Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Εποχική Χίμαιρα

Ο καιρός αλλάζει. Μια νέα εποχή καταφτάνει. Αλλά η παλαιά αντιστέκεται ακόμη σθεναρά. Η επέλαση ξεκίνησε με μια απότομη αλλάγή θερμοκρασίας και λίγες ώρες αργότερα οι πρώτες νιφάδες χιονιού έκαναν την εμφάνισή τους. Μόλις έπεσε η νύχτα βγήκα. Στον αέρα κυριαρχεί η χαρακτηριστική μυρωδιά του επικείμενου χιονιού. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου και κίνησα για την προγραμματισμένη φιλική επίσκεψη. Όταν επέστρεψα ήταν μεσάνυχτα. Αφού βρήκα μια θέση να αφήσω το αυτοκίνητο δυο τετράγωνα απ'το σπίτι μου, βγήκα και περπάτησα προς τα εκεί. Μια ανήσυχη σιωπή κυριαρχούσε. Η μάχη των εποχών ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ενώ το χιόνι προσπαθούσε να καλύψει τα πάντα, τα φθινοπωρινά φύλλα είχαν πάρει θέσης μάχης και συμμαχώντας μ'ένα φθινοπωρινό αεράκι κρατούσαν ακόμη έδαφος, ως το τελευταίο εμπόδιο στη μονοχρωματική ηγεμονία του λευκού. Κι ενώ ήταν μεσάνυχτα, σκοτάδι, όπου δύσκολα διακρίνονται τα χρώματα, η παρουσία τους γίνονταν αισθητή.



Πήγα για ύπνο, κλείνοντας την πόρτα μου στη μάχη που μαίνονταν αμείωτη. Ξύπνησα το πρωί, η ώρα είχε αλλάξει. Η νέα εποχή είχε κάνει σημαντικά βήματα στο δρόμο για την κυριαρχία της φύσης. Πλέον οι σκεπές, τ'αυτοκίνητα και τα δένδρα ήταν άσπρα. Αλλά όχι εντελώς. Το φως της ημέρας ήρθε να προστεθεί στους συμμάχους της αντίστασης. Υπήρχαν ακόμη χρώματα πολλά. Ένα υβρίδιο,  μια χίμαιρα έπαιρνε ζωή κι αναδύονταν. Τα δένδρα κρατούσαν ακόμη τα μισά φύλλα τους που ήταν ακόμη στη διαδικασία της χρωματικής τους μεταμόρφωσης, τα δε έκπτωτα φύλλα συμμετείχαν κι αυτά ενεργά στη χρωματική αντίσταση έναντι του λευκού.



Μια εποχή πεθαίνει. Αλλά ο επιθανάτιος ρόγχος της ακούγεται σήμερα ως μια τρομακτική πολεμική ιαχή. Η πρώιμη άφιξη του χιονιά συναντά αναπάντεχη υποδοχή, όχι και τόσο φιλική. Η φθινοπωρινή φύση δεν είναι ακόμη έτοιμη να τον υποδεχθεί. Λίγο πριν την αναπόφευκτη επικράτηση της επελαύνουσας εποχής μια προσωρινή εκεχειρία δείχνει να γεννιέται προς αποκατάσταση των ισορροπιών. Οι φωνές των παιδιών που παίζουν αυτήν τη φθινοπωρινή Κυριακή θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους στις μονότονες κωδωνοκρουσίες του χειμώνα.



Αλλά μέχρι τότε, υπάρχουν ακόμη φύλλα...

ΥΓ:  Όλη αυτή η χιμαιρική ατμόσφαιρα μ'επηρέασε, επηρέασε τη διάθεσή μου. Αμφιταλαντευόμενος μεταξύ φραπέ και κονιάκ, δεν ήξερα αν θα έπρεπε να συμμετέχω στη μάχη. Μια ανησυχία πλημμύρισε την ψυχή μου. Ένα άβολο συναίσθημα στην παρουσία αυτού του υβριδίου, αυτού του φρικιού. Έπρεπε να βρω διέξοδο. Και τη βρήκα: The Freakshow, κι η ψυχή μου αναγαλλιάζει μέσα σε μια χιμαιρική γαλήνη!


Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Otis Taylor's Contraband

Otis Taylor! Τι να πει κανείς γι'αυτόν τον καλλιτέχνη! Είχα την τύχη να το δω ζωντανά πριν από 4 χρόνια στο τζαζ φεστιβάλ του Montreux, μόνο του, χωρίς μπάντα, όπου εμφανίστηκε πριν από το Buddy Guy και το Gary Moore. Αυτός ο τελυταίος μάλιστα ήταν αυτός που παρότρυνε επιτακτικά τον Claude Nobs να το φέρει στο φεστιβάλ. Και τι συανυλία! Η μουσική του έχει μια εκπληκτική δύναμη. Η φωνή του βαθιά, τραχιά, συναισθηματικά φορτισμένη με αρχετυπικές ιδιότητες. Λες και το παρελθόν έχει γίνει ένα με το παρόν.  Κι αυτή η φωνή βουτά μέσα σε μια μουσική, στολισμένη με λόγια ποιητικά και συνάμα ιστορικά κι αυτή η συνεύρεση γεννά μια δύναμη απελευθέρωσης. Ακούγοντας τα τραγούδια του  Taylor, νιώθεις ελεύθερος, γίνεσαι ελεύθερος, είσαι ελεύθερος!

Παραγωγικός και συνεπής, με 11 άλμπουμ στο ενεργητικό του τα τελευταία 12 χρόνια, μας έχει προσηλυτίσει στον απελευθερωτικό του αγώνα. Κάθε άλμπουμ (λιγότερο ή περισσότερο) διαφορετικό από το προηγούμενο και το επόμενο, αλλά πάντα πιστό στο προσωπικό του είδος, και φυσικά στον απελευθερωτικό του σκοπό! Είναι απ'τους λίγους καλλιτέχνες που το είδος της μουσικής που δημιουργούν δεν κατατάσσεται σε κάποιο είδος. Ή αλλιώς, το είδος έχει το όνομά του! Αν κι ο ίδιος ονομάζει τη μουσική του Trance Blues, κατά τη ταπεινή μου γνώμη είναι κάτι πολύ παραπάνω απ'αυτό.

Εδώ θα ακούσετε το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, Otis Taylor's Contraband. Το επέλεξα, όχι για κάποιο ιδιαίτερο συναισθηματικό λόγο, αλλά απλά διότι είναι το τελευταίο που άκουσα. Αν και διαφορετικά μεταξύ τους, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο στις προτιμήσεις μου. Μου έρχεται να ακούσω Otis Taylor, πάω μπροστά στη δισκοθήκη μου και βγάζω όποιο βρεθεί πρώτο στην κίνηση του χεριού μου.

Κι είμαι ελεύθερος!

ΥΓ: Για όσους ενδιαφέρονται, θα είναι στην Αθήνα, στο Half Note, μεταξύ 1 και 4 Νοεμβρίου 2012.

1. The Devil's Gonna Lie


2. Yell Your Name


3. Look To The Side


4. Romans Had Their Way


5. Blind Piano Teacher


6. Banjo Boogie Blues


7. 2 or 3 Times


8. Contraband Blues


9. Lay On My Delta Bed


10. Your 10 Dollar Bill


11. Open These Bars


12.Yellow Car, Yellow Dog


13. Never Been To Africa


14. I Can See You're Lying

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Πέντε!

Ήταν κάποτε ένα υποβρύχιο (όχι, δεν ήταν ο Κόκκινος Οκτώβρης) που σεργιανούσε ασταμάτητα θάλασσες κι ωκεανούς. Κι έλειπε τόσο συχνά απ'τη βάση του που μια ωραία ημέρα ξεχάσανε ότι υπάρχει.

Κι όλο πήγαινε και πήγαινε. Κάποια στιγμή, ενώ διέσχιζε την έρημο, ο καπετάνιος φώναξε:

- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου!
- Μα είμαστε σε έρημο, προσπάθησε να πει ο ναύτης αλλά μάταια.
- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου τώρα, επανέλαβε ο καπετάνιος.

Όταν άκουσε το σήμα ότι έφτασαν στο κατάλληλο βάθος, πήγε και κάθισε μπροστά στο περισκόπιο κι άρχισε να σαρώνει τον ορίζοντα. Καθώς κόντευε να ολοκληρώσει μια περιφορά 360 μοιρών, ξάφνου βλέπει στο βάθος μια καμήλα. Και πάνω στην καμήλα, ένα βεδουίνο.

Τα μάτια του καπετάνιου γυάλισαν από ικανοποίηση. Ένιωθε πως έφτασε στον τελικό προορισμό του.

- Πλήρης ανάδυση τώρα, διέταξε χωρίς ίχνος αμφιβολίας στη φωνή του.

Δίχως την παραμικρή αντίρρηση ο ναύτης εκτέλεσε την εντολή. Όταν τελικά το υποβρύχιο βγήκε πάνω απ'την καυτήν άμμο, ο καπετάνιος άνοιξε την μπουκαπόρτα και στάθηκε στιβαρός κάτω απ'τον ανηλέητο ήλιο. Η καμήλα με το βεδουίνο της είχαν πλησιάσει αρκετά.

Για κάποιες απροσδιόριστες στιγμές, στέκονταν κι οι δυο ακίνητοι κυττάζοντας ο ένας τον άλλον. Ώσπου ο καπετάνιος μίλησε πρώτος:

- Πόσα; ρώτησε με ύφος σοβαρό.
- Πέντε, απάντησε ψυχρά η καμήλα.
- Τι πέντε; αποκρίθηκε ο καπετάνιος.
- Τι πόσα; ανταποκρίθηκε ο βεδουίνος.

ΥΓ: Αφιερωμένο με αγάπη στην Κυρα-Γιώργαινα!