Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Περί οικολογικής ευαισθησίας



  Αυτή τη φορά άντεξα… Άργησα να ασχοληθώ με την επικαιρότητα, παρά το γεγονός ότι τα κελεύσματα της υπήρξαν άκρως προκλητικά… Μεγαλύτερη όμως πρόκληση από την υποκρισία δεν μπορεί να υπάρξει…  Και μέρα με τη μέρα σε τούτο τον τόπο η υποκρισία θεριεύει…
  Το θέμα με το οποίο λοιπόν μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η συζήτηση ή θόρυβος καλύτερα που έχει προκύψει  αναφορικά με την εξόρυξη χρυσού σε Χαλκιδική και Αλεξανδρούπολη.  Υποκρισία πρώτη είναι να λέμε ότι οι επενδύσεις αυτές είναι “οικολογικά ασφαλείς “  και ότι στη πορεία το περιβάλλον θα αποκατασταθεί  και αυτό που τελικά θα μας μείνει είναι μεγάλες επενδύσεις, ανάπτυξη και πολλές θέσεις εργασίας.  Η αλήθεια είναι ότι η οικολογική καταστροφή είναι τεράστια και η ποιότητα ζωής των κατοίκων των περιοχών που γειτνιάζουν με τα μεταλλεία, θα υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό. Επίσης αλήθεια είναι ότι η επένδυση έχει χρόνο ζωής, ίσο με τον χρόνο που απαιτείται για την εξόρυξη των αποθεμάτων και ότι μόλις τα αποθέματα τελειώσουν, οι επενδυτές ποσώς θα νοιαστούν για το περιβάλλον που θα αφήσουν πίσω τους.   Οι κάτοικοι όμως των γύρω περιοχών θα αναγκαστούν να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές έναν τόπο τοξικό.
  Τεράστια όμως υποκρισία είναι και η όψιμη οικολογική ευαισθησία, που έχει προκύψει σε πολλούς  σχετικά με το θέμα.  Βλέπω τις τελευταίες μέρες αναρτήσεις επί αναρτήσεων στα Social Networks, επί του θέματος από οικολογικά ευαίσθητους, αλλά και παρουσίες κυριών οι οποίες με τα χρυσά βραχιόλια τους και τα χρυσά περιδέραια τους κόπτονται για την οικολογική καταστροφή. Από την εικόνα δε λείπουν και οι κύριοι με τις χρυσές βέρες  τους και τους χρυσούς σταυρούς τους. Εδώ θα πει κάποιος, ρε μεγάλε η χρυσή βέρα σε πείραξε;  Σύμφωνα με ανάρτηση που είδα σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης , από όψιμα οικολογικά ευαισθητοποιημένο,  ο χρυσός που απαιτείται για ένα δαχτυλίδι αντιστοιχεί σε δεκαοκτώ τόνους αποβλήτων… Και ας μη γελιόμαστε δεν υπάρχει οικολογική εξόρυξη χρυσού. Παντού με κυάνωση γίνεται.
  Αλλά το παραπάνω δεν αποτελεί το μέγιστο της υποκρισίας.  Το μέγιστο της υποκρισίας σε ότι αφορά την οικολογική καταστροφή στην Ελλάδα σήμερα, συναντάται στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε την ηλεκτρική ενέργεια.  Εδώ μιλάμε για μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή με μετρημένα και μετρήσιμα καταστροφικά αποτελέσματα.  Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι τα χωριά Καρδιά και Κόμανο στο νομό Κοζάνης δεν υπάρχουν πια, γιατί ξηλώθηκαν προκειμένου να γίνει η εξόρυξη του λιγνίτη που υπήρχε στο υπέδαφος τους;  Πόσοι Γνωρίζουμε ότι ο ένας στους τρεις θανάτους σε Πτολεμαΐδα και Μεγαλόπολη οφείλεται στη λειτουργία των μονάδων της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού; 

  Αλήθεια όμως, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να σταματήσουμε αυτήν την οικολογική καταστροφή που συντελείτε στη πατρίδα μας εδώ και δεκαετίες;    Το να παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια  με σχάση πυρήνα δε πιστεύω ότι θα ήταν και τόσο οικολογικό. Το αντίθετο θα έλεγα…  Τα τελευταία χρόνια επικράτησε στη χώρα μία τεράστια συζήτηση, για τη περιβόητη πράσινη ενέργεια με τις λεγόμενες εναλλακτικές πηγές ενέργειας  οι οποίες δεν είναι πάντα τόσο πράσινες όσο νομίζουμε.   http://zeidoron.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6682.html
  Αλλά πέραν αυτού, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα αρκούσαν για να καλύψουν μόνο ένα μέρος των αναγκών μας σε ηλεκτρισμό.  Και η λύση τότε πια θα ήταν;  Η μοναδική λύση θα ήταν να μειώναμε τη κατανάλωση… Πόσοι όμως από εμάς τους οικολογικά ευαισθητοποιημένους θα ήμασταν διατεθειμένοι να αγοράζουμε ηλεκτρικές συσκευές με πιστοποιητικά χαμηλής κατανάλωσης όταν αυτές έχουν σαφώς υψηλότερο κόστος;  Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να ζούμε χωρίς απρόσκοπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και για να γίνω πιο σαφής να περνάμε κάποιες ώρες της ημέρας χωρίς ρεύμα; Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να πληρώνουμε με το λογαριασμό της ΔΕΗ, έναν φόρο ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών που αυτή τη φορά δε θα αποσκοπούσε σε κάλυψη αναγκών του κρατικού προϋπολογισμού , αλλά σε επενδύσεις αντισταθμιστικών ως προς τη μόλυνση έργων; 
  Γιατί όμως έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις το θέμα των μεταλλείων χρυσού, ενώ  το πρόβλημα με τις μονάδες της ΔΕΗ που αντιστοιχεί σε μία καταστροφή που συντελείται εδώ και δεκαετίες και θα συνεχίσει να υφίσταται και στο μέλλον δεν απασχολεί και τόσο;  Η απάντηση βρίσκεται στη μικροπολιτική εκμετάλλευση του θέματος εκ μέρους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.  Από τη μία έχουμε μία κυβέρνηση στο λόγο της οποίας κυριαρχεί η λέξη ανάπτυξη,  η οποία στη προσπάθεια της να δείξει ένα φιλοεπενδυτικό πρόσωπο, προσπαθεί να στηρίξει τις επενδύσεις εξόρυξης του χρυσού χωρίς να λαμβάνει υπόψη της το γεγονός ότι αυτές οι επενδύσεις έχουν αφενός ημερομηνία λήξεως, αφετέρου οι συνέπειες τους θα μας συνοδεύουν για χρόνια. Από την άλλη, έχουμε μία αντιπολίτευση η οποία σφετερίζεται οποιαδήποτε  κίνηση η οποία είναι αντίθετη στη κυβερνητική πολιτική με αποκλειστικό κριτήριο τη πρόσκαιρη πολιτική εκμετάλλευση και τη ψηφοθηρία.  Για τη ΔΕΗ όμως κουβέντα. Γιατί; Μήπως το γεγονός ότι η επιχείρηση ηλεκτρισμού είναι Δημόσια γοητεύει κάποιους με κάπως πιο Σταλινικά αντανακλαστικά;  Μήπως κάποιοι φωνάζουν για τον χρυσό στις σκουριές αλλά την ίδια στιγμή μπροστά στο “δημόσιο” αγαθό που λέγεται ρεύμα, αποδέχονται τους θανάτους των συνανθρώπων μας σε Πτολεμαΐδα, Μεγαλόπολη και Αλιβέρι και κάνουν τουμπέκι;     

1 σχόλιο:

Vasilis είπε...

Μια διόρθωση μόνο: Ο φόρος για "επενδύσεις αντισταθμιστικών ως προς τη μόλυνση έργων" που αναφέρεις υπάρχει ήδη εδώ και πολύ καιρό στο λογαριασμό της ΔΕΗ και αναφέρεται ως "Ειδικό τέλος μείωσης εκπομπών αέριων ρύπων". Τώρα αν αυτά τα λεφτά καταλήγουν να χρησιμοποιούνται για το συγκεκριμένο σκοπο, εγώ προσωπικά αμφιβάλλω!!