Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Τα προβλήματα μας…

Μερικές φορές αισθάνομαι, με όλα όσα γράφω και συχνά πυκνά επαναλαμβάνω, ότι ανακυκλώνομαι. Χωρίς όμως να διεκδικώ κανένα τίτλο πολιτικού αναλυτή ή προφήτη, είναι η πραγματικότητα αυτή η οποία με επαληθεύει, εμένα και πολλούς άλλους, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Έτσι λοιπόν πέρασαν δύο σχεδόν χρόνια από τη διαπίστωση ότι η χώρα μας βρίσκεται σε μία πρωτοφανή κρίση και ακόμη πολίτες και πολιτική ηγεσία, δεν έχουμε καταφέρει να συμφωνήσουμε στο τις πταίει… ποιο είναι δηλαδή το πρόβλημα μας… Και πως άραγε θα μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα μας, χωρίς πρώτα να το προσδιορίσουμε… Το πρόβλημα μας λοιπόν είναι…
Πολιτισμικό. Η δικαιοσύνη και η ισονομία είναι δύο στοιχεία που άπτονται αποκλειστικά του πολιτισμού που μία κοινωνία κουβαλάει. Και αναφέρομαι στη δικαιοσύνη και ως θεσμό, αλλά και ως στοιχείο που κάθε άνθρωπος ο οποίος εντάσσεται σε μία κοινωνία, πρέπει να έχει ως απόρροια της παιδείας που έχει λάβει. Έτσι για παράδειγμα μόνο δικαιοσύνη και πολιτισμό δεν καταδεικνύει το πελατειακό κράτος, που βόλευε ημέτερους εις βάρος των πολλών. Επίσης δε ξέρω ποιος μπορεί να είναι ο πολιτισμός, αλλά και η αξιοπρέπεια εκείνου του συμπολίτη μας, που επέλεξε να προστρέξει στα λογής πολιτικά γραφεία, προκειμένου να επιτύχει για τον εαυτό του έναν διορισμό που δεν δικαιούνταν, επιλέγοντας με αυτόν τον τρόπο να ζήσει σε βάρος των συμπολιτών του. Και σήμερα που περνάει η λαίλαπα πάνω από όλους μας, αυτός αυτοαποκαλείται αγανακτισμένος, κατέβηκε για πρώτη φορά στο δρόμο και ζητάει από τους υπολοίπους να επιδείξουν αλληλεγγύη…
Πολιτειακό – Συνταγματικό. Και ενώ το σύνταγμα το οποίο συντάχθηκε κατά την εκκίνηση της μεταπολιτευτικής περιόδου, προβλέπει μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους για αποφυγή πολιτικών διώξεων, ενώ υπάρχει η μέριμνα του ακαδημαϊκού ασύλου, προκείμενου να διαφυλαχθεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, πράγματα με τα οποία συμφωνώ, για κάποιο περίεργο λόγο οι συντάκτες δε προέβλεψαν να συμπεριλάβουν την απλή αναλογική ως μοναδικό τρόπο εκλογής κυβερνήσεων. Και μάλιστα η στοιχειώδης δημοκρατική προσέγγιση θα έπρεπε να ορίζει την απλή αναλογική ως μη αναθεωρητέα… Είναι βέβαιο ότι η απλή αναλογική θα είχε οδηγήσει σε μία πολλή διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Το χειρότερο το οποίο θα μπορούσε να είχε προκύψει θα ήταν ο διπολισμός, κατάσταση σαφώς καλύτερη του δικομματισμού. Έτσι θα είχαμε κεντροαριστερό συνασπισμό με έντονο το στοιχείο του κοινωνικού κράτους το οποίο η αριστερά θα είχε τη δυνατότητα να επιβάλει και θα είχαμε και έναν κεντροδεξιό συνασπισμό όπου επίσης θα ήταν έντονο το στοιχείο του οικονομικού αλλά και κοινωνικού φιλελευθερισμού, έναντι της λαϊκής δεξιάς που σήμερα δεσπόζει σε αυτό τον χώρο… Το μεγαλύτερο όμως κέρδος είναι ότι θα είχαμε αποφύγει, το παρακάτω αδιέξοδο. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις οι οποίες εκλέγονται με μία σχετική πλειοψηφία, φρόντιζαν να διασφαλίζουν την εκλογή τους τροφοδοτώντας το πελατειακό κράτος με εξυπηρέτηση των κάθε λογής συντεχνιακών συμφερόντων. Με αυτό τον τρόπο έκαναν τα συνδικάτα μέρος της εξουσίας και από ένα σημείο και μετά, αντί για να τα ελέγχουν όπως επιδίωκαν, βρέθηκαν να ελέγχονται από αυτά. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να καταστεί αδύνατη η λήψη οποιασδήποτε απόφασης, η οποία θα αφαιρούσε κακώς δοσμένα συντεχνιακά πλεονεκτήματα, υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Έτσι για παράδειγμα φτάσαμε υπάλληλοι που δεν πατούν ποτέ στη δουλειά τους να αμείβονται με επίδομα έγκαιρης προσέλευσης !!! έτσι φτάσαμε το 50% σχεδόν των επαγγελμάτων στη χώρα να είναι κλειστά και να μη τολμά κανείς να τα πειράξει !!! Έτσι φτάσαμε ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ, όταν νιώθει ότι θίγεται, να κατεβάζει τους διακόπτες αγνοώντας τις επιπτώσεις στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Και αυτά είναι ελάχιστα μόνο παραδείγματα… Η ουσία όμως είναι ότι, οι με σχετική πλειοψηφία εκλεγμένες κυβερνήσεις, είχαν πρακτικά μειωμένη δυνατότητα διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων υπέρ του συνόλου. Και όλο αυτό και από άποψη αρχής, αλλά και από άποψη λειτουργικότητας καθιστά τη δημοκρατία μας προβληματική… Και ενώ στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, εμείς τσακίζουμε καθημερινά τα μούτρα μας προσκρούοντας σε αυτά.
Πολιτικό. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει τέσσερις βασικούς πυλώνες. Τα δύο κόμματα εξουσίας, τα υπόλοιπα κόμματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να έχουν κοινοβουλευτική παρουσία, τα ΜΜΕ και συγκεκριμένα εδώ και δεκαετίες οικονομικά συμφέροντα. Τα δύο τελευταία μάλιστα συχνά ταυτίζονται. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι βαθιά άρρωστο και δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που θα διαφωνήσει σε αυτή την επισήμανση. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ως αυτοσκοπό την εξουσία για την εξουσία, έχοντας σταματήσει να παράγουν ιδεολογία και όραμα (αν ποτέ τους παρήγαγαν) για τον τόπο. Τα μικρότερα κόμματα έχουν ως αυτοσκοπό τη παρουσία τους στη βουλή προκειμένου να καρπώνονται τη κρατική επιχορήγηση και να μπορούν να υπάρχουν. Να σημειωθεί εδώ πως ο κρατισμός ξεκινάει λοιπόν από το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Τα ΜΜΕ, έντυπα, ηλεκτρονικά και εσχάτως διαδικτυακά, εξυπηρετούν όταν πρόκειται για ιδιωτικά, τα συμφέροντα του τέταρτου πυλώνα που είναι τα οικονομικά συμφέροντα, των οποίων είναι ιδιοκτησία, ενώ όταν μιλάμε για κρατικά ΜΜΕ, αυτά εξυπηρετούν τη προπαγάνδα της εκάστοτε εξουσίας με τον πιο χυδαίο και συνάμα αστείο τρόπο. Έτσι λοιπόν έχουμε κόμματα εξουσίας εξαρτώμενα από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, τα οποία ανήκουν σε οικονομικά συμφέροντα, μιας και η προπαγάνδα των κρατικών δεν επαρκεί και έχουμε κρατικοδίαιτα μικρότερα κόμματα που ενίοτε διατυπώνουν ιδεολογήματα που μοναδικό σκοπό έχουν να αρέσουν στις μάζες. Τώρα ανάλογα με την αφετηρία κάθε μικρότερου κόμματος, άλλο επενδύει στον εθνικισμό και τον φόβο, άλλο σε ξεπερασμένα και αδιέξοδα δόγματα και άλλο σε στείρα άρνηση και πολιτική μπάχαλου… Κανένα όμως δεν καταφέρνει να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις. Γιατί όμως συμβαίνουν όλα τα παραπάνω με το πολιτικό μας σύστημα; Ο λόγος είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα δε φρόντισε να θωρακίσει τη δημοκρατία, με θεσμούς που θα ήταν πάνω από αυτό.
Οικονομικό; Το πρόβλημα μας δεν είναι οικονομικό. Η οικονομική δυσχέρεια που σήμερα αντιμετωπίζει ο τόπος είναι συνέπεια όλων των παραπάνω προβλημάτων. Μιας και όλα τα παραπάνω έχουν άμεση σχέση με τη διαχείριση του πλούτου και με τα κριτήρια που αυτή έγινε κατά τα προηγούμενα χρόνια. Το πρόβλημα μας δεν είναι οικονομικό γιατί και αν ακόμη σήμερα, με κάποιον μαγικό τρόπο το χρέος της χώρας μηδενίζονταν, με τα ελλείμματα που η οικονομία μας παράγει, σε κάποια χρόνια θα ήμασταν και πάλι στον ίδιο παρονομαστή… Και γελιέται όποιος νομίζει ότι το θέμα είναι απλός και μόνο η οικονομική διαχείριση. Η γενεσιουργός αιτία των ελλειμμάτων είναι όλα τα παραπάνω, η έλλειψη δηλαδή δικαιοσύνης, η δυσλειτουργική μας δημοκρατία και ένα διεφθαρμένο – Εξαρτώμενο πολιτικό μας σύστημα… Και όσο δεν αντιμετωπίζουμε τα παραπάνω θα συνεχίσουμε να υφιστάμεθα τη συνέπεια που δεν είναι άλλη από την οικονομική ύφεση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: