Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Το Τελευταίο Αντίο Στο Κορωπί

Σήμερα δεν έχει μυθοπλασία αλλά μια πραγματική βιωματική εμπειρία σχεδόν... εξωπραγματική.

Κυριακή, 20 Μαΐου 201, περίπου 14:00. Μητροπολιτική Αθήνα, μέσα στο μετρό καθοδόν για το αεροδρόμιο. Μετά από ένα ευχάριστο τριήμερο, η διαδικασία της επιστροφής είναι πάντα λίγο βαρετή. Άντε λίγες ώρες ακόμη και θα είμαι χαλαρός στο μπαλκόνι μου (καιρού επιτρέποντος, Ελβετία γαρ). Οι περισσότερες στάσεις του μετρό αποτελούν πλέον παρελθόν στην παρούσα διαδρομή. Λίγες ακόμη και φτάνουμε στο αεροδρόμιο.

Και ξάφνου κάτι άλλαξε στην τυπική διαδικασία διεκπεραίωσης της Επιστροφής. Ένας αέρας χάιδεψε το πρόσωπό μου, ένας αέρας διαφορετικός. Γύρισα και την είδα. Και διαπίστωσα ότι ο αέρας δεν ήταν απλά απ'τις πόρτες που άνοιξαν, έρχονταν απ'αυτήν. Με το απλό θελκτικό της τζην, το ανάλαφρο φουλάρι στο λαιμό, και τα σπαστά μακριά μελαχρινά της μαλλιά, σήκωσε τα γυαλιά ηλίου και τα μάτια της διασταυρώθηκαν με τα δικά μου για λίγα δευτερόλεπτα. (Μου) χαμογέλασε. Κι η διαδρομή δεν ήταν πλέον βαρετή. Τα πάντα απέκτησαν πιο έντονα χρώματα. Και κυρίως ένιωσα μια γλυκιά ανακούφιση. Η διαδρομή απέκτησε ενδιαφέρον.

Μου ήταν πολύ δύσκολο να πάρω τα μάτια μου από πάνω της αλλά δεν ήθελα να φανώ και πολύ αδιάκριτος οπότε έκανα προσπάθειες να αποτραβώ που και που το βλέμμα μου. Σε μια από αυτές τις στιγμές, όταν γύρισα να τη ξαναδώ, δεν τη βρήκα εκεί. Θα κατέβηκε, σκέφτηκα κι η απογοήτευση άρχισε να με κυριεύει όσο το βλέμμα μου έτρεχε προς αναζήτησή της. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα αγωνίας διαπίστωσα ότι απλά είχε κάτσει πολύ πιο κοντά, και πίσω μου, όπως στεκόμουν όρθιος δίπλα απ'τις πόρτες. Ευφορία και πάλι. Η κοντινή απόσταση μου δημιούργησε μια ευχάριστη ένταση κι ένα ελαφρό μούδιασμα στα λαγόνιά μου αλλά έκανε πιο δύσκολο το να συνεχίσω να τη βλέπω διακριτικά. Σ'ένα απ'τα κλεφτά βλέμματά μου είδα ότι διάβαζε ένα περιοδικό στα γαλλικά. Α, ίσως τελικά να πάει μέχρι το αεροδρόμιο, ακόμη μπορεί να πάρει και το ίδιο αεροπλάνο με μένα για Γενεύη, σκέφτηκα κι η φαντασία μου πήρε να ταξιδεύει. Με ποια αφορμή θα μπορούσα να της μιλήσω, τι θα έλεγα αλλά ακόμη κι η προοπτική ότι πήγαινε κι αυτή Ελβετία με όλες τις πιθανές ευκαιρίες να τη ξανασυναντήσω. Κι όλα αυτά μέχρι την προτελευταία στάση πριν το αεροδρόμιο. Φτάνοντας στο Κορωπί, τη βλέπω να σηκώνεται και να πλησιάζει την πόρτα όπου στεκόμουν.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά, γρήγορα και δυνατά. Το μούδιασμα στα λαγόνια έγινε κόμπος στο στομάχι. Διάολε, δεν μπορεί να κατέβει τώρα... Την ώρα που το μετρό σταματούσε και λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες, σκύβει και με ρωτά: "Περάσαμε την Κάντζα;" Μου κόπηκε η αναπνοή απ'την ένταση, ένας ίλιγγος έκανε τα πάντα τριγύρω να περιστρέφονται, και μάλλον ψέλλισα ένα "τι;". "Περάσαμε την Καντζα" ξανάπε. "Ναι", απάντησα με μια με άηχη φωνή. "Ούτε που το κατάλαβα!", είπε, (μου) χαμογέλασε, έβαλε τα γυαλιά ηλίου της και κατέβηκε. Είχα παραλύσει. Για κλάσματα δευτερολέπτου ένιωθα μια πολύ έντονη επιθυμία να κατέβω κι εγώ κι η φαντασία μου σκηνοθετούσε ταυτόχρονα όλη τη σκηνή. Αλλά δεν μπορούσα να κινηθώ. Οι πόρτες έκλεισαν, το μετρό συνέχισε την πορεία του και τα χρώματα ξεθώριασαν γύρω μου.

Η μαγική στιγμή είχε περάσει, η αναπνοή μου ξανάβρισκε το φυσιολογικό της ρυθμό, η διαδικασίας της επιστροφής συνεχιζόταν. Γιατί δεν κατέβηκα; σκέφτηκα και ξανάπαιξα τη σκηνή στο μυαλό μου. Η ανακοίνωση της άφιξης στο αεροδρόμιο έσβησε και την ονειροπόλησή μου. Ξεκίνησα να περπατώ προς τον τερματικό σταθμό και ταυτόχρονα να σκέφτομαι ότι δεν πειράζει που δεν κατέβηκα. Έζησα μια μαγική εμπειρία, τόσο έντονη, τόσο όμορφη, απ'αυτές που δε ζούμε συχνά. Οπότε θα είχα για πάντα την ανάμνηση της. Άσε που αν κατέβαινα και της μιλούσα, και πηγαίναμε για καφέ, και, και..., η πραγματικότητα θα έσβηνε σιγά-σιγά τη μαγεία. Έτσι συνέχισα ικανοποιημένος το ταξίδι μου.

Όμως αυτή η ικανοποίηση δεν κράτησε και πολύ. Σίγουρα η ζωή δεν μπορεί να είναι όλη μια μαγική στιγμή. Και σίγουρα όσο πιο πολλές μαγικές στιγμές βιώσουμε τόσο πιο ευχάριστη γίνεται η πραγματικότητα μας. Αλλά δεν (πρέπει) να σταματά εκεί. Αν κατέβαινα, και της μιλούσα, και πηγαίναμε για καφέ, και, και..., η μαγεία μπορεί να έσβηνε σιγά-σιγά αλλά θα έδινε τη θέση της σε μια ενδιαφέρουσα πραγματικότητα. Διότι η ζωή δεν είναι μαγεία, δεν είναι τέλεια αλλά μπορεί να γίνει πιο όμορφη όταν μετά την αρχική μαγεία ακολουθήσουν αυτές οι μικρές ατελείς στιγμές, έντονες αλλά πραγματικές!

Κι η ζωή θα είναι πιο όμορφη!

ΥΓ: Σ'ευχαριστώ γι'αυτήν την μαγική εμπειρία, όποια κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι!



Δεν υπάρχουν σχόλια: