Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Στοιχειωμένος! (Dambala)

Είσαι στοιχειωμένος! Αλλά όχι στο μετέκεινα!
Είσαι εδώ στη γη, σε τούτο τον τόπο εξορίας!
Δεν έχει για σένα παράδεισο, αλλά ούτε και κόλαση
Ψυχή τε και σώματι, θα μείνεις εδώ
Και θα σαπίσεις, θα μαραζώσεις, θα κακοφορμίσεις!
Κι αυτό το μαύρο, δύσοσμο άνθος
Που έγινε η ψυχή σου, το Είναι σου
Θέλησες να το μυρίσεις, να το αφουγκραστείς
Μια αποκρουστική έλξη σε πλημμύρισε
Κι εκεί, πάνω στην απόκοσμη ναυτία
Ξύπνησες, και ζήτησες λίγο νερό
Ήπιες μια γουλιά, πικρή, θολή κι άβουλη
Και δεν ξεδιψάς, βουτάς τότε στα βαθιά
Αλλά τα νερά είναι ρηχά, κι η σιωπή εκκωφαντική!
Και τότε καταλαβαίνεις, όσο κι αν βουτάς,
Όσο κι αν την αναζητάς, ακόμη κι αν τη δεις
Ποτέ δε θα τη βρεις, ποτέ δε θα της δώσεις το φιλί σου
Αλλά πάντα εκεί, πάνω στη γη
Θα σαπίζεις, θα μαραζώνεις, θα κακοφορμίζεις!
Κι όταν γυρίσει και σου πει, σε περίμενα
Θα της πεις φωναχτά, τώρα είναι αργά
Είμαι στοιχειωμένος! Επί γης!




Sing of the wings of a three toad frog
Eat weeds from the deepest part of the sea
bring the trumpet from heaven
And the fire from hell
Then nobody can break the spell

Chorus
Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there
On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

You slavers will know what it's like to be a slave
A slave to your hearts, a slave to your head
A slave to your souls, a slave to your graves

You won't go to heaven
You won't go to hell
You'll remain in your graves
with the stench and the smell

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

I'll melt down your walls
I'll melt down your steel guns
I'll make you dumb
I'll make you blind

Dambala send demons
Dambala send angels
Dambala send fire
Dambala send water

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Προς τιμήν της Αγγέλας!

Πρόσφατα, ευγενική τινά κορασίδα έφη, με πηγαίο κι εγκάρδιο λόγο και με φωνή αγγέλου, ότι ο έτερος ενεργός συνοδοιπόρος του παρόντος ιστολογίου της θυμίζει το Δήμο Μούτση. Οποία τιμήν, και πόσο κοντά δεν έπεσε άλλωστε, πόσο δε μοιάζει στην τάδε ψυχικήν αισθητικήν...

Απολαύστε!

«Ήταν νύχτα θυμάμαι
σε ώρα μυστική,
όταν βαθιά μου ακούστηκε
παράξενη φωνή,
θύμιζε μυστική εντολή
σταλμένη από ψηλά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
κι εκείνη τη στιγμή,
είδα κορίτσι ολόγυμνο
σαν λάμψη βιαστική,
''Μην τραγουδάς'' μου λέει,
''γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Κι όπως τρέχουν τις νύχτες
τ' ανθρώπου οι στοχασμοί,
η γέννα, η δόξα, ο θάνατος
κι η ανάσταση μαζί,
ήρθαν τα λόγια αυτά
χρωματισμένα σκοτεινά!
-ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!-

Με κοιτούσε στα μάτια
την κοίταζα κι εγώ.
''Γρήγορα'' μου λέει ''κάνε γρήγορα
να φύγουμε από 'δω!...
Μην τραγουδάς,
γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
Ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
απόκριση καμιά!....
Μπροστά μου η πύλη ορθάνοιχτη
κι η τρέλα ήταν κοντά,
μ' ένα κελάηδισμα
πουλιού στην ερημιά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!...''»