Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Πέντε!

Ήταν κάποτε ένα υποβρύχιο (όχι, δεν ήταν ο Κόκκινος Οκτώβρης) που σεργιανούσε ασταμάτητα θάλασσες κι ωκεανούς. Κι έλειπε τόσο συχνά απ'τη βάση του που μια ωραία ημέρα ξεχάσανε ότι υπάρχει.

Κι όλο πήγαινε και πήγαινε. Κάποια στιγμή, ενώ διέσχιζε την έρημο, ο καπετάνιος φώναξε:

- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου!
- Μα είμαστε σε έρημο, προσπάθησε να πει ο ναύτης αλλά μάταια.
- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου τώρα, επανέλαβε ο καπετάνιος.

Όταν άκουσε το σήμα ότι έφτασαν στο κατάλληλο βάθος, πήγε και κάθισε μπροστά στο περισκόπιο κι άρχισε να σαρώνει τον ορίζοντα. Καθώς κόντευε να ολοκληρώσει μια περιφορά 360 μοιρών, ξάφνου βλέπει στο βάθος μια καμήλα. Και πάνω στην καμήλα, ένα βεδουίνο.

Τα μάτια του καπετάνιου γυάλισαν από ικανοποίηση. Ένιωθε πως έφτασε στον τελικό προορισμό του.

- Πλήρης ανάδυση τώρα, διέταξε χωρίς ίχνος αμφιβολίας στη φωνή του.

Δίχως την παραμικρή αντίρρηση ο ναύτης εκτέλεσε την εντολή. Όταν τελικά το υποβρύχιο βγήκε πάνω απ'την καυτήν άμμο, ο καπετάνιος άνοιξε την μπουκαπόρτα και στάθηκε στιβαρός κάτω απ'τον ανηλέητο ήλιο. Η καμήλα με το βεδουίνο της είχαν πλησιάσει αρκετά.

Για κάποιες απροσδιόριστες στιγμές, στέκονταν κι οι δυο ακίνητοι κυττάζοντας ο ένας τον άλλον. Ώσπου ο καπετάνιος μίλησε πρώτος:

- Πόσα; ρώτησε με ύφος σοβαρό.
- Πέντε, απάντησε ψυχρά η καμήλα.
- Τι πέντε; αποκρίθηκε ο καπετάνιος.
- Τι πόσα; ανταποκρίθηκε ο βεδουίνος.

ΥΓ: Αφιερωμένο με αγάπη στην Κυρα-Γιώργαινα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: