράψω για το πώς ο φόβος χρησιμοποιείται αφενός ως προς πώληση προϊόν, αφετέρου ως εργαλείο για την επίτευξη της συντηρικοποίησης της κοινωνίας.
Ξεκινώντας λοιπόν το κύριο μέρος αυτής της ανάρτησης, θα ήθελα να τονίσω το ότι ο φόβος στην Ελλάδα της κρίσης, είναι καταρχήν ένα εμπορεύσιμο προϊόν, το οποίο πωλείτε σε καθημερινή βάση, κατά κύριο λόγο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος, εάν κάνει το λάθος να ανοίξει τον τηλεοπτικό του δέκτη νωρίς το πρωί και παρακολουθήσει πέντε λεπτά από τις αντίστοιχες “ενημερωτικές” εκπομπές. Το παζάρι του φόβου συνεχίζεται βέβαια και στις πρωινές ραδιοφωνικές ενημερωτικές εκπομπές που οι άνθρωποι ακούν στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στις δουλειές τους. Συνεχίζεται δε και κορυφώνεται με τα απογευματινά δελτία ειδήσεων, που το μόνο που δε κάνουν είναι μετάδοση ειδήσεων… Και ολοκληρώνεται με τα νυχτερινά Talk shows…
Σε τι αποσκοπεί όμως η πώληση του φόβου και ποιο το κέρδος από αυτή; Είναι γνωστό ότι τα μέσα μαζικής επικοινωνίας στην Ελλάδα ανήκουν, ως ιδιοκτησία, στο κεφάλαιο. Επίσης μιας και τα μέσα εκπέμπουν ελεύθερα, χωρίς συνδρομή, βασική πηγή εσόδων τους είναι η διαφήμιση, η οποία επίσης ως προϊόν αναφέρεται στο κεφάλαιο. Έτσι για παράδειγμα αναπαράγοντας ειδήσεις, που μιλούν για υψηλή πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας εάν δεν ακολουθήσουμε τις προσταγές των δανειστών μας, μία εκ των οποίων λέει ότι, οι εργαζόμενοι πρέπει να αποδεχθούν μείωση των απολαβών τους και ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας τους καθώς και μείωση των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, καθίστανται οι πολίτες περισσότερο δεκτικοί και ελαστικοί και ως προς την αντίδραση τους αλλά και ως προς τη διαπραγματευτική τους θέση. Αλλά όλο αυτό τελικά εξυπηρετεί τους ιδιοκτήτες των μέσων και τους διαφημιζόμενους πελάτες τους…
Επίσης η πώληση του φόβου έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της τηλεθέασης μιας και ο καθένας θα ήθελε να μάθει τι άλλο πρόκειται να του συμβεί σε αυτή τη χώρα της όποίας έχει την ατυχία να είναι πολίτης. Και όσο η πώληση του φόβου αυξάνει τη τηλεθέαση ή την ακροαματικότητα, η τραγικότητα στη παρουσίαση των γεγονότων μπαίνει και αυτή στον ανταγωνισμό των μέσων, δημιουργώντας έτσι άλλον έναν φαύλο κύκλο.
Άλλος ένας καλός τρόπος κεφαλαιοποίησης του φόβου παρέχεται μέσω της πολιτικής προπαγάνδας που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέχουν προς την εξουσία. Έτσι για παράδειγμα μπορεί τα μέσα να αναπαράγουν μία είδηση για δραστική μείωση συντάξεων και τελικά να εμφανίζεται από τη κυβέρνηση κάτι το οποίο είναι πιο μετριοπαθές σε σχέση μα αυτό το οποίο τα μέσα αναπαρήγαγαν και τελικά να μένει η αίσθηση του “γλιτώσαμε τα χειρότερα”. Ο τρόπος κεφαλαιοποίησης σε αυτή τη περίπτωση έχει να κάνει με το μοίρασμα της πίτας που λέγεται κρατική διαφήμιση. Και κάπου εδώ μπαίνει και η έννοια της διαπλοκής…
Έτσι τελικά τα μέσα πωλούν το φόβο, τον οποίον κεφαλαιοποιούν μέσω των υπηρεσιών που αυτός προσφέρει σε πλούτο και εξουσία, πετυχαίνοντας και κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο. Τη περαιτέρω συντηρικοποίηση μιας είδη συντηρητικής κοινωνίας. Όταν για παράδειγμα υπάρχει καταιγισμός σχολίων από “έγκριτους” δημοσιογράφους και τηλεσχολιαστές για το πόσο επικίνδυνοι είναι οι μετανάστες οι οποίοι αυξάνουν την εγκληματικότητα, ότι θα είναι σε μερικά χρόνια πλειοψηφία μέσα την ίδια μας τη χώρα, ότι είναι φορείς παράξενων ασιατικών ασθενειών τις οποίες και θα μας μεταδώσουν και άλλα τέτοια, το μόνο που τελικά επιτυγχάνεται είναι μια κοινωνία ξενοφοβική που αποστρέφεται την οποιαδήποτε διαφορετικότητα. Και το αποτέλεσμα; Αυτοί οι άνθρωποι να μη νομιμοποιούνται ανεξαρτήτως αν έχουν τις προϋποθέσεις ή όχι και να αποτελούν μία εφεδρεία “μαύρου” και ανασφάλιστου εργατικού δυναμικού.
Και η περίπτωση των μεταναστών είναι μόνο μία περίπτωση συντηρικοποίησης. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για το φόβο της θέσης εργασίας του καθενός, που τελικά οδηγεί στην απέχθεια όσων αντιδρούν, άρα και πάλι συντηρικοποίηση, για το φόβο των αναρχικών που καταστρέφουν τις περιουσίες των πολιτών, με αποτέλεσμα την ανοχή προς μία όλο και αυξανόμενη αστυνομική παρουσία, φαινόμενο το οποίο είναι επίσης χαρακτηριστικό συντηρικοποίησης.
Και κάπου εδώ το παζλ ολοκληρώνεται… Πουλούν και μεταπωλούν το φόβο κεφαλαιοποιώντας τον εν τέλει σε χρήμα ενώ παράλληλα δημιουργούν μία συντηρητική κοινωνία η οποία προσπαθεί να καλύψει τις ανασφάλειες της στρεφόμενη προς στρατό, αστυνομία, εκκλησία και άλλους θεσμούς…
Όμως… Υπάρχει κάτι που δε λαμβάνουν υπόψη τους… Μια συντηρητική, φοβισμένη και ανασφαλής κοινωνία δε μπορεί παρά να αποτελείτε από δυστυχισμένους ανθρώπους. Γιατί δε νομίζω κάποιος να αισθάνεται φοβισμένος και ανασφαλής και παράλληλα να είναι και ευτυχισμένος… Και η δυστυχία είναι αβάσταχτος ζυγός και ως εκ τούτου είναι αξιωματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή αυτή η κοινωνία θα αντιδράσει. Και φοβάμαι ότι η αντίδραση δε θα είναι ούτε συντεταγμένη, ούτε οργανωμένη, αλλά ούτε θα έχει πολύ συγκεκριμένα ζητούμενα. Το πιο πιθανό είναι, να είναι αντίδραση τυφλής βίας…
Και επειδή δε πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ούτε από την εξουσία, αλλά ούτε και από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τα αφεντικά τους, για τους οποίους η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι νοιάζονται μόνο για το πώς θα κερδίσουν (οικονομικά ή πολιτικά) σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο, τη λύση θα πρέπει να τη δώσουν οι πολίτες.
Με ποιους τρόπους θα μπορούσαν άραγε οι πολίτες, δηλαδή όλοι εμείς, να αντισταθούν σ’ αυτό το φαινόμενο; Καταρχήν απαξιώνοντας το προϊόν τους. Πιο απλά μη τους ακούτε, μη τους βλέπεται, μη τους διαβάζεται. Βγείτε έξω, συναντήστε άλλους ανθρώπους και μιλήστε για τα προβλήματα σας και για το πώς τα βιώνεται. Ακούστε και τα δικά τους προβλήματα. Εύκολα θα διαπιστώσετε ότι τα προβλήματα όλων, έχουν κοινά αίτια. Παράλληλα θα διαμορφώσετε μια πιο σαφή εικόνα της πραγματικότητας. Αναζητήστε την ενημέρωση σε μικρά έντυπα που διάφορες ομάδες μοιράζουν στο δρόμο, ή σε έντυπα περιορισμένης κυκλοφορίας. Αναζητήστε στο διαδίκτυο όσο το δυνατόν περισσότερες πηγές ενημέρωσης και διαμορφώστε μια άποψη για τα πράγματα που θα είναι αποτέλεσμα πλουραλισμού ενημέρωσης. Να είστε σίγουροι πως αν το προϊόν πάψει να πουλάει, θα το αποσύρουν και άμεσα από τα ράφια.
Και μέσα στις διαδικτυακές σας αναζητήσεις μη παραλείψετε να συμπεριλάβετε μια επίσκεψη στο http://grfear.blogspot.com. Μια καινούρια προσπάθεια που ελπίζουμε να σηματοδοτήσει τη εβδόμη Φεβρουαρίου, ως ημέρα κατά του φόβου.

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη !!!

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Ο Σημαδεμένος

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 3 πρόσφατα γεγονότα που με σημάδεψαν. Το αν με πέτυχαν, θα το δείξει ο καιρός...

Πρώτον, η βουλγαρική εκκλησία αντιδρά έντονα στην ανέγερση αγάλματος του Απόλλωνα. Υποστηρίζει ότι ο μόνος φωτοδότης είναι το Άγιο Πνεύμα. Ρασοφόροι βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας το σύνθημα "ένας είναι ο Απόλλων, της Καλαμαριάς" κάτι που εξόργισε τον Άνθιμο ο οποίος κατηγόρησε τους βούλγαρους παπάδες για επεκτατικές βλέψεις κι ανταπάντησε: " Ο ΠΑΟΚ είναι ελληνικός". Στη διαμάχη αναμείχθηκε κι ο Ιερώνυμος προσπαθώντας να ηρεμήσει τα πνεύματα λέγοντας: "Μην ξεχνάτε και τον Απόλλωνα Αθηνών". Η όλη διαμάχη έφτασε προς επίλυση στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το οποίο εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: " Δεν ηγαμήσθε όλοι. Ημείς είμεθα χανούμια". Μετά απ'όλες αυτές τις αντιδράσεις η βουλγαρική κυβέρνηση αποφάσισε να δωρίσει το άγαλμα στη Νέα Απολλωνία.

Δεύτερον, ιατρός καταδικάστηκε στη Φινλανδία διότι θήλασε το στήθος ασθενούς. Στο δικαστήριο παράθεσε τα επιχειρήματά του αναφερόμενος σε μια παλιά αλλά αναγνωρισμένη διαγνωστική μέθοδο ενώ στο πλευρό του στάθηκαν εκπρόσωποι της πρώτης εταιρίας βυζοθεραπείας που υποστηρίζουν ότι ο θηλασμός διακρίνεται διαγνωστικό και θεραπευτικό. Στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, ο ιατρός ηξανέσθη κι ανεφώνησε: "Όποιος δεν έχει θηλάσει ρώγα-στιλέτο, δε δικαιούται δια να ομιλεί". Οι παρούσες εκπρόσωποι φεμινιστικών οργανώσεων αντέδρασαν στο άκουσμα του όρου ρώγα-στιλέτο λέγοντας ότι πρόκειται για όρο ελάχιστα θηληπρεπή κι αντιπρότειναν τον όρο θηλή-βέλος, με σαφείς αναφορές στη θεά Άρτεμη. Στο θέμα παρενέβη κι ο Πάπας ο οποίος σε μια σπάνια εκδήλωση προοδευτικού πνεύματος δήλωσε ότι κι ο Χριστός, που είναι κι ο μόνος θεραπευτής πιστοποιημένος με ISO από την καθολική εκκλησία, θήλαζε για διαγνωστικούς σκοπούς.

Τρίτον, στο μακρυνό Μαλάουι πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή νόμος που απαγορεύει τη ρύπανση του αέρα με αέρια. Διαμάχη έχει ξεσπάσει μεταξύ του γενικού εισαγγελέα και του υπουργού δικαιοσύνης. Αυτός ο τελευταίος υποστηρίζει ότι το κλάνειν δημοσίως εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου. Μαζί του σπεύδουν προς υποστήριξη διάφορες οικολογικές οργανώσεις. Το πιο μετριοπαθές πράσινο κόμμα του Μαλάουι συμφωνεί μεν αλλά προτείνει την εξαίρεση της γνωστής κλανιάς-φλογοβόλο θεωρώντας την καύση της αρκούντως οικολογικό μέτρο, που ταυτόχρονα συμβάλει στην κοινωνικοποίηση των παιδιών. Μαζικές συζητήσεις έχουν πλημμυρίσει τα τηλεοπτικά κανάλια με διάφορες ρηξικέλευθες προτάσεις να πέφτουν στο τραπέζι, όπως για παράδειγμα να μπει πορδομετρητής και να θεσπιστεί ανώτατο όριο πορδής. Ο γενικός εισαγγελέας από την άλλη υποστηρίζει με θέρμη το δικαίωμα στην ελεύθερη κλανιά λέγοντας μάλιστα ότι το επιχείρημά του στηρίζεται από τη συνταγματική επιταγή της ελεύθερης έκφρασης κι απορρέει από το γεγονός ότι οι διαφορετικές απόψεις είναι όσες κι κωλοτρυπίδες, και συνεπώς κι οι κλανιές. Εν τω μεταξύ, το κίνημα υπέρ της ελευθερίας του πέρδεσθαι γιγαντώνεται κι οι πλατείες είναι γεμάτες εθελοντές πόρδους, ενώ η κατανάλωση φασολιών έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Σε μια κίνηση εθνικής συμφιλίωσης, ο πρόεδρος της χώρας εξέδωσε διάγγελμα όπου παροτρύνει: "Κλαν μέτρον άριστον".

ΥΓ: Μόλις είδα ένα ακόμη γεγονός αλλά ελληνικό. Οργισμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού επιτέθηκαν στο θέατρο Τέχνης στην παράσταση "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης", αλλά τα ελληνικά γεγονότα έχουν πάψει προ πολλού να με σημαδεύουν...

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Η Αφροδίτη υπόσχεται...

Ζούσε! Κι ήταν τόσο όμορφα. Αυτή ακόμα δίπλα του. Η αναπνοή της, οργασμός στο μυαλό του. Το άρωμα του κορμιού της, πηγή ζωής.

Έξω μια καινούργια μέρα ξεκινούσε. Ο ήλιος κρυμμένος από παχιά σύννεφα προσπαθούσε να ανακτήσει τα κεκτημένα. Η μέρα κρύα, παγωμένη όμως η καρδιά του ζεστή. Ονειροπωλούσε! Ζούσε! Η φαντασία είχε γίνει ένα με την πραγματικότητα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο πια!

Ξαναζούσε τις περασμένες στιγμές. Περασμένες για λίγα λεπτά. Πόσο πάθος είχε μέσα της; Τα νύχια της είχαν ζωγραφίσει το κορμί του, το βλέμμα της την ψυχή του. Και παράλληλα, μια αμφιθυμία διαπερνούσε την ψυχή της σα μαινόμενος ταύρος. Τα αόρατα δάκρυά της έπεφταν καυτά στο γυμνό του κορμί. Την ήθελε, την είχε. Εκείνη τη στιγμή την αγαπούσε! Μοιράστηκε μαζί της σκέψεις, επιθυμίες, φιλιά. Και μετά την ένταση της νύχτας, αυτή παρασύρθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα.

Αυτός όμως ήταν δίπλα της, τα μάτια ορθάνοιχτα... Δεν τον έπαιρνε ύπνος. Κι όμως ένοιωθε τόσο ξεκούραστος. Απολάμβανε τη γέννεση μιας νέας ημέρας. Κι αυτή παθιασμένη ακόμη και στον ύπνο της, τον έσφιγγε δυνατά.

Είχαν γίνει ένα!

Την επόμενη ημέρα περπατούσε σκεφτικός στο δρόμο. Τι είχε συμβεί; Τι είχε ζήσει; Που σταματούσε η πραγματικότητα και που ξεκινούσε η φαντασία;

Κύτταξε το αριστερό του μπράτσο που το φαγούριζε. Κι είδε τότε τις ζωγραφιές της...