Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Εποχική Χίμαιρα

Ο καιρός αλλάζει. Μια νέα εποχή καταφτάνει. Αλλά η παλαιά αντιστέκεται ακόμη σθεναρά. Η επέλαση ξεκίνησε με μια απότομη αλλάγή θερμοκρασίας και λίγες ώρες αργότερα οι πρώτες νιφάδες χιονιού έκαναν την εμφάνισή τους. Μόλις έπεσε η νύχτα βγήκα. Στον αέρα κυριαρχεί η χαρακτηριστική μυρωδιά του επικείμενου χιονιού. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου και κίνησα για την προγραμματισμένη φιλική επίσκεψη. Όταν επέστρεψα ήταν μεσάνυχτα. Αφού βρήκα μια θέση να αφήσω το αυτοκίνητο δυο τετράγωνα απ'το σπίτι μου, βγήκα και περπάτησα προς τα εκεί. Μια ανήσυχη σιωπή κυριαρχούσε. Η μάχη των εποχών ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ενώ το χιόνι προσπαθούσε να καλύψει τα πάντα, τα φθινοπωρινά φύλλα είχαν πάρει θέσης μάχης και συμμαχώντας μ'ένα φθινοπωρινό αεράκι κρατούσαν ακόμη έδαφος, ως το τελευταίο εμπόδιο στη μονοχρωματική ηγεμονία του λευκού. Κι ενώ ήταν μεσάνυχτα, σκοτάδι, όπου δύσκολα διακρίνονται τα χρώματα, η παρουσία τους γίνονταν αισθητή.



Πήγα για ύπνο, κλείνοντας την πόρτα μου στη μάχη που μαίνονταν αμείωτη. Ξύπνησα το πρωί, η ώρα είχε αλλάξει. Η νέα εποχή είχε κάνει σημαντικά βήματα στο δρόμο για την κυριαρχία της φύσης. Πλέον οι σκεπές, τ'αυτοκίνητα και τα δένδρα ήταν άσπρα. Αλλά όχι εντελώς. Το φως της ημέρας ήρθε να προστεθεί στους συμμάχους της αντίστασης. Υπήρχαν ακόμη χρώματα πολλά. Ένα υβρίδιο,  μια χίμαιρα έπαιρνε ζωή κι αναδύονταν. Τα δένδρα κρατούσαν ακόμη τα μισά φύλλα τους που ήταν ακόμη στη διαδικασία της χρωματικής τους μεταμόρφωσης, τα δε έκπτωτα φύλλα συμμετείχαν κι αυτά ενεργά στη χρωματική αντίσταση έναντι του λευκού.



Μια εποχή πεθαίνει. Αλλά ο επιθανάτιος ρόγχος της ακούγεται σήμερα ως μια τρομακτική πολεμική ιαχή. Η πρώιμη άφιξη του χιονιά συναντά αναπάντεχη υποδοχή, όχι και τόσο φιλική. Η φθινοπωρινή φύση δεν είναι ακόμη έτοιμη να τον υποδεχθεί. Λίγο πριν την αναπόφευκτη επικράτηση της επελαύνουσας εποχής μια προσωρινή εκεχειρία δείχνει να γεννιέται προς αποκατάσταση των ισορροπιών. Οι φωνές των παιδιών που παίζουν αυτήν τη φθινοπωρινή Κυριακή θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους στις μονότονες κωδωνοκρουσίες του χειμώνα.



Αλλά μέχρι τότε, υπάρχουν ακόμη φύλλα...

ΥΓ:  Όλη αυτή η χιμαιρική ατμόσφαιρα μ'επηρέασε, επηρέασε τη διάθεσή μου. Αμφιταλαντευόμενος μεταξύ φραπέ και κονιάκ, δεν ήξερα αν θα έπρεπε να συμμετέχω στη μάχη. Μια ανησυχία πλημμύρισε την ψυχή μου. Ένα άβολο συναίσθημα στην παρουσία αυτού του υβριδίου, αυτού του φρικιού. Έπρεπε να βρω διέξοδο. Και τη βρήκα: The Freakshow, κι η ψυχή μου αναγαλλιάζει μέσα σε μια χιμαιρική γαλήνη!


Δεν υπάρχουν σχόλια: