Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Θα Ξεράσω Στα Πόδια Σου

Ξύπνησε! Ήταν πρωί και κάτι ήταν διαφορετικό γύρω του. Κύτταξε δίπλα του στο κρεββάτι. Δεν ήταν εκεί. Σηκώθηκε, γύρισε όλο το διαμέρισμα. Δεν ήταν πουθενά. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτή που έλειπε. Δεν υπήρχε η γνώριμη μυρωδιά, η γνώριμη απόγευση αλκοόλ, σεξ, τσιγάρων... Δεν υπήρχαν καθόλου ίχνη ότι κάποτε πέρασε από εκεί. Γύρισε στο κρεββάτι κι άρχισε να αναπολεί τον τελευταίο μήνα.

Τη γνώρισε πριν από ένα μήνα, ένα βράδυ εκεί έξω. Από τότε περνούσαν κάθε βράδυ μαζί. Ζούσαν μόνο τη νύχτα και την ημέρα συνέχιζαν τους συνήθεις κοινωνικούς τους ρόλους. Μάλιστα, ώρες-ώρες αναρωτιόταν πως επιβίωνε με τόση έλλειψη ύπνου. Κι όμως, ένιωθε πιο γεμάτος από ενέργεια από ποτέ. Οι νύχτες που βίωναν μαζί ήταν μια άλλη ζωή. Μια ζωή που δεν είχε ζήσει πριν, τόση πλούσια σε εμπειρίες, τόσο έντονη σε συναισθήματα, τόσο πλήρης οσμών, ήχων, οραμάτων. Ατέλειωτες ώρες στο κρεββάτι, κάθε γωνιά του κορμιού τους πλημμυρισμένη με αλκοόλ, λουσμένοι με σπέρμα, κολπικά υγρά και καπνό απ'τα τσιγάρα τους, οσμή τραχιά, γεύση στυφή, όξινη, τα κορμιά τους να γλιστράνε από ιδρώτα κι ηδονή. Το σεξ βίαιο, τραχύ, απαλό, επώδυνο, τα σημάδια εμφανή στο μετέπειτα. Κι όταν το αλκοόλ γινόταν βάρος, εμετός στο μπάνιο. Και στα διαλείμματα αυτής της ερωτικής τελετουργίας, ατέρμονες συζητήσεις για τα πιο απλά ως τα πιο περίπλοκα, τα πιο περίεργα, τα πιο υπερβατικά θέματα. Πιο είναι το αγαπημένου σου τραγούδι, πως τρως τα φασόλια, πως πίνεις τη βότκα, ποιος θεός δεν είναι εδώ, ποια πληγή δεν έκλεισε ποτέ, ποια γλώσσα δεν είναι μπλε, ποια σταγόνα δεν ήταν αρκετή, κλπ... Κι όταν ο δρόμος τους δεν τους οδηγούσε στο κρεββάτι αλλά στα μπαράκια, πίνοντας, φιλοσοφώντας, τραγουδώντας, χορεύοντας. Μια δυαδική μέθη σε αναζήτηση της τριάδας! Όλα υπό τη συνοδεία του νυχτερινού πέπλου μέχρι που ο ήλιος ανέτειλε. Και τότε επέστρεφαν στην καθημερινή τους ρουτίνα.

Τώρα όμως δεν την έβρισκε. Τα σεντόνια του καθαρά, το στόμα του υγρό, το αλκοόλ ακόμη στα μπουκάλια. Πήρε το τηλέφωνό του να της στείλει μήνυμα αλλά του κάκου, δεν έβρισκε το νούμερό της. Πήγε στον υπολογιστή του, τίποτα, ούτε ηλεκτρονική διεύθυνση, ούτε άλλο στοιχείο να προδίδει την ύπαρξή της. Άρχισε να αμφιβάλλει για την πραγματικότητα των αναμνήσεών του. Ίσως απλά να ήταν ένα όμορφο όνειρο. Έψαξε για φωτογραφίες της, τίποτα. Ρωτούσε φίλους και γνωστούς, τίποτα. Κανείς δεν ήξερε την Καρολίνα. Κι όμως ήταν τόσο ζωντανό αυτό που βίωσε. Είναι δυνατόν να είναι μόνο ένα όνειρο;

Εκείνη την ημέρα αποφάσισε να μην πάει στη δουλειά. Ήθελε να σκεφτεί, ν'αφουγκραστεί τις πιο μύχιες αναμνήσεις του. Ντύθηκε και βγήκε απ'το σπίτι. Άρχισε να επισκέπτεται τα μέρη που είχε βιώσει στιγμές μαζί της, τους περιπάτους πλάι στο ποτάμι, τα μπαράκια της πόλης, οι δικές τους γωνιές. Οι αναμνήσεις ήταν εκεί, ζωντανές. Το γέλιο της στα μάτια του, η ηδονή της μαρμαρυγή στο κορμί του. Συνέχισε να περπατά μέχρι που η μέρα διεκδίκησε τη θέση της απ'τη νύχτα. Σταμάτησε για μια στιγμή. Νόμισε ότι θα εμφανιστεί μπροστά του, έτσι ξαφνικά όπως έφυγε, και θα ζούσε μια ακόμη νύχτα ή χίλιες και παραπάνω μαζί της. Αλλά μάταια! Αυτή τη φορά δε φάνηκε ποτέ! Συνέχισε να περπατά όλη τη νύχτα σε μια απέλπιδα προσμονή, το κεφάλι σκυφτό, η ψωλή του μόνη, η ψυχή του άδεια.

Το ξημέρωμα το βρήκε κάτω από τη γέφυρα, εκεί όπου έκαναν έρωτα για πρώτη φορά, στις δυο το πρωί, δίπλα στην οξιά, τότε που η πρωινή αύρα ζάρωνε τους όρχεις του κι οι ερωτικοί χυμοί της θέριευαν το όργανό του σ'οργασμικές εκρήξεις. Και τότε αποφάσισε ότι δεν έχει και τόση σημασία αν τη γνώρισε πραγματικά ή αν απλά ήταν ένα όμορφο όνειρο. Αυτό που βίωσε ήταν αληθινό και συγκλονιστικό.

Γύρισε στο διαμέρισμα, έβαλε λίγα ρούχα σε μια βαλίτσα, πήρε το μπουκάλι βότκα και μπήκε στο αυτοκίνητό του. Άναψε τη μηχανή, ο δρόμος κυλούσε πίσω του χωρίς επιστροφή...

3 σχόλια:

chmarni είπε...

Γιατί πρέπει σε όλες σου τις ιστορίες, όταν ο ήρωας ή ηρωίδα έχουν βιώσει κάτι όμορφο, στο τέλος να μην είναι σίγουροι ότι ήταν και πραγματικό; Και άντε “το όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν” μπορώ να το αντέξω… Όμως το “πολύ όμορφο για να είναι αληθινό” δε το μπορώ…

Nikola Taska είπε...

Μα εδώ ο ήρωας μας κάνει την υπέρβαση. Δεν έχει σημασία αν είναι αληθινό ή όχι...

Πάει παραπέρα!

Inertia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.