Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Βατερλό

Οι μάχες χάθηκαν… Η μία μετά την άλλη… Σήμερα μάλλον χάθηκε κι ο πόλεμος… Η ιστορία ίσως αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο γενναιόδωρη μαζί μας, κι έτσι παρέλειψε να μας στείλει έναν Μιλτιάδη… Παρέλειψε να μας στείλει κι έναν Λεωνίδα, έτσι για να έχουν οι επόμενοι να θυμούνται μια ηρωική πτώση… Ηττημένοι, ντροπιασμένοι και μιάσματα του πλανήτη υπογράφουμε τη συνθηκολόγηση, διαπραγματευόμενοι το μέγεθος της δυστυχίας μας… Πραιτοριανοί και αργυραμοιβοί είναι εδώ και παίρνουν λάφυρο την αξιοπρέπεια και την υπόσταση μας… Ναι τώρα ανήκομεν εις την δύσην… Είμαστε ιδιοκτησία της δηλαδή…
Η ιδεολογία μας έγινε ιδεολόγημα και μετά ιδεοληψία… Γιατί έμεινε στα λόγια… Όταν ήρθε η ώρα των πράξεων, περί άλλων τυρβάζαμε… Και η ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο χάθηκε ανεπιστρεπτί… Εκχωρήσαμε τον όρο πατριώτης στον λαϊκίστικο εθνικισμό… Γιατί ορίσαμε λάθος την έννοια πατρίδα… Γιατί Πατρίδα είμαστε εγώ κι εσύ… Πατρίδα είναι οι αναμνήσεις μας, τα αισθήματα μας, οι χαρές μας, οι λύπες μας, τα όνειρα μας… Όλα αυτά μαζί και καθένα απ’ αυτά μόνο του… Και αυτοί που αυτοονομάστηκαν πατριώτες κατέστρεψαν τη πατρίδα… Δηλαδή όλα τα παραπάνω… Και τώρα όλοι μαζί παρόντες στο δικό μας Βατερλό… Στο δικό μας Βατερλό που έχει ιδιότητα… Αυτή του τεχνοκράτη… Που έχει και ονοματεπώνυμο… Λουκά Παπαδήμο το λένε… Που έχει πολλά πρόσωπα… Τα πρόσωπα όσων μας κυβέρνησαν ή μας συγκυβέρνησαν τα τελευταία 38 χρόνια…. Γίνεται το δικό μου Βατερλό να μην έχει τουλάχιστο τη φάτσα του Καρατζαφέρη;
Είθε να περάσει γρήγορα… ή καλύτερα είθε να περάσει κάποτε…