Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Η Αφροδίτη υπόσχεται...

Ζούσε! Κι ήταν τόσο όμορφα. Αυτή ακόμα δίπλα του. Η αναπνοή της, οργασμός στο μυαλό του. Το άρωμα του κορμιού της, πηγή ζωής.

Έξω μια καινούργια μέρα ξεκινούσε. Ο ήλιος κρυμμένος από παχιά σύννεφα προσπαθούσε να ανακτήσει τα κεκτημένα. Η μέρα κρύα, παγωμένη όμως η καρδιά του ζεστή. Ονειροπωλούσε! Ζούσε! Η φαντασία είχε γίνει ένα με την πραγματικότητα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο πια!

Ξαναζούσε τις περασμένες στιγμές. Περασμένες για λίγα λεπτά. Πόσο πάθος είχε μέσα της; Τα νύχια της είχαν ζωγραφίσει το κορμί του, το βλέμμα της την ψυχή του. Και παράλληλα, μια αμφιθυμία διαπερνούσε την ψυχή της σα μαινόμενος ταύρος. Τα αόρατα δάκρυά της έπεφταν καυτά στο γυμνό του κορμί. Την ήθελε, την είχε. Εκείνη τη στιγμή την αγαπούσε! Μοιράστηκε μαζί της σκέψεις, επιθυμίες, φιλιά. Και μετά την ένταση της νύχτας, αυτή παρασύρθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα.

Αυτός όμως ήταν δίπλα της, τα μάτια ορθάνοιχτα... Δεν τον έπαιρνε ύπνος. Κι όμως ένοιωθε τόσο ξεκούραστος. Απολάμβανε τη γέννεση μιας νέας ημέρας. Κι αυτή παθιασμένη ακόμη και στον ύπνο της, τον έσφιγγε δυνατά.

Είχαν γίνει ένα!

Την επόμενη ημέρα περπατούσε σκεφτικός στο δρόμο. Τι είχε συμβεί; Τι είχε ζήσει; Που σταματούσε η πραγματικότητα και που ξεκινούσε η φαντασία;

Κύτταξε το αριστερό του μπράτσο που το φαγούριζε. Κι είδε τότε τις ζωγραφιές της...

Δεν υπάρχουν σχόλια: