Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Το Τελευταίο Τραίνο

Αναστέναξε! Επί ώρες καθόταν στο παγκάκι στο σιδηροδρομικό σταθμό κυττάζοντας τις ράγες και τα τραίνα που περνούσαν. Αυτό που θα τον πήγαινε στον τελευταίο του προορισμό δεν είχε φανεί ακόμη.

Ήταν δύσκολη όλη αυτή η αναμονή! Αρχικά διάβαζε το βιβλίο του, το αγαπημένο του βιβλίο. Για την ακρίβεια, ξαναδιάβαζε ένα κομμάτι του βιβλίου: Πραγματεία για τους τυφλούς. Πόσες φορές δεν είχε διαβάσει αυτό το κεφάλαιο; Και κάθε φορά άλλαζε τη ζωή του με τόσο δραστικό, ενίοτε δραματικό, τρόπο. Όταν έφτανε στο τέλος της ανάγνωσης, δάκρυα πλημμύριζαν τα μάτια του και μια φωνή του έλεγε: Εσύ Άνθρωπε, σήκω και προχώρα. και σηκωνόταν, και πήγαινε εκεί όπου όριζε ο νέος προορισμός της ζωής του. Τώρα που ήρθε η ώρα για το τελευταίο του ταξίδι, θεώρησε ότι αρμόζει στην περίσταση μια τελευταία ανάγνωση. Ξεκίνησε λοιπόν ως συνήθως, συνοδευόμενος από ένα καλό μπράντυ και την αγαπημένη του πίπα. Κι όταν έφτασε στο τέλος, ως συνήθως πάλι, δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του. Σηκώθηκε, αλλά αυτήν τη φορά δεν είχε που να πάει. Το τραίνο του δεν είχε φτάσει ακόμα.

Περπάτησε δυο φορές πάνω-κάτω στην αποβάθρα η οποία ήταν άδεια. Άδεια αποβάθρα και το τραίνο πουθενά. Γύρισε στο παγκάκι, κάθισε, έκλεισε το βιβλίο κι άρχισε ν'αναπολεί. Η ζωή του πέρασε μπροστά απ'τα μάτια του σαν κάποιος να πάτησε κατά λάθος τις γρήγορες στροφές. Κι όταν το φίλμ τελείωσε, τα δάκρυα ξαναπλημμύρισαν τα μάτια του. Έκλαιγε μια ζωή που δεν έζησε. Ή έκλαιγε τη ζωή που έζησε. Κάποια στιγμή στη άδεια αποβάθρα πέρασε ένας κουλουρτζής. Σήκωσε το βλέμμα του κι έκανε νόημα. Πήρε ένα κουλούρι κι άφησε τον κουλουρτζή να συνεχίσει τις προσπάθειες να πουλήσει κουλούρια σε μια άδεια αποβάθρα. Θυμήθηκε τη φορά που βρέθηκε στο τραίνο με σκοπό αλλά χωρίς προορισμό καθώς και την τελευταία φορά με προορισμό αλλά χωρίς σκοπό. Και τώρα αυτή δε φαινόταν πουθενά. Αυτή για την οποία είχε θυσιάσει την καριέρα του, αυτή που, χρόνια μετά, την παράτησε χωρίς να κατέβει απ'το τραίνο. Νόμιζε πως το ταξίδι ήταν αυτό το σημαντικό σ'αυτήν τη ζωή. Μόνο που στην πορεία διαπίστωσε ότι που και που πρέπει να κατεβαίνει απ'το τραίνο.

Και να τος τώρα να περιμένει το μοναχικό, αυτό το τελευταίο τραίνο. Όπου δε γνωρίζει κανένα. Κι όμως ήταν το μόνο τραίνο που μπορούσε να πάρει πλέον. Η βροχή άρχισε να πέφτει, δίνοντας μια μουσική υπόκρουση στην περισυλλογή του. Αυτή η παλιά του φίλη! Πόσες και πόσες φορές δεν περπάτησε κάτω απ'τη βροχή. Και πάντα γαλήνευε την ψυχή του. Κι έδινε νόημα στη λογική και το συναίσθημά του. Ξέπλενε και καθάριζε τις σκέψεις του. Σηκώθηκε και προχώρησε προς τις ράγες μέχρι που βγήκε απ'το σκέπαστρο. Έστρεψε το πρόσωπό του προς τον ασυννέφιαστο ουρανό. Και τότε το άκουσε, το πρόσταγμα που ηχούσε απ'όλα τα μεγάφωνα του σταθμού. Αυτό που μέχρι τότε νόμιζε ότι ήταν θρύλος και φήμες. Και τον πρόσταζε να πάρει αυτό το τραίνο! Μέχρι που το είδε να πλησιάζει και να μπαίνει στο σταθμό.

Αυτό ήταν λοιπόν το τραίνο όπου θα συναντούσε επιτέλους τη μοίρα του. Καθώς όλοι το γνωρίζουν, η μοίρα του ανθρώπου ταξιδεύει παντού!


Δεν υπάρχουν σχόλια: